PG 150, col. 1230
Quicunque igitur dicentes hanc Dei gratiam esse '
illL‘l'Palatll ingenitamque et substantialcui, Massa-
lianis adnumerat et dualistas vorat, si quis nempe
sit. iste sciat se sanctis Dei adversari, et ab ele-
ctorum sorte, si non resipiscat, seipsum ejicere, et
excidere ab uno soloque sancto natura Deo. Qui-
cunque autem credens, et obediens, et consonans
sanctis, nec peccamino‘os praesens pra-textus,
clare quidem dictum nou rejicit ut ignorans, igno-
rat vero modum mysterii. n0n dedignetur quaerere
ac discere a scientibus. Sciet enim nihil incoim-niens
esse divinis sermonibus et rebus, et etiam in maxi-
me necessariis et sine quibus nihil prorsus cnn-
staret, nec ullum mysterium Deo νίψει-υνυς.
Quicunque imitatione tantum et Ιι.ιΙ›ἰιιι, sine dei-
lica Spiritus gratia. perfectam cum Deo unionem [icti
asserit, sicut inter eos qui sunt moribus consimiles
et sibi invicem dilecti, et deiticani Dei gratiam esse
habitum rationalis natura: sola imitatione acquisi-
tum, sed non inefl'abilem supci'naturaleinque illit-
minatioucm ac divinam operationem, invisibiliter
visam a dignis et iucOmpreheuse intellectam, hic
sciat Massalianorum se inscium errori incidisse.
Natura enim Deus erit necessario prorsus qui ιι. iti-
ο catur, si deificatio penes naturalem virtulem sit t-t
intra natura: limiies possit comprehendi. Ne igitur
hicce suum errorem tuto stantibus imprimere cone-
tur. et exprobriuut irreprehensibilihus li le inferre;
sed suos deponens sensus. discat ab expertis aut
ab his quos docuerunt, absolutam prorsus esse di-
vinitatis gratiam, nec ullatenus posse viribus natura:
(api, quia secus jam non gratia esset, sed naturalis
potentia: Operatio manifestata. Et nihil tunc admi-
rabile fieret. si juxta capacem dedicationis virtutem
deilicatio foret ς natura: enim prOprie opus, et non
llei donum esset dedicatio, et dedicatus posset nt-
tura Deus fieri et proprie vocari. Nam nihil aliud
est naturalisuniuscujusque rerum potentia, quam
natura: ad Operationeiu inantoviins motus. Et quo-
modo deiiicatiuue supra seipsum elevatur dedit-a-
tus? Si hoc intra natm-1e limites comprehendatur,
id intelligere non valeo. Supra naturam igitur vir-
tutemque ac scientiam est dedicationis gratia, et
infinite omnia bujusmodi, juxta sanctum Maximum,
ab hoc distant. Virtus quidem omnis et pro viribus
imitatio Dei aptum ad divinant unionem faciunt
qui eas adeptus est, gratia autem ipsum perlicit
incflabilem unionem, per eum enim totus omnibus
dignis illabitur Deus, et toti omnes integre insident
sancti Deo, toti in Deum trausmutati, et suae ad eum
ascensionis quasi ltravium consecuti ipsum Deum,
qui sicut anima corpori, ipsis tauquam fllClllbi‘lI
circumfunditur, eoSQue in seipse dignatur acet"
pere.
illL‘l'Palatll ingenitamque et substantialcui, Massa-
lianis adnumerat et dualistas vorat, si quis nempe
sit. iste sciat se sanctis Dei adversari, et ab ele-
ctorum sorte, si non resipiscat, seipsum ejicere, et
excidere ab uno soloque sancto natura Deo. Qui-
cunque autem credens, et obediens, et consonans
sanctis, nec peccamino‘os praesens pra-textus,
clare quidem dictum nou rejicit ut ignorans, igno-
rat vero modum mysterii. n0n dedignetur quaerere
ac discere a scientibus. Sciet enim nihil incoim-niens
esse divinis sermonibus et rebus, et etiam in maxi-
me necessariis et sine quibus nihil prorsus cnn-
staret, nec ullum mysterium Deo νίψει-υνυς.
Quicunque imitatione tantum et Ιι.ιΙ›ἰιιι, sine dei-
lica Spiritus gratia. perfectam cum Deo unionem [icti
asserit, sicut inter eos qui sunt moribus consimiles
et sibi invicem dilecti, et deiticani Dei gratiam esse
habitum rationalis natura: sola imitatione acquisi-
tum, sed non inefl'abilem supci'naturaleinque illit-
minatioucm ac divinam operationem, invisibiliter
visam a dignis et iucOmpreheuse intellectam, hic
sciat Massalianorum se inscium errori incidisse.
Natura enim Deus erit necessario prorsus qui ιι. iti-
ο catur, si deificatio penes naturalem virtulem sit t-t
intra natura: limiies possit comprehendi. Ne igitur
hicce suum errorem tuto stantibus imprimere cone-
tur. et exprobriuut irreprehensibilihus li le inferre;
sed suos deponens sensus. discat ab expertis aut
ab his quos docuerunt, absolutam prorsus esse di-
vinitatis gratiam, nec ullatenus posse viribus natura:
(api, quia secus jam non gratia esset, sed naturalis
potentia: Operatio manifestata. Et nihil tunc admi-
rabile fieret. si juxta capacem dedicationis virtutem
deilicatio foret ς natura: enim prOprie opus, et non
llei donum esset dedicatio, et dedicatus posset nt-
tura Deus fieri et proprie vocari. Nam nihil aliud
est naturalisuniuscujusque rerum potentia, quam
natura: ad Operationeiu inantoviins motus. Et quo-
modo deiiicatiuue supra seipsum elevatur dedit-a-
tus? Si hoc intra natm-1e limites comprehendatur,
id intelligere non valeo. Supra naturam igitur vir-
tutemque ac scientiam est dedicationis gratia, et
infinite omnia bujusmodi, juxta sanctum Maximum,
ab hoc distant. Virtus quidem omnis et pro viribus
imitatio Dei aptum ad divinant unionem faciunt
qui eas adeptus est, gratia autem ipsum perlicit
incflabilem unionem, per eum enim totus omnibus
dignis illabitur Deus, et toti omnes integre insident
sancti Deo, toti in Deum trausmutati, et suae ad eum
ascensionis quasi ltravium consecuti ipsum Deum,
qui sicut anima corpori, ipsis tauquam fllClllbi‘lI
circumfunditur, eoSQue in seipse dignatur acet"
pere.