PG 150, col. 436
quam ut omnem Christianismum de medio tollant
qui eorum novitates sequuntur. Videtur ergo quod
illis potius, si ita censent, in dubio virtus sita est,
resque. in magno periculo versatur iisqui a paternis
traditionibus et qum in iis est securitate, aliena
. excogitant. Quod enim orationibus Deus annuit,
et dat Spiritum sanetum iis qui ipsum petunt, et
nihil sit impossibile iis qui eum (ide ipsum rogant,
ipse dixit Deus; nec ulla ratione fieri potest quin
hme vera sint. Quod autem tale quid evenerit iis
qui quidpiam ex eloquiis narrant, nusquam dicitur.
Et oratione quidem sacramenta peragere, tradide—
runt l'atres , qui ab apostolis et qui eis sueccssse-
runt, acceperunt, et alia sicut dixi; et sacram
Eucharistiam, post multos alios ot magnus Basi-
lius et Joannes Chrysostomus, inagna: Ecclesia:
domet-es, quibus qui Contradicunt, eorum nullam
rationem ducere oportet eos qui pii esse volunt.
Quod autem sermo Domini, qui de mysteriis in
forma narrationis dicitur, semciat ad donorum
sanctificatioucm, nullus neeue apostolus, nec
doctor dixisse cernitur. Sed quod semel a Doni-ilio
dictus, co ipso quod ab illo dictus sit, sicut epilex
sermo, semper operatur, et dicit etiam beatus
Joannes. Quod autem nunc dictus a sacerdote, eo
quod ab ipso dicatur, hoc possit, nullo ex loco sciri
potest -, quandoquidem nec ipsc sermo opifex Opera-
tur, quod in unoquoque eorum qua; liunt,ab aliquo
homine dicatur, sed quod semel a Deo dictus sit.
CAP. XXX.
Quod etiam in Latinorum Ecclesia eodem quo
aput.l nos modo sacrum celebratur mysterium.
Quod autem os eis omnino obstruit. estquod
etiam Latinorum Ecclesia, ad quam se referre vi-
dentur, post verbum Domini, pro donis orare non
recusat. li autem ideo falluntur, quod Latini non
statim post Domini prolatum sermonem orant, et
quod non aperte petunt sanetificationem et mu-
tationem in corpus Dominicutn, sed ajiis utuntur
nominibus eo ferentibus,et qua: tantumdem valent.
Quae est autem oratio? ι Jube sursum ferri dona
haec in manu angeli ad SIIpCI‘CtBlCSlc tuum altare. ι
Dicant enim, quid hoc est, ι Sursum dona deferri ? ι
γει enim localem eis translationem precantura terra
et inferioribus locis in cadum, vel dignam aliquam
et ab humilioribus ad altiora mutationem. Sed si
primum quidem, quid hac nobis oratione opus est
ut a nobis tollantur sancta, qua} apud nos esse,
et in nobis manere et oramus et credimus , tan-
quam hoe sit, esse Christum nobiseum usque ad
consummationem smeuli? Quomodo autem non
eredunt, si hoc Christi corpus cognoscunt, quod et
in nobis est, et est superrmloste, et sedet ad dex—
teram Patris, quo ipse n‘ovit modo? Quomodo αυτ
qui eorum novitates sequuntur. Videtur ergo quod
illis potius, si ita censent, in dubio virtus sita est,
resque. in magno periculo versatur iisqui a paternis
traditionibus et qum in iis est securitate, aliena
. excogitant. Quod enim orationibus Deus annuit,
et dat Spiritum sanetum iis qui ipsum petunt, et
nihil sit impossibile iis qui eum (ide ipsum rogant,
ipse dixit Deus; nec ulla ratione fieri potest quin
hme vera sint. Quod autem tale quid evenerit iis
qui quidpiam ex eloquiis narrant, nusquam dicitur.
Et oratione quidem sacramenta peragere, tradide—
runt l'atres , qui ab apostolis et qui eis sueccssse-
runt, acceperunt, et alia sicut dixi; et sacram
Eucharistiam, post multos alios ot magnus Basi-
lius et Joannes Chrysostomus, inagna: Ecclesia:
domet-es, quibus qui Contradicunt, eorum nullam
rationem ducere oportet eos qui pii esse volunt.
Quod autem sermo Domini, qui de mysteriis in
forma narrationis dicitur, semciat ad donorum
sanctificatioucm, nullus neeue apostolus, nec
doctor dixisse cernitur. Sed quod semel a Doni-ilio
dictus, co ipso quod ab illo dictus sit, sicut epilex
sermo, semper operatur, et dicit etiam beatus
Joannes. Quod autem nunc dictus a sacerdote, eo
quod ab ipso dicatur, hoc possit, nullo ex loco sciri
potest -, quandoquidem nec ipsc sermo opifex Opera-
tur, quod in unoquoque eorum qua; liunt,ab aliquo
homine dicatur, sed quod semel a Deo dictus sit.
CAP. XXX.
Quod etiam in Latinorum Ecclesia eodem quo
aput.l nos modo sacrum celebratur mysterium.
Quod autem os eis omnino obstruit. estquod
etiam Latinorum Ecclesia, ad quam se referre vi-
dentur, post verbum Domini, pro donis orare non
recusat. li autem ideo falluntur, quod Latini non
statim post Domini prolatum sermonem orant, et
quod non aperte petunt sanetificationem et mu-
tationem in corpus Dominicutn, sed ajiis utuntur
nominibus eo ferentibus,et qua: tantumdem valent.
Quae est autem oratio? ι Jube sursum ferri dona
haec in manu angeli ad SIIpCI‘CtBlCSlc tuum altare. ι
Dicant enim, quid hoc est, ι Sursum dona deferri ? ι
γει enim localem eis translationem precantura terra
et inferioribus locis in cadum, vel dignam aliquam
et ab humilioribus ad altiora mutationem. Sed si
primum quidem, quid hac nobis oratione opus est
ut a nobis tollantur sancta, qua} apud nos esse,
et in nobis manere et oramus et credimus , tan-
quam hoe sit, esse Christum nobiseum usque ad
consummationem smeuli? Quomodo autem non
eredunt, si hoc Christi corpus cognoscunt, quod et
in nobis est, et est superrmloste, et sedet ad dex—
teram Patris, quo ipse n‘ovit modo? Quomodo αυτ