PG 150, col. 520
τες τῇ ζωῇ τοῦ σώματος βοηθοῦμεν, διὰ τούτων
αὐτὸς εἰς τὰς ἡμετέρας εἰσδύεται ψυχὰς καὶ τὰς
θύρας ἀμφοτέρας οἰκειοῦται, τῇ μὲν ὡς μύρον καὶ
εὐωδία, τῇ δὲ ὡς τροφῆ προσήκων. Καὶ γὰρ καὶ
ἀναπνέομεν αὑτὸν, καὶ τροφὴ γίνεται ἡμῖν, καὶ
οὕτως ἑαυτὸν διὰ πάντων ἡμῖν ἀνακεράσας καὶ ἁνα-
μίξας ἑαυτοῦ ποιεῖται σῶμα, καὶ γίνεται ἡμῖν ὅπερ
μέλεσι κεφαλή. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἀγαθῶν ἁπάντων
αὐτῷ κοινωνοῦμεν. ὅτι κεφαλή · τὰ γὰρ τῆς κεφα-
λῆς εἰς τὸ σῶμα διαϐαίνειν ἀνάγκη. ’Υπὲρ οὗ καὶ
θαυμάσαι τις ἂν, ὅτι μὴ καὶ τῶν πληγῶν αὐτῷ μετ-
έχομεν οὐδὲ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ μόνος μὲν me“.
σται, ἐπεὶ δὲ ἔδει στεφανωθῆναι, τηνικαῦτα κοινω
νοὺς ἡμᾶς ποιεῖται τῶν ἑαυτοῦ. Ἔστι μὲν οὖν καὶ
τοῦτο τῆς ἁρῤήτου φιλανθρωπίας, οὑ πόρρω δὲ ὶό
γον καὶ τῆς γιγνομένης ἀκολουθίας. Μετὰ γορ τὸι
σταυρὸν τῷ Χριστῷ σινήφοημεν· μήπω δὲ αποθα-
νόντα κοινὸν οὐδὲν ἡμῖν πρὸς ἐκεῖνον. ὐ μὲν γὰρ
Υίὸς καί ἀγαπητὸς, ἡμεῖς δὲ μιαροὶ καὶ δοῦλοι καὶ
ἐχθροὶ τῇ διανοίᾳ ο ἐπεὶ δὲ ἀπέθανε καὶ τὸ λύτρον
ἐδόθη καὶ τὸ τοῦ διαϐόλου δεσμωτήριον κατεστρὰςεη.
τηνικαῦτα τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν υἱοθεσίαν ἐκομι-
σάμεοα καὶ μέλη τῆς μακαρίας ἐκείνης κατέστημεν
κεφαλῆς. Ἐξ ἐκείνου τοίνυν, ἃ τῆς xta-pali}; ἐστι.
καὶ ὴμῶν γίνεται. Καὶ νῦν μὲν ἀναμάρτητοι-τοὺ¹
lc ὓδατος ἀπαλλαττόμεθα τούτου, καὶ τῶν. αὑτοῦ μετ-
ἐχομεν χαρίτων διὰ τδ μύρον, καὶ διὰ τὴν τραπε-
ζαν τὴν αὐτὴν ἐκείνῳ ζῶμεν ζωήν · ἐπὶ δὲ τοῦ μέλ-
λοντος θεοὶ περὶ Θεὸν καὶ τῶν αὐτῶν αὐτῷ κληρο-
νόμοι καὶ τὴν αὐτὴν αὐτῷ βασιλεύοντες βασιλείαν,
ὲὰν γε μὴ ὲκὸντες ἡμᾶς αὐτοὺς ἀποτυφλὼσ μεν ἑν
τῷδε τῷ βίῳ καὶ τὸν χιτῶνα διαρρήξωμεν τὸν βασι-
λικὸν. Τοῦτο γὰρ ὑπὲρ τῆς ζωῆς εἰσάγομεν μόνον,
τὰς δωρεὰς ὑπομεῖναι καὶ τῶν χαρίτων ἀνασχέσθαι
καὶ μὴ ῥίψαι τὸν στέφανον, ὃν πολλοῖς ἱδρῶσι καὶ
πόνοις ἐπλεξεν ἡμῖν ὁ Θεὸς. Τοῦτό ἐστιν ὴ ἐν τῷ
Χριστῷ ζωὴ. ῆν συνίστησι μὲν τὰ μυστήρια, δοιιί
δὲῠτι δύνασθαι πρὸς ταύτην καὶ τὴν ἀνθρωπεὲαν
σπουδήν· ὅθεν τῷ περὶ αὐτῆς εἰπεῖν βουλομένῳ,
περὶ τῶν μυστηρίων ἑκάστου πρῶτον διολαϐὀιτι,
, D εἶτα περὶ τῆς κατ’ ἀρετὴν ἐργασίας ἀκόλουθον ἂν
εἴη σκοπεῖν.
αὐτὸς εἰς τὰς ἡμετέρας εἰσδύεται ψυχὰς καὶ τὰς
θύρας ἀμφοτέρας οἰκειοῦται, τῇ μὲν ὡς μύρον καὶ
εὐωδία, τῇ δὲ ὡς τροφῆ προσήκων. Καὶ γὰρ καὶ
ἀναπνέομεν αὑτὸν, καὶ τροφὴ γίνεται ἡμῖν, καὶ
οὕτως ἑαυτὸν διὰ πάντων ἡμῖν ἀνακεράσας καὶ ἁνα-
μίξας ἑαυτοῦ ποιεῖται σῶμα, καὶ γίνεται ἡμῖν ὅπερ
μέλεσι κεφαλή. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἀγαθῶν ἁπάντων
αὐτῷ κοινωνοῦμεν. ὅτι κεφαλή · τὰ γὰρ τῆς κεφα-
λῆς εἰς τὸ σῶμα διαϐαίνειν ἀνάγκη. ’Υπὲρ οὗ καὶ
θαυμάσαι τις ἂν, ὅτι μὴ καὶ τῶν πληγῶν αὐτῷ μετ-
έχομεν οὐδὲ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ μόνος μὲν me“.
σται, ἐπεὶ δὲ ἔδει στεφανωθῆναι, τηνικαῦτα κοινω
νοὺς ἡμᾶς ποιεῖται τῶν ἑαυτοῦ. Ἔστι μὲν οὖν καὶ
τοῦτο τῆς ἁρῤήτου φιλανθρωπίας, οὑ πόρρω δὲ ὶό
γον καὶ τῆς γιγνομένης ἀκολουθίας. Μετὰ γορ τὸι
σταυρὸν τῷ Χριστῷ σινήφοημεν· μήπω δὲ αποθα-
νόντα κοινὸν οὐδὲν ἡμῖν πρὸς ἐκεῖνον. ὐ μὲν γὰρ
Υίὸς καί ἀγαπητὸς, ἡμεῖς δὲ μιαροὶ καὶ δοῦλοι καὶ
ἐχθροὶ τῇ διανοίᾳ ο ἐπεὶ δὲ ἀπέθανε καὶ τὸ λύτρον
ἐδόθη καὶ τὸ τοῦ διαϐόλου δεσμωτήριον κατεστρὰςεη.
τηνικαῦτα τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν υἱοθεσίαν ἐκομι-
σάμεοα καὶ μέλη τῆς μακαρίας ἐκείνης κατέστημεν
κεφαλῆς. Ἐξ ἐκείνου τοίνυν, ἃ τῆς xta-pali}; ἐστι.
καὶ ὴμῶν γίνεται. Καὶ νῦν μὲν ἀναμάρτητοι-τοὺ¹
lc ὓδατος ἀπαλλαττόμεθα τούτου, καὶ τῶν. αὑτοῦ μετ-
ἐχομεν χαρίτων διὰ τδ μύρον, καὶ διὰ τὴν τραπε-
ζαν τὴν αὐτὴν ἐκείνῳ ζῶμεν ζωήν · ἐπὶ δὲ τοῦ μέλ-
λοντος θεοὶ περὶ Θεὸν καὶ τῶν αὐτῶν αὐτῷ κληρο-
νόμοι καὶ τὴν αὐτὴν αὐτῷ βασιλεύοντες βασιλείαν,
ὲὰν γε μὴ ὲκὸντες ἡμᾶς αὐτοὺς ἀποτυφλὼσ μεν ἑν
τῷδε τῷ βίῳ καὶ τὸν χιτῶνα διαρρήξωμεν τὸν βασι-
λικὸν. Τοῦτο γὰρ ὑπὲρ τῆς ζωῆς εἰσάγομεν μόνον,
τὰς δωρεὰς ὑπομεῖναι καὶ τῶν χαρίτων ἀνασχέσθαι
καὶ μὴ ῥίψαι τὸν στέφανον, ὃν πολλοῖς ἱδρῶσι καὶ
πόνοις ἐπλεξεν ἡμῖν ὁ Θεὸς. Τοῦτό ἐστιν ὴ ἐν τῷ
Χριστῷ ζωὴ. ῆν συνίστησι μὲν τὰ μυστήρια, δοιιί
δὲῠτι δύνασθαι πρὸς ταύτην καὶ τὴν ἀνθρωπεὲαν
σπουδήν· ὅθεν τῷ περὶ αὐτῆς εἰπεῖν βουλομένῳ,
περὶ τῶν μυστηρίων ἑκάστου πρῶτον διολαϐὀιτι,
, D εἶτα περὶ τῆς κατ’ ἀρετὴν ἐργασίας ἀκόλουθον ἂν
εἴη σκοπεῖν.