PG 150, col. 852
Τοὺς ἀγγέλων μένοντας ὑστάτους κατω,
Τοὺς λαμπρὸν οὐδὲνἐκ Θεοῦ δεδεγμένους,
Τοὺς τοῖς πατρώοις ἐμπεριγράπτους ὅροις.
Εἰ δʼοὐ προχωρεῖν ταῦτα κομπάζωνἔχει,
Χωρεῖ πρὸς ἄλλους δυσσεβεστέρους λόγους
Καὶ πάντα χωρῶν πλὴν ἀληθῶν δογμάτωνæ
Τέμνει τὸ θεῖον εἰδοποιῶν ἐκτόπως,
Τὴν εἰδοποιὸν, ἀλλʼ ἀμόρφωτον φύσιν.
Τουτὶ μὲν εἶδος, τοῦτο δʼ οὐσίαν λέγων,
ωὴν δὲ τοῦτο, τοῦτο δʼ ἱσχὺν οὐσίας,
Καὶ γνῶσιν ἄλλο, καὶ σοφὸν Θεοῦ κράτος,
Καὶ πᾶσαν ἄλλην τοῦ Θεοῦ κλῆσιν φέρων,
Τίθησι θειότητας οὐκ ἴσων βάθρων,
Θεῶν ἀτεχνῶς ὄχλον, ὡς ἔφην ἄνω,
ΟΜεθεκτὸν, οὐ μεθεκτὸν, ἔργον, ἐργάτην,
Θεατὸν, οὐ θεατὸν, εἶτα συνδρόμους,
Καὶ δημιουργοὺς, τῶν μὲν ἡλαττωμένων
Θεοῦ μεγίστου τὴν ὑπερτάτην φύσιν
Τούτους δὲ τοῦ σύμπαντος ἐν μέρει κόσμου
Ἐργων ἔτʼ ἔργα τοῦ Θεοῦ, φεῦ τῆς πλάνης
Εἰς οὕσπερ ἐξώκειλε κρημνοὺς, καὶ βόθρους
Ἀνὴρ δοκῶν εἶναί τις οὐ φαύλη φύσις
Ἐπείπερ ἐξήνεγκεν αὐτὸν τοῦ μέτρου,
Μείζω φρονήσας, ἢ καθʼ αὐτὸν εἰδέναι,
Καὶ μὴ μένων εὕῤῥιζον ἐντὸς τῶν ὅρων.
Οἶς πάντας ἐγκλείουσιν αἱ θεῖαι φρένες.
Οὕτω φθορὰ νοῦ τὸ φρονεῖν ὑπὲρ μέτρον,
Καὶ Τνῶθι σαυτὸν οὐ λαλεῖν ἐγκαρδίως,
Ὁθεν προβαίνων εἰς κακῶν ἀπειρίαν,
Ἀκτιστος εἶναι, φησὶν, ἀρχὴν οὐκ ἔχων,
oὉ τῆς ὑπὲρνοῦν ἴσμεν ἀξίας μόνης.
ἐὐτὸς Παλαμᾶς ὁ βροτὸς κάνμὴ θέλῃ,
eroticæque contemplationis studiosorumς adhor-
tationes easque minime fucatas, nec percipit, nec
audit. Sed e contra in adversum surgens, etsi
claram visionem ei dissuadeant, etsi Paulus
jam olim, etsi Joannis gratia, etsi Moyses, desnper
exclament, quin imo, etsi cunctorum cœtus clamet :
« Nemo vidit speciem, aut personam aut simu-
lacrum meum. Non vivet amplius enim qui
me conspicere ausus fucrit, » miserabili intcl-
lectu ac conceptu superbus. Minime vero apud
nos, non apud doctos talia prædicat, non apud
nos supra angelorum naturam sublatos , non
apud nos, nec purum lumen, nec Deitatem asper-
nantes, non apud nos, spiritum etignem supa om-
nem ceaturam extollentes, non apud firmos homi-
nes, quorum inconcussa fides, apnd erroris socios,
nobis etiam ccrnentibus, apud infandos viros, apud
quoscunque angelorum nltimo ordinc sedentes, apud
viros, nihil de Deo recte semtientes, qui paternas
jamdiu regulas longius abjccerunt. Si vero, talibus
jactatis, fines assequi nequit, exsecrabiliores alos
sermonesinchoat, cunctisque diligenter perlustratis,
præter vera dogmata, Divinitatem per figuras sin-
gulariter partiendo, figuratam quidem, sedinlormem
natuam ipsi tribuit llic quidem spcciem, illic vcro
Τοὺς λαμπρὸν οὐδὲνἐκ Θεοῦ δεδεγμένους,
Τοὺς τοῖς πατρώοις ἐμπεριγράπτους ὅροις.
Εἰ δʼοὐ προχωρεῖν ταῦτα κομπάζωνἔχει,
Χωρεῖ πρὸς ἄλλους δυσσεβεστέρους λόγους
Καὶ πάντα χωρῶν πλὴν ἀληθῶν δογμάτωνæ
Τέμνει τὸ θεῖον εἰδοποιῶν ἐκτόπως,
Τὴν εἰδοποιὸν, ἀλλʼ ἀμόρφωτον φύσιν.
Τουτὶ μὲν εἶδος, τοῦτο δʼ οὐσίαν λέγων,
ωὴν δὲ τοῦτο, τοῦτο δʼ ἱσχὺν οὐσίας,
Καὶ γνῶσιν ἄλλο, καὶ σοφὸν Θεοῦ κράτος,
Καὶ πᾶσαν ἄλλην τοῦ Θεοῦ κλῆσιν φέρων,
Τίθησι θειότητας οὐκ ἴσων βάθρων,
Θεῶν ἀτεχνῶς ὄχλον, ὡς ἔφην ἄνω,
ΟΜεθεκτὸν, οὐ μεθεκτὸν, ἔργον, ἐργάτην,
Θεατὸν, οὐ θεατὸν, εἶτα συνδρόμους,
Καὶ δημιουργοὺς, τῶν μὲν ἡλαττωμένων
Θεοῦ μεγίστου τὴν ὑπερτάτην φύσιν
Τούτους δὲ τοῦ σύμπαντος ἐν μέρει κόσμου
Ἐργων ἔτʼ ἔργα τοῦ Θεοῦ, φεῦ τῆς πλάνης
Εἰς οὕσπερ ἐξώκειλε κρημνοὺς, καὶ βόθρους
Ἀνὴρ δοκῶν εἶναί τις οὐ φαύλη φύσις
Ἐπείπερ ἐξήνεγκεν αὐτὸν τοῦ μέτρου,
Μείζω φρονήσας, ἢ καθʼ αὐτὸν εἰδέναι,
Καὶ μὴ μένων εὕῤῥιζον ἐντὸς τῶν ὅρων.
Οἶς πάντας ἐγκλείουσιν αἱ θεῖαι φρένες.
Οὕτω φθορὰ νοῦ τὸ φρονεῖν ὑπὲρ μέτρον,
Καὶ Τνῶθι σαυτὸν οὐ λαλεῖν ἐγκαρδίως,
Ὁθεν προβαίνων εἰς κακῶν ἀπειρίαν,
Ἀκτιστος εἶναι, φησὶν, ἀρχὴν οὐκ ἔχων,
oὉ τῆς ὑπὲρνοῦν ἴσμεν ἀξίας μόνης.
ἐὐτὸς Παλαμᾶς ὁ βροτὸς κάνμὴ θέλῃ,
eroticæque contemplationis studiosorumς adhor-
tationes easque minime fucatas, nec percipit, nec
audit. Sed e contra in adversum surgens, etsi
claram visionem ei dissuadeant, etsi Paulus
jam olim, etsi Joannis gratia, etsi Moyses, desnper
exclament, quin imo, etsi cunctorum cœtus clamet :
« Nemo vidit speciem, aut personam aut simu-
lacrum meum. Non vivet amplius enim qui
me conspicere ausus fucrit, » miserabili intcl-
lectu ac conceptu superbus. Minime vero apud
nos, non apud doctos talia prædicat, non apud
nos supra angelorum naturam sublatos , non
apud nos, nec purum lumen, nec Deitatem asper-
nantes, non apud nos, spiritum etignem supa om-
nem ceaturam extollentes, non apud firmos homi-
nes, quorum inconcussa fides, apnd erroris socios,
nobis etiam ccrnentibus, apud infandos viros, apud
quoscunque angelorum nltimo ordinc sedentes, apud
viros, nihil de Deo recte semtientes, qui paternas
jamdiu regulas longius abjccerunt. Si vero, talibus
jactatis, fines assequi nequit, exsecrabiliores alos
sermonesinchoat, cunctisque diligenter perlustratis,
præter vera dogmata, Divinitatem per figuras sin-
gulariter partiendo, figuratam quidem, sedinlormem
natuam ipsi tribuit llic quidem spcciem, illic vcro