PG 151, col. 1347
a nullo frangi et demitti animo patiens. Maxime enim Α illa qua vuleutur esse escellentiora corporis, et exter-
judicat. Similiter et quacunque alia de beato intelli-
gentes, pmdietre conclusioni plene concurrunt.
Car. XVIII. A_d perfectam beatitudinem num se-
.ctmda et tertia sint necessaria.
Si vero supponamus’ aliquem cum bonis animi
etiam qua! dicuntur bona corporis, etexterna om-
nia habere, et sit sibi illa in animo sententia in-
sita. et appetitus sententiae congruas, quod ista se-
cunda et tertia ad perficiendam plenam beatitudi-
nem sunt necessaria: impossibile estei omnia illa
concurrere, qua: de beato intelligimus. Et ideo per
coitsequens, cum credat habere se omnia qua sup- L mat aliqua essein potestate fortunae ; quibus dela-
petant ad beatam vitam. non erit tamen beatus. Β psis miserior ipse-sit. Ille vero non modo plura
Nam cum sciat vires, valetudinem, sanitatem, ve-
locitatem, venustatem, integritatem sensuum, va-
cuitatem doloris, denique vitam ipsam; praeterea
regna, imperia, magistratus, dignitates, honores,
facultates, copias, opes, potentias, divitias , subdi-
torum benevolentiam, optimorum amicorum et
consanguineorum societatem : haec omnia caduca
natura sua esse. et simul invito amitti posse, et
eorum contraria evenire: quomodo beatus erit, si
tot bonis, sine quibus non reputat integram beati-
tudinem sibi posse adesse, non conlidit , et ιοιειιιω
reputat esse. mala et beatitudinem violantia sibi im-
pendere videt? Ita enim sapiens et intelligens, et
illa bona permanere sibi, et non delabi appetens, ο
eum vult esse semper beatus : quomodo non semen
per terrorum, et angorum, et sollicitudinis ple-
num animum habebit? At vero nec contemnere et
despicere res humanas facile poterit, qui ad beati-
tudinem vel miseriam aliquod pondus eas habere
crediderit.“ Sed sine despicientia rerum humana-
rum, fortitudo et magnanimitas et excelsitas non
videntur posse in animo generari : quibus virtuti-
bus instrttctus virtuosus in omni fortuna aequabili
tatem conservat. Carebit igitur, qui ν beatum se
esse putat, istis virtutibus.
se etiam p0test contingere casus, in quo, cum
salva siut sibi omnia bona externa. tamen ipse
ignoret, utrum salva sint. necne; dubitabit ergo,
tttrunt adest sibi integta beatitudo. Ergo non Ita- θ
bebitqu'od vult : vellet enim non dubitare. Concu-
tii-tur ergo tranquillitas et pas anitrii istius θ eon-
s:antia sua. Non ergo tutus, ut dominus bonorum
suorum: non inexpugnabilis. non qnictus;nec
)eatus ergo. Sententia ergo illa. qua: corporea ct
externa aggregat ait beatitudinem, quem supponia
mus esse beatutn, facit non esse beatum; falsa
ergo est. Nihil enim verum est, ex quo impossibile
oritur. Magis autem dignitas et splendor sententiis,
quam defendimus, inde apparebit.
Car. XIX. Collatia duorum non beatorum.
Suppetiantur duo n0u beati, similem defectum
inanimo, in corpore ct itt externis patientes: tt
judicat. Similiter et quacunque alia de beato intelli-
gentes, pmdietre conclusioni plene concurrunt.
Car. XVIII. A_d perfectam beatitudinem num se-
.ctmda et tertia sint necessaria.
Si vero supponamus’ aliquem cum bonis animi
etiam qua! dicuntur bona corporis, etexterna om-
nia habere, et sit sibi illa in animo sententia in-
sita. et appetitus sententiae congruas, quod ista se-
cunda et tertia ad perficiendam plenam beatitudi-
nem sunt necessaria: impossibile estei omnia illa
concurrere, qua: de beato intelligimus. Et ideo per
coitsequens, cum credat habere se omnia qua sup- L mat aliqua essein potestate fortunae ; quibus dela-
petant ad beatam vitam. non erit tamen beatus. Β psis miserior ipse-sit. Ille vero non modo plura
Nam cum sciat vires, valetudinem, sanitatem, ve-
locitatem, venustatem, integritatem sensuum, va-
cuitatem doloris, denique vitam ipsam; praeterea
regna, imperia, magistratus, dignitates, honores,
facultates, copias, opes, potentias, divitias , subdi-
torum benevolentiam, optimorum amicorum et
consanguineorum societatem : haec omnia caduca
natura sua esse. et simul invito amitti posse, et
eorum contraria evenire: quomodo beatus erit, si
tot bonis, sine quibus non reputat integram beati-
tudinem sibi posse adesse, non conlidit , et ιοιειιιω
reputat esse. mala et beatitudinem violantia sibi im-
pendere videt? Ita enim sapiens et intelligens, et
illa bona permanere sibi, et non delabi appetens, ο
eum vult esse semper beatus : quomodo non semen
per terrorum, et angorum, et sollicitudinis ple-
num animum habebit? At vero nec contemnere et
despicere res humanas facile poterit, qui ad beati-
tudinem vel miseriam aliquod pondus eas habere
crediderit.“ Sed sine despicientia rerum humana-
rum, fortitudo et magnanimitas et excelsitas non
videntur posse in animo generari : quibus virtuti-
bus instrttctus virtuosus in omni fortuna aequabili
tatem conservat. Carebit igitur, qui ν beatum se
esse putat, istis virtutibus.
se etiam p0test contingere casus, in quo, cum
salva siut sibi omnia bona externa. tamen ipse
ignoret, utrum salva sint. necne; dubitabit ergo,
tttrunt adest sibi integta beatitudo. Ergo non Ita- θ
bebitqu'od vult : vellet enim non dubitare. Concu-
tii-tur ergo tranquillitas et pas anitrii istius θ eon-
s:antia sua. Non ergo tutus, ut dominus bonorum
suorum: non inexpugnabilis. non qnictus;nec
)eatus ergo. Sententia ergo illa. qua: corporea ct
externa aggregat ait beatitudinem, quem supponia
mus esse beatutn, facit non esse beatum; falsa
ergo est. Nihil enim verum est, ex quo impossibile
oritur. Magis autem dignitas et splendor sententiis,
quam defendimus, inde apparebit.
Car. XIX. Collatia duorum non beatorum.
Suppetiantur duo n0u beati, similem defectum
inanimo, in corpore ct itt externis patientes: tt