PG 151, col. 1361
simo gradu perturbatiOnis, primo subtracta obscu-
ratione mentis. dimittantur iu animo falsum judi-
cium, et malefica voluntas, augetur potius malum,
quam diminuitur; et animus deterior fit. Exit enim
a genere perturbationum. etincidit in malitiam,
elythiotem et apbeliato, quae in agendis malis multo
eacellunt perturbationes, et minus sanabiles sunt.
Quinque igitur graduum assignatorum, primus
gradus, qui solus erat constantia, est summum bo-
num :secuudus, magnum bonum, latet enim quod
habet malum ;tertius et quartus, sensibilem jam
misturam patiuntur ; quintus totallter opponitur
primo, ct est simpliciter malum. Itaque cum et
ira, et misericordia, et desiderium, et metus,et re-
liqua, quae aequivoce in genere constantiarum, et
iu genere perturbationum dici possunt, ut superius
ostensum est, per quinque quodlibet simpliciter
gradus, possit variari.ut primus sit constantiaa,
quatuor vero perturbationis :manil'estum est ea
supra dictis, quanto melius et pmstantius est
quodlibet istorum, cum constanter contingit, quam
id ipsum si fieret turbulenter. Quod tamen cum
ita contingit, quando magnum bonum est, quoad
actionem, et quando sensibiliter commistum, et
quando pessimum malum, satis et hoc, ut arbi-
tror. superius est explicatum. Sed quia, sicut prm-
άθῧῐίίωιη εει in Ρνίωο libro. Vm“! εει οριίηη C nione pendens, nec maleficam voluntatem exci-
aflectio animi, optime animum ad agendum dispo-
nens. Nulla ergo virtus ad hoc habet suam vim,
ut faciat aliquid malo animo contingere. At osten-
sum est, quod obscuratio mentis, malum est ipsi
menti; nulla ergo virtus ad hoc habet sttam vim,
ut obscurationem et tenebras inferat unquam men-
ti, et obtundat ejus aciem intelligendi. Sed nulla
perturbatio est, sine mentis obscuratione ; segre-
ganda; ergo sunt perturbationes a choro virtutum.
Quod et ita ostendi potest.
Demonstralum est superius, quod beatus, quem
intelligimus, semper est constans ς sed perturba-
tiones omnes adversantur constantize; vacabit er-
go beatus perturbationibus: sed virtute aliqua
non caret ; nullius ergo virtutis perturbatio est. ί) ηοι
Item si constanter misereri multo melius est,
quam si idipsum turbulenter fieret, ut ostensum
est : illud vero, quod a virtute proficiscitur suo
loco et casu, optimum esse volumus. Virtus est
ergo quaerenda, quae stabilitam conservet constant
tiam, non perturbationis infirmitas. Separante;
tamen a choro virtutum perturbationes, non illud
volumus, ut ad apheliam, et elytbiotem, et mali-
tiam incidat animus . sed ut bonum constantim
consequatur. Illis enim qui claram et vivam,et
expeditam, et efilcacem rationem expetendarum
atque fugiendarum rerum non habent, non peni-
tus inutiles sunt perturbationes; aliarum enim
rerum cupiditate, vel metu, laetitia, vel aegritu-
ratione mentis. dimittantur iu animo falsum judi-
cium, et malefica voluntas, augetur potius malum,
quam diminuitur; et animus deterior fit. Exit enim
a genere perturbationum. etincidit in malitiam,
elythiotem et apbeliato, quae in agendis malis multo
eacellunt perturbationes, et minus sanabiles sunt.
Quinque igitur graduum assignatorum, primus
gradus, qui solus erat constantia, est summum bo-
num :secuudus, magnum bonum, latet enim quod
habet malum ;tertius et quartus, sensibilem jam
misturam patiuntur ; quintus totallter opponitur
primo, ct est simpliciter malum. Itaque cum et
ira, et misericordia, et desiderium, et metus,et re-
liqua, quae aequivoce in genere constantiarum, et
iu genere perturbationum dici possunt, ut superius
ostensum est, per quinque quodlibet simpliciter
gradus, possit variari.ut primus sit constantiaa,
quatuor vero perturbationis :manil'estum est ea
supra dictis, quanto melius et pmstantius est
quodlibet istorum, cum constanter contingit, quam
id ipsum si fieret turbulenter. Quod tamen cum
ita contingit, quando magnum bonum est, quoad
actionem, et quando sensibiliter commistum, et
quando pessimum malum, satis et hoc, ut arbi-
tror. superius est explicatum. Sed quia, sicut prm-
άθῧῐίίωιη εει in Ρνίωο libro. Vm“! εει οριίηη C nione pendens, nec maleficam voluntatem exci-
aflectio animi, optime animum ad agendum dispo-
nens. Nulla ergo virtus ad hoc habet suam vim,
ut faciat aliquid malo animo contingere. At osten-
sum est, quod obscuratio mentis, malum est ipsi
menti; nulla ergo virtus ad hoc habet sttam vim,
ut obscurationem et tenebras inferat unquam men-
ti, et obtundat ejus aciem intelligendi. Sed nulla
perturbatio est, sine mentis obscuratione ; segre-
ganda; ergo sunt perturbationes a choro virtutum.
Quod et ita ostendi potest.
Demonstralum est superius, quod beatus, quem
intelligimus, semper est constans ς sed perturba-
tiones omnes adversantur constantize; vacabit er-
go beatus perturbationibus: sed virtute aliqua
non caret ; nullius ergo virtutis perturbatio est. ί) ηοι
Item si constanter misereri multo melius est,
quam si idipsum turbulenter fieret, ut ostensum
est : illud vero, quod a virtute proficiscitur suo
loco et casu, optimum esse volumus. Virtus est
ergo quaerenda, quae stabilitam conservet constant
tiam, non perturbationis infirmitas. Separante;
tamen a choro virtutum perturbationes, non illud
volumus, ut ad apheliam, et elytbiotem, et mali-
tiam incidat animus . sed ut bonum constantim
consequatur. Illis enim qui claram et vivam,et
expeditam, et efilcacem rationem expetendarum
atque fugiendarum rerum non habent, non peni-
tus inutiles sunt perturbationes; aliarum enim
rerum cupiditate, vel metu, laetitia, vel aegritu-