PG 151, col. 1362
habere. Itaque si nomine pasnonis \elltltlls nomi-
nare, tam constantias, quam perturbationes, mani-
feslum, quod dit-imus. passionum ultas esse sim-
pliciter bonas, alius sttttplte let' rnatu. alia nt?!
gis bonas quam malas, et e eonvi'rso ; alias amna
liter commislas, consequenter quatlripartilm ἀιγί-
sioni, non generum, sed graduum perturbationis.
Si autem passionem in animo V-‘lllllllS nominare
nihil aliud, nisi mentis ipsius obscuratiouem, et
turbidam motionem, et obtusionem: tum semper
sit bonum menti tranquilla claritas, et \igens aries
intelligendi, non dubitabimus dict-re omnes pas-
siones esse animo exstirpandas, et penitus evellen-
das; duntaxat nec insita malefica voluntas, vel
ad necessarias et honestas actiones tarditas in
animo remaneat, nec opinionum temeritas, ut ad
constantiam pure perveniatur.
Theophrasto quidem, post Aristotelem Peripa-
teticorum principi, non videtur onmem perturba-
tionem adversam esse constantiae. Sed sicut fames
et sitis, et huiusmodi naturales contingunt homi-
ni sine falsa Opinione, sine malefica voluntate, si—
ne mentis obscuratione, et simpliciter minime
mentis constantia laesa :ita ait, et in animo se-
cundum infirmas ejus partes contingit nonnunquam
ex aliquo casu turbida commotio, nec a falsa Opi-
tans,nec menti obscurationem inferens. Cujus
commotionis signa etiam in ore, in vultu ,in ocu-
lis, interdum apparent. Ila‘c eum sit perturbatio,
minime tamen constantite adversatur.
Ad qum respondendum est, quod ista non adver-
santur, secundum rem, superioribus nostris tlt‘
perturbatione rationibus. Nam si constantia una
definitione comprehensa est, si definitio eius per
non mqttivoca verba est assigttata : manifestum est
quod perturbatio qua: constanti-.e adversatur. de
qua superius trartabamus, per quatuor gradus eam
variantes, atque in quatuor genera dividentes.
etilla perturbatio Theophrasti, qua) constantia
mentis non adversatur, aequivoce perturbationi~
εει· D nomine fruuntur :ac etiam superior quadripartit-
perturbatio, qua obscuratiouem menti inlert, prm-
dicatur de mente. Est enim verum dicere. in ἰΙΙει
passione mentem hominis esse perturbatam. νοις
turbatio vero TheOphrasti, quia descripta Δι snpe-
rius aequabilitatem utentis non laedit : non potiit
vere de mente praedicari. Dum enim Equalllllla-
mentis manet illazsa, non est dicendum, menten:
hominis esse perturbatam. Ergo et ex hoc pattt
earum tequivocatio. Itaque terrestris canis άοιίιιιο
tione assignata, potest dici audacter, onmem ea-
ttem esse animal mortale, vel animal quadrupes :
ita quatlripartita perturbationis descripta delini-
tione, per quam necessario distinguitur,a quacun-
que alia aequis-oce perturbatione : veraciter potest
nare, tam constantias, quam perturbationes, mani-
feslum, quod dit-imus. passionum ultas esse sim-
pliciter bonas, alius sttttplte let' rnatu. alia nt?!
gis bonas quam malas, et e eonvi'rso ; alias amna
liter commislas, consequenter quatlripartilm ἀιγί-
sioni, non generum, sed graduum perturbationis.
Si autem passionem in animo V-‘lllllllS nominare
nihil aliud, nisi mentis ipsius obscuratiouem, et
turbidam motionem, et obtusionem: tum semper
sit bonum menti tranquilla claritas, et \igens aries
intelligendi, non dubitabimus dict-re omnes pas-
siones esse animo exstirpandas, et penitus evellen-
das; duntaxat nec insita malefica voluntas, vel
ad necessarias et honestas actiones tarditas in
animo remaneat, nec opinionum temeritas, ut ad
constantiam pure perveniatur.
Theophrasto quidem, post Aristotelem Peripa-
teticorum principi, non videtur onmem perturba-
tionem adversam esse constantiae. Sed sicut fames
et sitis, et huiusmodi naturales contingunt homi-
ni sine falsa Opinione, sine malefica voluntate, si—
ne mentis obscuratione, et simpliciter minime
mentis constantia laesa :ita ait, et in animo se-
cundum infirmas ejus partes contingit nonnunquam
ex aliquo casu turbida commotio, nec a falsa Opi-
tans,nec menti obscurationem inferens. Cujus
commotionis signa etiam in ore, in vultu ,in ocu-
lis, interdum apparent. Ila‘c eum sit perturbatio,
minime tamen constantite adversatur.
Ad qum respondendum est, quod ista non adver-
santur, secundum rem, superioribus nostris tlt‘
perturbatione rationibus. Nam si constantia una
definitione comprehensa est, si definitio eius per
non mqttivoca verba est assigttata : manifestum est
quod perturbatio qua: constanti-.e adversatur. de
qua superius trartabamus, per quatuor gradus eam
variantes, atque in quatuor genera dividentes.
etilla perturbatio Theophrasti, qua) constantia
mentis non adversatur, aequivoce perturbationi~
εει· D nomine fruuntur :ac etiam superior quadripartit-
perturbatio, qua obscuratiouem menti inlert, prm-
dicatur de mente. Est enim verum dicere. in ἰΙΙει
passione mentem hominis esse perturbatam. νοις
turbatio vero TheOphrasti, quia descripta Δι snpe-
rius aequabilitatem utentis non laedit : non potiit
vere de mente praedicari. Dum enim Equalllllla-
mentis manet illazsa, non est dicendum, menten:
hominis esse perturbatam. Ergo et ex hoc pattt
earum tequivocatio. Itaque terrestris canis άοιίιιιο
tione assignata, potest dici audacter, onmem ea-
ttem esse animal mortale, vel animal quadrupes :
ita quatlripartita perturbationis descripta delini-
tione, per quam necessario distinguitur,a quacun-
que alia aequis-oce perturbatione : veraciter potest