PG 151, col. 1363
diri nullum perturbationem sine mentis obscura- Α gendis aliquis non incurrat, danda sit talis regula :
mi commotio, de qua haec dici non possunt, illa in
bis libris non appellatur perturbatio.
CAP. XIV. De perturbatione Theophrasti oua'stio
duplex.
Nempe de perturbatione TbeOpltrastl, qua: non
adversatur constantiae, duo sunt quaerenda. Unum :
Utrum contingit homini aliquando, an nunquam?
Aliud : Utrum cadit itt beatum , an non? Nam cum
definitiones obscuratiopis et aequabilitatis mentis
superius sint descriptze, jure dubitabit aliquis.
utrum potest contingere in animo turbida commo-
tio, qua: nec detinitioni obscurationis mentis in ali-
quo communicet, nec definitionem aquabilitatis
mentis in aliquo non ltedat? An impossibile ltoc
est? Cujus quaestionis veritatem magis arbitror
posse intelligi, si quis passiones animi sui respi-
tziet, quant si pendemonstrationis verba sequatur.
Ad secundum Vt‘l‘O mauit‘esflum est procul du-
bitt,qttod si qua est commotio animi cdttstantia‘.
urentis non repugnans : sive passionem sive per-
turbationem velit quis eam appellare; nullo m0-
do beatitudinem ltedit. Sed si voluntaria non est,
sicut tumes et sitis, secundum Theophrastum,
nec ad virtutes nec ad vitia penitus pertinet. Qua-
si dicatur : si nimia est. vitio danda est ; si me-
diocris, virtuti ;cujus enim voluntas nostra do-
mina non est, illud qualitercunque contingit, nec C,
beatqu nec miserum facit ; ut iu primo libro os-
tensum est . Si vero voluntaria est et contingit itt
eo , quod aliquid placet vel displicet , pendetque a
veru objecti sententia ct benefica voluntate, atque
acumen mentis iu aliquo non deteriorat ; nec tran-
quillitutem concutit , etiam sic TlreOpltrastus no-
nzine tantum discrepat a Stoicis ; illam enim rem,
quam nos laudabilem putamus. et pertinere ad bea-
titudinem arbitramur, et Constantiam appellamus,
eaut-lem ille perturbationem abusive appellat. Nam
smpe contingit, quod, cum disserentes aliqua de ali -
quo ttztirersallter prrdicaut aflirmative vel negati-
ιο. :tttditnres si viderint praedicata non omnibus,
quo sub nomine subjecti sunt, congruere , putant
ill-ts tuentiripipsi magis decepti ignorantes usum
verborum disserentium. Nam si disputantes, ad
illas tantum res nomen subjecti extendunt, quibus
praedicata conveniunt , verant esse eorum senten-
tiam necesse est.
Ut igitur talem deceptionem iu istis nostris le-
mi commotio, de qua haec dici non possunt, illa in
bis libris non appellatur perturbatio.
CAP. XIV. De perturbatione Theophrasti oua'stio
duplex.
Nempe de perturbatione TbeOpltrastl, qua: non
adversatur constantiae, duo sunt quaerenda. Unum :
Utrum contingit homini aliquando, an nunquam?
Aliud : Utrum cadit itt beatum , an non? Nam cum
definitiones obscuratiopis et aequabilitatis mentis
superius sint descriptze, jure dubitabit aliquis.
utrum potest contingere in animo turbida commo-
tio, qua: nec detinitioni obscurationis mentis in ali-
quo communicet, nec definitionem aquabilitatis
mentis in aliquo non ltedat? An impossibile ltoc
est? Cujus quaestionis veritatem magis arbitror
posse intelligi, si quis passiones animi sui respi-
tziet, quant si pendemonstrationis verba sequatur.
Ad secundum Vt‘l‘O mauit‘esflum est procul du-
bitt,qttod si qua est commotio animi cdttstantia‘.
urentis non repugnans : sive passionem sive per-
turbationem velit quis eam appellare; nullo m0-
do beatitudinem ltedit. Sed si voluntaria non est,
sicut tumes et sitis, secundum Theophrastum,
nec ad virtutes nec ad vitia penitus pertinet. Qua-
si dicatur : si nimia est. vitio danda est ; si me-
diocris, virtuti ;cujus enim voluntas nostra do-
mina non est, illud qualitercunque contingit, nec C,
beatqu nec miserum facit ; ut iu primo libro os-
tensum est . Si vero voluntaria est et contingit itt
eo , quod aliquid placet vel displicet , pendetque a
veru objecti sententia ct benefica voluntate, atque
acumen mentis iu aliquo non deteriorat ; nec tran-
quillitutem concutit , etiam sic TlreOpltrastus no-
nzine tantum discrepat a Stoicis ; illam enim rem,
quam nos laudabilem putamus. et pertinere ad bea-
titudinem arbitramur, et Constantiam appellamus,
eaut-lem ille perturbationem abusive appellat. Nam
smpe contingit, quod, cum disserentes aliqua de ali -
quo ttztirersallter prrdicaut aflirmative vel negati-
ιο. :tttditnres si viderint praedicata non omnibus,
quo sub nomine subjecti sunt, congruere , putant
ill-ts tuentiripipsi magis decepti ignorantes usum
verborum disserentium. Nam si disputantes, ad
illas tantum res nomen subjecti extendunt, quibus
praedicata conveniunt , verant esse eorum senten-
tiam necesse est.
Ut igitur talem deceptionem iu istis nostris le-