PG 151, col. 728
τῆς θείας διῄει-ὄτι κα) τῆς ἀνθρωπίνης, ὧντινων
al ἰδιότητες ἀκέραιοι εἶναι γνωρίζρᾶται ἐν Χριστῷ,
μίαν Excurrit-- ἐνέργειαν ; Τίς ποτε ὀρθῶς φρονῶν
δυνήσεται ἀποδεῖξαι ; ὁπόταν . ἐὰν μία ἐστὶν .
εἴπωσιν, Ἣ χρονικὴ ἣ ἀΐδιος λεχθήσεται, θεία ἣ
(immani/ru, ιῖκτιστος κτιστή ⁸ ’ἠ αὑτὴ ἥτις και
τσῦ Πατρός ἐστιν.. ἢ ἑτέρα παρὰ τὸν Πατέρα. El
τοίνυν-μία ἐστὶν ἡ αὐτη, μί’τι καὶ τῆς θεότητος και
τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ κοινή ἐστιν,
ὅπερ ἀλλόκοτόν ἐστι λέγεσθαι. Οὐκοῦν ἐπὰν ὁ
Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αὐτὸς Θεὸς καὶ ἅνθρωπός ἐστι.
τὰ ἀνθρώπινα ἐνεργήσας ἐπὶ τῆς γῆς, ὁμοίως
αὐτῷ καὶ 0' Πατὴρ ἐνήργησε φυσικῶς-ί Ἐπειδὴ
ἃ. ὁ Πατὴρ ποιεῖ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοῐως ποιεῖ.
Ἐπεὶ, ὅπερ ἡ ἀλήθεια περιέχει, ἐν ὅσῳ ἀνθρὼ-
mra’ τινα ἐνήργησεν ὀ Χριστὸς, πρὸς μόνον τὸ
πρόσωπον αὑτοῦ ὡς Υὶοῦ ἐπαναφέρεται. "Aura ν
οίιιι ἔστι τὰ αὐτὰ οἵα ,καὶ τοῦ Πατρός. Κατ’ ἄλλο
γὰρ δηλονότι ναὶ ἄλιθ- ἐνήργησεν ὁ Χριστὸς,
ἵνα κατὰ τίρξ· θεότητος. ἆ ποιεῖ ὁ Πατὴρ, ταῦτα
καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ · καὶ κατὰ τὴν ἀνθρωπό-
tnta. (ἰ εἰσι τοῦ ἀνθρώπου ἴδια. ό αὐτὸς οὗτος
ἐνεργεῖ ὡς ἅνθρωπος, ἐπειδὴ ἀληθής ἐστι καὶ
Θεὸς καὶ ἅνθρωπος. Ὅθεν καὶ ἀληθῶς ,πιστεύει
tm ὅτι o’ αὐτὸς οὗτος εἷς ὢν ἔχει φυσικὰς ἐνερ-
τάν C γείτις, τὴν θείαν δηλονότι ναὶ την ἀνθρωπίνην·
τὴν {Maeror ιριιιὶ τὴν κτιστὴγ, ὠς ἀληθινὸς καὶ
τέλειος Θεὸς, καὶ ἀληθινὸς καὶ τέλειος ἅνθρωπος,
εἷς ό αὐτὸς. μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, Κύριος
Ἰησοῦς Χριστός. _
Καὶ πάλιν ἀπὸ τῶν αὐτῶν “putt-xii») προεκομίσθη
ἑτέρα ῥῆτις, ἔχουσα ἐπὶ λέξεως οὕτω· Τῆς ἑκατέρας
μύσεως ἑκατέραν ἴσμεν ἐνέργειαν, τὴν οῠσιὼὃη
λέγω καὶ έθινσιλιην κιντὰλληλον ⁸ ἀδιαιρέτως
,τροὶρῦοτινςὲξ ἑκατέρας οὐσίας καὶ φύσεως. κατὰ
την ἐμπεφυκυῖαν αὐτῇ φυσικὴν· καὶ οὐσιώδη
ποιότητα, καὶ τὴν ιὶμέριστιν έμοῦ.;εαὶ ἀσύγχυ-
τον θιιτέρας οῖ’-’σίας συννεπίῑγοιιέιην ἐνέργειαν,
Τοῦτο γὰρ καὶ τῶν· ἐνεργειῶν ἐπὶ Χριστοῦ ποιεῖ
τὸ διάφορον . ὥσπερ δὴ καὶ τὸ εἶναι τὰς φύσεις
Ἀλλὰ καὶ ὁ παρ’ αὐτῶν ζητούμενος ὅρος ἀναγνω-
σθεὶς εἶχεν Etcf λέξεως οὕτως’ Ἠ παροῦσα καὶ
οιιιουμενικὴ σύνοδος, «πιστῶς δεξαμένη καὶ
ὑπτίαις χερσὶν ἀσπαζομένη τήν ,τε τοὺ ἁγιωτά-
του καὶ μακιιριωτιὶτου mina τῆς πρεσϐυτέρας
Ῥώμης Ἀγάθωνος γενομένην ἀναφορὰν πρὶς
m- εὐσεϐέστατον ἡμῶν βασιλέα. Καὶ μετά τινα ο
Ἐπεμὲνη τε ταῖς ἁγίαις κ(ιὲ οἱκουμενικαῖς πέντε
συνόδοις, καὶ τοῖι,·(ἰγιόις καὶ ἑιιιιρίτοις "nulla,
κιιὶ θυμέ-ομπος (ςιῖζὶιυιτιτ, (λιίίι-,ροεῖ τὸν θιίἶιρλξν
ἡμῶν ’Ῐησιῖτν Χ, M'nr τιῖν ιξληιλνιῖι· Θιειὲιηὶμίῖνν
τιῖι· ει·ιί τῆς (λλ-ἔας καὶ ςῖέέοιξπτηειὲίιιιν καὶ ιζὶυαίχικῆς
Τίι ι, τελε-ιω* ἐτι· (Ξείτητι καὶ τέλειον τὸν αὐ-
τὸι· ἐκ· ἀπίξι ίηπᾶτιςτν, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν
al ἰδιότητες ἀκέραιοι εἶναι γνωρίζρᾶται ἐν Χριστῷ,
μίαν Excurrit-- ἐνέργειαν ; Τίς ποτε ὀρθῶς φρονῶν
δυνήσεται ἀποδεῖξαι ; ὁπόταν . ἐὰν μία ἐστὶν .
εἴπωσιν, Ἣ χρονικὴ ἣ ἀΐδιος λεχθήσεται, θεία ἣ
(immani/ru, ιῖκτιστος κτιστή ⁸ ’ἠ αὑτὴ ἥτις και
τσῦ Πατρός ἐστιν.. ἢ ἑτέρα παρὰ τὸν Πατέρα. El
τοίνυν-μία ἐστὶν ἡ αὐτη, μί’τι καὶ τῆς θεότητος και
τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ κοινή ἐστιν,
ὅπερ ἀλλόκοτόν ἐστι λέγεσθαι. Οὐκοῦν ἐπὰν ὁ
Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αὐτὸς Θεὸς καὶ ἅνθρωπός ἐστι.
τὰ ἀνθρώπινα ἐνεργήσας ἐπὶ τῆς γῆς, ὁμοίως
αὐτῷ καὶ 0' Πατὴρ ἐνήργησε φυσικῶς-ί Ἐπειδὴ
ἃ. ὁ Πατὴρ ποιεῖ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοῐως ποιεῖ.
Ἐπεὶ, ὅπερ ἡ ἀλήθεια περιέχει, ἐν ὅσῳ ἀνθρὼ-
mra’ τινα ἐνήργησεν ὀ Χριστὸς, πρὸς μόνον τὸ
πρόσωπον αὑτοῦ ὡς Υὶοῦ ἐπαναφέρεται. "Aura ν
οίιιι ἔστι τὰ αὐτὰ οἵα ,καὶ τοῦ Πατρός. Κατ’ ἄλλο
γὰρ δηλονότι ναὶ ἄλιθ- ἐνήργησεν ὁ Χριστὸς,
ἵνα κατὰ τίρξ· θεότητος. ἆ ποιεῖ ὁ Πατὴρ, ταῦτα
καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ · καὶ κατὰ τὴν ἀνθρωπό-
tnta. (ἰ εἰσι τοῦ ἀνθρώπου ἴδια. ό αὐτὸς οὗτος
ἐνεργεῖ ὡς ἅνθρωπος, ἐπειδὴ ἀληθής ἐστι καὶ
Θεὸς καὶ ἅνθρωπος. Ὅθεν καὶ ἀληθῶς ,πιστεύει
tm ὅτι o’ αὐτὸς οὗτος εἷς ὢν ἔχει φυσικὰς ἐνερ-
τάν C γείτις, τὴν θείαν δηλονότι ναὶ την ἀνθρωπίνην·
τὴν {Maeror ιριιιὶ τὴν κτιστὴγ, ὠς ἀληθινὸς καὶ
τέλειος Θεὸς, καὶ ἀληθινὸς καὶ τέλειος ἅνθρωπος,
εἷς ό αὐτὸς. μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, Κύριος
Ἰησοῦς Χριστός. _
Καὶ πάλιν ἀπὸ τῶν αὐτῶν “putt-xii») προεκομίσθη
ἑτέρα ῥῆτις, ἔχουσα ἐπὶ λέξεως οὕτω· Τῆς ἑκατέρας
μύσεως ἑκατέραν ἴσμεν ἐνέργειαν, τὴν οῠσιὼὃη
λέγω καὶ έθινσιλιην κιντὰλληλον ⁸ ἀδιαιρέτως
,τροὶρῦοτινςὲξ ἑκατέρας οὐσίας καὶ φύσεως. κατὰ
την ἐμπεφυκυῖαν αὐτῇ φυσικὴν· καὶ οὐσιώδη
ποιότητα, καὶ τὴν ιὶμέριστιν έμοῦ.;εαὶ ἀσύγχυ-
τον θιιτέρας οῖ’-’σίας συννεπίῑγοιιέιην ἐνέργειαν,
Τοῦτο γὰρ καὶ τῶν· ἐνεργειῶν ἐπὶ Χριστοῦ ποιεῖ
τὸ διάφορον . ὥσπερ δὴ καὶ τὸ εἶναι τὰς φύσεις
Ἀλλὰ καὶ ὁ παρ’ αὐτῶν ζητούμενος ὅρος ἀναγνω-
σθεὶς εἶχεν Etcf λέξεως οὕτως’ Ἠ παροῦσα καὶ
οιιιουμενικὴ σύνοδος, «πιστῶς δεξαμένη καὶ
ὑπτίαις χερσὶν ἀσπαζομένη τήν ,τε τοὺ ἁγιωτά-
του καὶ μακιιριωτιὶτου mina τῆς πρεσϐυτέρας
Ῥώμης Ἀγάθωνος γενομένην ἀναφορὰν πρὶς
m- εὐσεϐέστατον ἡμῶν βασιλέα. Καὶ μετά τινα ο
Ἐπεμὲνη τε ταῖς ἁγίαις κ(ιὲ οἱκουμενικαῖς πέντε
συνόδοις, καὶ τοῖι,·(ἰγιόις καὶ ἑιιιιρίτοις "nulla,
κιιὶ θυμέ-ομπος (ςιῖζὶιυιτιτ, (λιίίι-,ροεῖ τὸν θιίἶιρλξν
ἡμῶν ’Ῐησιῖτν Χ, M'nr τιῖν ιξληιλνιῖι· Θιειὲιηὶμίῖνν
τιῖι· ει·ιί τῆς (λλ-ἔας καὶ ςῖέέοιξπτηειὲίιιιν καὶ ιζὶυαίχικῆς
Τίι ι, τελε-ιω* ἐτι· (Ξείτητι καὶ τέλειον τὸν αὐ-
τὸι· ἐκ· ἀπίξι ίηπᾶτιςτν, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν