PG 152, col. 648
ἀκούουσα τῶν λόγων αὑτοῦ. Τὸ μὲν γὰρ τῆς ἀρετῆς
πρακτικὸν, ὅπερ ἀρχὴ θεωρίας ἐστὶν, οὐκέτι ἡμῖν
παραμενεῖ, ἀλλὰ παύσεται, ᾰτε διὰ τδν τοῦ σῶμα·
τος συνιστάμενον πόνον ⁸ ἠ δὲ ἐνταῦθα θεωρία, εί
καὶ ὁτρόπος αὐτῆς παύσεται, καθ’ ὃν θεωροῦμεν,
ἀλλ’ ὅμως ἀρχὴ ἡμῖν ἔσται τῆς μελλούσης θεωρίας.
Ὥσπερ γὰρ ό Κύριος φησὶν, ι Ὀ μὴ πιστεύων ἤδη
κέκριταιο ι τουτέστι, τὴν ἀρχὴν τῆς καταδίκης
ἐντεῦθεν λαμσὰνει· οὕτω πάλιν αίωνίαν ἔφησε
ζωὴν τὸ γινώσκειν τδν αὐτοῦ Πατέρα τὶν ἀληθινὸν
Θεὸν, καὶ αὐτὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν,
συννοουμένου καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δηλονότι ·
metui; ἐνταῦθα περὶ αὐτοῦ ἀληθὴς πίστις καὶ
θεωρία καὶ γνῶσις αἰτία καὶ ἀφορμὴ ἡμῖν ἔσται τοῦ
τυχεῖν τῆς ἀποκειμένης μακαριότητος. Καὶ γὰρ
τοσοῦτόν τις ἐκεῖ ὄψεται, ὅσον ἐνταῦθα. πεπίστευκεο
καὶ τὰ ἐνταῦθα τῆς Θεωρίας αἰνίγματα τι. τῆς ἁλη
θοῦς θεωρίας διαδέξεται κάλλος, ὑποχωρούσης μετὰ
τὸν παρόντα βίον τῆς πίστεως δηλονότι καὶ τοῦ
ἐσόπτρου, τούτου τοῦ σώματος ἡμῖν λυθέντος, καὶ
πάλιν πρὸς τὸ βέλτιον ἀναλαμϐανομένου. Ἐξ ὧν
δῆλον καὶ τοῦς περὶ τὴν πίστιν ἐνταῦθα σφαλέντας,
καὶ τῆς ἀληθοῦς περὶ Θεὸν άποτυχόντας γνὼ-
Διὶ ταῦτα τὸ μὲν τῆς ἀρετῆς πρακτικὸν, ὡς
ἀτελέστερον, τῶν εἰσαγομένων φασὶ, τὸ δὲ θεωρη-
τικον ἔργον εἶναι τελείων. ’Ὅθεν καὶ ὁ Κύριος πρὸς
τὴν Μάρθαν τῷ πρακτικῷ ἀναλογοῦσαν εἷπε,
C σ Μάρθα,
Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρϐάζῃ περὶ
πολλὰ. Ἐνὸς δέ ἐστι χρεία, ιι τοῦ περὶ τὸν τοῦ
Θεοῦ Λόγον ἀναστρέφεσθαιδηλονότι, καὶ αὐτὸν θεω-
ρεῖν. ι Μακάριοι» γὰρ ι ei aratione; τ’.ν λόγον
τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.» Περὶ δὲ τῆς
Μαρίας εἴρηκε, ι Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξε-
λέξατο, ἧτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς. ι Ἀπὸ
γὰρ τῆς θεωρίας ταύτης είς ἐκείνην τὴν μέλλουσαν
χαρὰν καταντήσομεν, ἢν οὐδεὶς ἀφ’ ἡμων αἴρει, τῶν
μὲν εἰκόνων τοῖς παραδείγμασι (873), τῇ δὲ θεωρίᾳ.
τῆς πίστεως ὑ ποχωρησὰτης.
³⁷ Luc. It, ‘28. ⁸⁸ Luc. κ, 42.
⁸⁵ Joan. ml, 5. ⁵⁸ l.uc.x. ll.
pe D sieI ostensa Mosi, figuras quaedam ιιὲ delineationes
,ξ -..ι Α, ιιι-..ι ιιι-..η - nni-un. Λυσι-μίτρη αυτ-ηε nn Ιιηλη
emlestiutn esse; eorum ἀντίτυπα, figuras eis typo
respondentes, _nc _ quamdam eorum _ _siiitiiittulinmt
habentes, uti Paulus vocat. et ut idem semel et
iterum (ἕ. 8 ct fl, ὑποδείγματα, qua: Theophyl. ex-
ponit ἀμυδρὰ δ;ίγματα’κα“ο, οἷον σκιαγραιρημαίται,
obscuras reprwsentntiones ur velut ttnttiratiles Διίίςιὲ-
ιιίτιιιιοιιεε; qua: longe sunt abiis qum hic παραθείγο
ματα ιοιτιι (lalct'as, qua: sint ipsa t'ci 'cxhibitto
ac t'eprzttsenlatiu, post 'ejtzs in attines ac simulacra,
ac corpus loco ninbrar,_:b ὑπόδειγμα etiam pro
exemplari sumitur apud Laertnex .I’lat._de mundi
creati, ὅτι καὶ τὸ (ι’πόδειγμα ἦν ἀφ’ ου αὐτη
ἐδημιούργησε. Negat tamen l‘ltrytt. vocem esse
Atticam'fa'c p‘to ea dicendum ait, παράδειγμα.
πρακτικὸν, ὅπερ ἀρχὴ θεωρίας ἐστὶν, οὐκέτι ἡμῖν
παραμενεῖ, ἀλλὰ παύσεται, ᾰτε διὰ τδν τοῦ σῶμα·
τος συνιστάμενον πόνον ⁸ ἠ δὲ ἐνταῦθα θεωρία, εί
καὶ ὁτρόπος αὐτῆς παύσεται, καθ’ ὃν θεωροῦμεν,
ἀλλ’ ὅμως ἀρχὴ ἡμῖν ἔσται τῆς μελλούσης θεωρίας.
Ὥσπερ γὰρ ό Κύριος φησὶν, ι Ὀ μὴ πιστεύων ἤδη
κέκριταιο ι τουτέστι, τὴν ἀρχὴν τῆς καταδίκης
ἐντεῦθεν λαμσὰνει· οὕτω πάλιν αίωνίαν ἔφησε
ζωὴν τὸ γινώσκειν τδν αὐτοῦ Πατέρα τὶν ἀληθινὸν
Θεὸν, καὶ αὐτὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν,
συννοουμένου καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δηλονότι ·
metui; ἐνταῦθα περὶ αὐτοῦ ἀληθὴς πίστις καὶ
θεωρία καὶ γνῶσις αἰτία καὶ ἀφορμὴ ἡμῖν ἔσται τοῦ
τυχεῖν τῆς ἀποκειμένης μακαριότητος. Καὶ γὰρ
τοσοῦτόν τις ἐκεῖ ὄψεται, ὅσον ἐνταῦθα. πεπίστευκεο
καὶ τὰ ἐνταῦθα τῆς Θεωρίας αἰνίγματα τι. τῆς ἁλη
θοῦς θεωρίας διαδέξεται κάλλος, ὑποχωρούσης μετὰ
τὸν παρόντα βίον τῆς πίστεως δηλονότι καὶ τοῦ
ἐσόπτρου, τούτου τοῦ σώματος ἡμῖν λυθέντος, καὶ
πάλιν πρὸς τὸ βέλτιον ἀναλαμϐανομένου. Ἐξ ὧν
δῆλον καὶ τοῦς περὶ τὴν πίστιν ἐνταῦθα σφαλέντας,
καὶ τῆς ἀληθοῦς περὶ Θεὸν άποτυχόντας γνὼ-
Διὶ ταῦτα τὸ μὲν τῆς ἀρετῆς πρακτικὸν, ὡς
ἀτελέστερον, τῶν εἰσαγομένων φασὶ, τὸ δὲ θεωρη-
τικον ἔργον εἶναι τελείων. ’Ὅθεν καὶ ὁ Κύριος πρὸς
τὴν Μάρθαν τῷ πρακτικῷ ἀναλογοῦσαν εἷπε,
C σ Μάρθα,
Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρϐάζῃ περὶ
πολλὰ. Ἐνὸς δέ ἐστι χρεία, ιι τοῦ περὶ τὸν τοῦ
Θεοῦ Λόγον ἀναστρέφεσθαιδηλονότι, καὶ αὐτὸν θεω-
ρεῖν. ι Μακάριοι» γὰρ ι ei aratione; τ’.ν λόγον
τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.» Περὶ δὲ τῆς
Μαρίας εἴρηκε, ι Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξε-
λέξατο, ἧτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς. ι Ἀπὸ
γὰρ τῆς θεωρίας ταύτης είς ἐκείνην τὴν μέλλουσαν
χαρὰν καταντήσομεν, ἢν οὐδεὶς ἀφ’ ἡμων αἴρει, τῶν
μὲν εἰκόνων τοῖς παραδείγμασι (873), τῇ δὲ θεωρίᾳ.
τῆς πίστεως ὑ ποχωρησὰτης.
³⁷ Luc. It, ‘28. ⁸⁸ Luc. κ, 42.
⁸⁵ Joan. ml, 5. ⁵⁸ l.uc.x. ll.
pe D sieI ostensa Mosi, figuras quaedam ιιὲ delineationes
,ξ -..ι Α, ιιι-..ι ιιι-..η - nni-un. Λυσι-μίτρη αυτ-ηε nn Ιιηλη
emlestiutn esse; eorum ἀντίτυπα, figuras eis typo
respondentes, _nc _ quamdam eorum _ _siiitiiittulinmt
habentes, uti Paulus vocat. et ut idem semel et
iterum (ἕ. 8 ct fl, ὑποδείγματα, qua: Theophyl. ex-
ponit ἀμυδρὰ δ;ίγματα’κα“ο, οἷον σκιαγραιρημαίται,
obscuras reprwsentntiones ur velut ttnttiratiles Διίίςιὲ-
ιιίτιιιιοιιεε; qua: longe sunt abiis qum hic παραθείγο
ματα ιοιτιι (lalct'as, qua: sint ipsa t'ci 'cxhibitto
ac t'eprzttsenlatiu, post 'ejtzs in attines ac simulacra,
ac corpus loco ninbrar,_:b ὑπόδειγμα etiam pro
exemplari sumitur apud Laertnex .I’lat._de mundi
creati, ὅτι καὶ τὸ (ι’πόδειγμα ἦν ἀφ’ ου αὐτη
ἐδημιούργησε. Negat tamen l‘ltrytt. vocem esse
Atticam'fa'c p‘to ea dicendum ait, παράδειγμα.