PG 159, col. 1119
Nunc vero non producit lioc pacto Pater Spiiitum,
sed quatenus productor: neque Filio opponitur,
quin ipse quoiue sit causa Spiritus. Nam si qua:-
ciinqne liabet Pater, habet et Filius, et nihil rema-
net Patri quod Filius non habeat; habet autem Pater
productionem Spiiitus : id ergo habet et Filius.
lix hoc denique aperte ostenditur, quod non so-
lutn a Patre est Spiritus, sed et a Filio. llujus rei
testis est omnium doctorum scriptura, et maximus
Cyrinus totum hunc locum egregie interpretans, .
et verba przedicta : attente animadverte quae di-
cit_: ι Ecce enim, Spiritum veritatis (id est sui
ipsius) Paracletum dicens, a Patre procedere cuiu
dicit : nam quemadmodum proprius est Spiritus
Filii, cuin naturaliter in eo sit, et ab eo procedat:
sic etiam Patris est proprius. Quibus autent Spiri-
tus est communis, inter hos et ea quae ad essentiam
pertinent non erunt divisa. Neque nos quorumdam
verba perturbant, qui ob insciaiam impie de reli-
gione sentire solent et loqui, qumcunque fas est
cogitare : quasi Filius ordinem aliquem adinipleat
niinistrandi, et Patris Spiritum ministret crea-
tura! : quippe cum neque id quidam insulse dicere
rel’m'niidarint, magis consequens est cnedere, quod
quia proprius est ejus (quemadmodum utique Dei
et Patris), ideo ad sanctos suos discipulos sancti-
ficandos eum mittit. ι
νοεῖν, ὡς ὐπουργικήν τινα τάξιν ἀποπληρῶν ὁΥἰὸς, τὸ παρὰ, τοῦ Πατρὸς Πνεῦμα τῇ κτίσει διακονεῖ.
λαὶ τοῦτο γὰρ ἀσυνέτως τινὲς ού κατέδεισαν εἰπεῖν· πιστεύειν δὲ μᾶλλον ἀκόλουθον, ὡς ἐπεί περ ἴδιόν ἐστιν αὖ·
τοῦ, καθάπερ ἀμέλει καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὺς, ἀποστέλλειτοῖς ἁγίοις αὐτοῦ μαθηταῖς πρὸς ἁγιασμόν.
Audis, tu qui contradicis, admirandum et nia-(1
gnum Patrem hunc, Cyrillum illum dico, Quemad-
modum, inquit, Filii proprius est, non per modum
ministrandi, sed naturaliter in eo est, et per eum
procedit : sic et in Patre evenit. Si igitur quo-
modo est Filii. est et Patris Spiritus, superest nos
intelligere eum etiam ex Filio procedere : nam
sanctus liic dicit, quod uti est Filii Spiritus et per
eum procedit, eodem modo et ex Patre: neque te
intelligere Oportet, Filium usuin aliquem mini-
strandi adimplere, et mittere a Patre Spiritum
creaturae, sed naturaliter. Si enim per modum ini-
nistrandi, non naturaliter, mittit Spiritum Filius,
ergo et Pater per modum ministrandi habet Spiri-
tiun, non naturaliter, quia quo modo intelligitur
de Filio, ita intelligitur de Patre, secundum sancti
hujus. sententiam; Patrisque et Filii communis est
Spiritus, quia non sunt separati essentia Pater et Fi-
l.us. Si ergo commune est, quo modo de Patre
dicitur, eodem et de Filio : quare, si de Patre di-
citur quod ab eo procedit (non enim aliud possu-
mus intelligere), dicitur autem et Filii Spiritus,
ergo et ab eo procedit. Si vero dixerit quis, quod
secundum consubstantiale de Filio dicitur, nec po-
test dici secundum causam, diceretur (inquam)
Pater et Filius ipsius Spiritus; quia unius esseu-
sed quatenus productor: neque Filio opponitur,
quin ipse quoiue sit causa Spiritus. Nam si qua:-
ciinqne liabet Pater, habet et Filius, et nihil rema-
net Patri quod Filius non habeat; habet autem Pater
productionem Spiiitus : id ergo habet et Filius.
lix hoc denique aperte ostenditur, quod non so-
lutn a Patre est Spiritus, sed et a Filio. llujus rei
testis est omnium doctorum scriptura, et maximus
Cyrinus totum hunc locum egregie interpretans, .
et verba przedicta : attente animadverte quae di-
cit_: ι Ecce enim, Spiritum veritatis (id est sui
ipsius) Paracletum dicens, a Patre procedere cuiu
dicit : nam quemadmodum proprius est Spiritus
Filii, cuin naturaliter in eo sit, et ab eo procedat:
sic etiam Patris est proprius. Quibus autent Spiri-
tus est communis, inter hos et ea quae ad essentiam
pertinent non erunt divisa. Neque nos quorumdam
verba perturbant, qui ob insciaiam impie de reli-
gione sentire solent et loqui, qumcunque fas est
cogitare : quasi Filius ordinem aliquem adinipleat
niinistrandi, et Patris Spiritum ministret crea-
tura! : quippe cum neque id quidam insulse dicere
rel’m'niidarint, magis consequens est cnedere, quod
quia proprius est ejus (quemadmodum utique Dei
et Patris), ideo ad sanctos suos discipulos sancti-
ficandos eum mittit. ι
νοεῖν, ὡς ὐπουργικήν τινα τάξιν ἀποπληρῶν ὁΥἰὸς, τὸ παρὰ, τοῦ Πατρὸς Πνεῦμα τῇ κτίσει διακονεῖ.
λαὶ τοῦτο γὰρ ἀσυνέτως τινὲς ού κατέδεισαν εἰπεῖν· πιστεύειν δὲ μᾶλλον ἀκόλουθον, ὡς ἐπεί περ ἴδιόν ἐστιν αὖ·
τοῦ, καθάπερ ἀμέλει καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὺς, ἀποστέλλειτοῖς ἁγίοις αὐτοῦ μαθηταῖς πρὸς ἁγιασμόν.
Audis, tu qui contradicis, admirandum et nia-(1
gnum Patrem hunc, Cyrillum illum dico, Quemad-
modum, inquit, Filii proprius est, non per modum
ministrandi, sed naturaliter in eo est, et per eum
procedit : sic et in Patre evenit. Si igitur quo-
modo est Filii. est et Patris Spiritus, superest nos
intelligere eum etiam ex Filio procedere : nam
sanctus liic dicit, quod uti est Filii Spiritus et per
eum procedit, eodem modo et ex Patre: neque te
intelligere Oportet, Filium usuin aliquem mini-
strandi adimplere, et mittere a Patre Spiritum
creaturae, sed naturaliter. Si enim per modum ini-
nistrandi, non naturaliter, mittit Spiritum Filius,
ergo et Pater per modum ministrandi habet Spiri-
tiun, non naturaliter, quia quo modo intelligitur
de Filio, ita intelligitur de Patre, secundum sancti
hujus. sententiam; Patrisque et Filii communis est
Spiritus, quia non sunt separati essentia Pater et Fi-
l.us. Si ergo commune est, quo modo de Patre
dicitur, eodem et de Filio : quare, si de Patre di-
citur quod ab eo procedit (non enim aliud possu-
mus intelligere), dicitur autem et Filii Spiritus,
ergo et ab eo procedit. Si vero dixerit quis, quod
secundum consubstantiale de Filio dicitur, nec po-
test dici secundum causam, diceretur (inquam)
Pater et Filius ipsius Spiritus; quia unius esseu-