PG 159, col. 1124
λαμϐάνειν- λέγεται τὰ αὐτοῦ. ι Καὶ μετ’ ὀλίγα’
ἰ Κὰμοὶ δὲ τοῦτο πρόσεστι φυσικῶς. Διὰ ταύτην
εἴρηκα τὴν αἰτίαν, ὅτι Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ
ἀναγγελεῖ ὑμῖν. Ταραττὲσϐω δὲ μηδεὶς, ὅταν ἐν
τούτοις ἀκοῦῃ τὸ τῆς λήψεως ὄνομα ο ἐνθυμείσθω ἃ
’μᾶλλον ἐκεῖνο · δρᾶσειε γὰρ ἂν ὀρθῶς ὅτι πάντα 2‘2
περὶ Θεοῦ Misit-1t μὲν καθ’ ἡμᾶς, νοεῖταέ γε μὴν
οὐχ οὕτως, ἀλλ’ ὑπὲρ ἠρᾶτ’ Λαμεάνε-ιν τε οὕτω τι)
Πνεῦμά φαμεν ἐκ τε τοῦ Πατρδς καὶτοῦ Υἱοῦ τὰ
αὐτῶν, οὐχ’ὠς ποτὲ μὲν οὐκ ἔχον τὴν ἐνοῦσαν ai-
τοῖς γνῶσίν τε καὶ δύναμιν, ἔχον δὲ τότε μόλις ὅταν
νοῆται λαμϐάνον· ἀεὶ γὰρ σοφὸν καὶ eoin-dini
Πνεῦμά ἐστι, μᾶλλον δὲ αὐτόχρημα σοφία καὶ δύνει,
μις, οὐκ ὲκ μετοχῆς τῆς τινος, am φυσικῶς.ι
Καὶ μεθ’ ἕτερα · ι Rapite; οὖν ἄρα καὶ χαρακτὴρ
τῆς ὑποστάσεως τοῦ γεννήσαντος ὑπάρχων ὁ Υἱὸς.
πάντα τὰ αὐτοῦ κατὰ φύσιν ἐπάγεται. Διὶ τοῦτὸ
φησι, Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ἐμά ἐστι. Διὰ τοῦτο
εἷπον ὑμῖν, ὅτι ὲκ τοῦ ἐμοῦ λαμϐάνει καὶ ἀνατ-
γελεῖ ὑμῖν ’ to Πνεῦμα δηὶονότε, τι δι’ αὺτοῦ τε
καὶ ὲν αὐτῷ, δι’ οὗ τοῖς ἁγίοις αὑτὸς ὲντικεῖ. Οὗ γᾶρ
νοῆται καθ’ ἑαυτὸ καὶ ἰδίως. Πνεῦμα γὰρ τι Πνεῦμα.
Ἤκουσας τὰς ἀποφάσεις τοῦ μεγάλου τούτου lix.
τρὸς, ἢ μᾶλλον εἰπεῖν ἐνστάσεις καὶ βέλη ἠκονημένα
κατὰ τῶν μὴ καὶ τοῦ Υῐοῦ τὸ Πνεῦμα ὁμολογούν-
των ς Ὅτι ποτὲ μὶν λέγει δι’ αὐτοῦ προῖὸν, ποτὲ δὲ
ὅτι ἐξ αὑτοῦ πρόεισι, καθάπερ καὶ ὲκ τοῦ ΠατρόΥ
καὶ αὖ, φυσικῶς ἐνυπάρχον αὐτῷ, καὶ δι’ αὖτοῦι
καὶ ἐξ αὐτοῦ, προέρχεται, καὶ προχεῖται, καὶέπ-
πορεύεται, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐπ’ αὐτοῦ νοεῖται
τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. Τί ἄλλ’ ἢ προφανὴς αὶήῢεισ.
ὅτι (atat ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα ἐστι, καὶ ἐξ αὑτοῦ.
καὶ δι’ αὐτοῦ, ὡς ὁ ἅγιος οὗτος πολλαχόσε φηςη
Πόθεν ἄρα δυνήσεσθε δεῖξαι ὑμεῖς ὡς ἐκ μενον τοῦ
Harpe; τὺ Πνεῦμα ; πάντων τῶν ἁγίων λεγόντων.
ὡς ἡμεῖς μετὰ μικρὸν δείξομεν, λίαν συμφώνως.
καὶ πάντων τὴν ἑκπόρευσιν καὶ ἐκ τοῦ Noti δογμα·
τιζὸντων. Τοιγαροῦν πείσθητε ἡμῖν καλῶς συμεου·
λεύουσι, μᾶλλον δ’ οὐχ ἡμῖν, ἀλλὰ τῇ ἀληθείᾳ ⁹ καὶ
μὴ αὐθαδῶς πως ἐγκαλεῖτε ἡμῖν, ὡς μὴ detinui
ἁγνοοῦσι, καὶ διὰ τοῦτο τῇ συνόδῳ ὑποταγιίσιν. Εἶδο-
μεν γὰρ τοὺς ἁγίους πάντας, καὶ τοῖς λόγοις αὐτῶν
πεισθέντες καὶ ἐξακολουθήσαντες, Λατίνοις ἠνὼθη·
μεν ’ μᾶλλον δὲ οὗ Λατίνοις, ἀλλὰ τῇ ἁρῥαγεῖ καὶ
ἀληθεῖ πίστει τοῦ Πέτρου, καὶ τῇ ὑγιαινούσῃ διδις
σκαλίᾳ τῶν θεολόγων καὶ Θεηγόρων ἐκείνωνάνδρῶνν
τῶν ἐν τῇ συνόδῳ ταύτῃ. διαπρεψάντων· οἷς ὁ Ἐφέσῳ
ἀρχιερεῦς, ἀπορήσας, καὶ μὴ δυνάμενος ἀποιῖὼ
νασϐαι πρὸς τὰ παρ’ αὐτῶν προπινόμενα, δειλώ
σας ἐξέκλινε, τοῦ μὲν ποοσδιαλεγομΔνου φρὰ Ἰωάν·
ἰ Κὰμοὶ δὲ τοῦτο πρόσεστι φυσικῶς. Διὰ ταύτην
εἴρηκα τὴν αἰτίαν, ὅτι Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ
ἀναγγελεῖ ὑμῖν. Ταραττὲσϐω δὲ μηδεὶς, ὅταν ἐν
τούτοις ἀκοῦῃ τὸ τῆς λήψεως ὄνομα ο ἐνθυμείσθω ἃ
’μᾶλλον ἐκεῖνο · δρᾶσειε γὰρ ἂν ὀρθῶς ὅτι πάντα 2‘2
περὶ Θεοῦ Misit-1t μὲν καθ’ ἡμᾶς, νοεῖταέ γε μὴν
οὐχ οὕτως, ἀλλ’ ὑπὲρ ἠρᾶτ’ Λαμεάνε-ιν τε οὕτω τι)
Πνεῦμά φαμεν ἐκ τε τοῦ Πατρδς καὶτοῦ Υἱοῦ τὰ
αὐτῶν, οὐχ’ὠς ποτὲ μὲν οὐκ ἔχον τὴν ἐνοῦσαν ai-
τοῖς γνῶσίν τε καὶ δύναμιν, ἔχον δὲ τότε μόλις ὅταν
νοῆται λαμϐάνον· ἀεὶ γὰρ σοφὸν καὶ eoin-dini
Πνεῦμά ἐστι, μᾶλλον δὲ αὐτόχρημα σοφία καὶ δύνει,
μις, οὐκ ὲκ μετοχῆς τῆς τινος, am φυσικῶς.ι
Καὶ μεθ’ ἕτερα · ι Rapite; οὖν ἄρα καὶ χαρακτὴρ
τῆς ὑποστάσεως τοῦ γεννήσαντος ὑπάρχων ὁ Υἱὸς.
πάντα τὰ αὐτοῦ κατὰ φύσιν ἐπάγεται. Διὶ τοῦτὸ
φησι, Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ἐμά ἐστι. Διὰ τοῦτο
εἷπον ὑμῖν, ὅτι ὲκ τοῦ ἐμοῦ λαμϐάνει καὶ ἀνατ-
γελεῖ ὑμῖν ’ to Πνεῦμα δηὶονότε, τι δι’ αὺτοῦ τε
καὶ ὲν αὐτῷ, δι’ οὗ τοῖς ἁγίοις αὑτὸς ὲντικεῖ. Οὗ γᾶρ
νοῆται καθ’ ἑαυτὸ καὶ ἰδίως. Πνεῦμα γὰρ τι Πνεῦμα.
Ἤκουσας τὰς ἀποφάσεις τοῦ μεγάλου τούτου lix.
τρὸς, ἢ μᾶλλον εἰπεῖν ἐνστάσεις καὶ βέλη ἠκονημένα
κατὰ τῶν μὴ καὶ τοῦ Υῐοῦ τὸ Πνεῦμα ὁμολογούν-
των ς Ὅτι ποτὲ μὶν λέγει δι’ αὐτοῦ προῖὸν, ποτὲ δὲ
ὅτι ἐξ αὑτοῦ πρόεισι, καθάπερ καὶ ὲκ τοῦ ΠατρόΥ
καὶ αὖ, φυσικῶς ἐνυπάρχον αὐτῷ, καὶ δι’ αὖτοῦι
καὶ ἐξ αὐτοῦ, προέρχεται, καὶ προχεῖται, καὶέπ-
πορεύεται, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐπ’ αὐτοῦ νοεῖται
τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. Τί ἄλλ’ ἢ προφανὴς αὶήῢεισ.
ὅτι (atat ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα ἐστι, καὶ ἐξ αὑτοῦ.
καὶ δι’ αὐτοῦ, ὡς ὁ ἅγιος οὗτος πολλαχόσε φηςη
Πόθεν ἄρα δυνήσεσθε δεῖξαι ὑμεῖς ὡς ἐκ μενον τοῦ
Harpe; τὺ Πνεῦμα ; πάντων τῶν ἁγίων λεγόντων.
ὡς ἡμεῖς μετὰ μικρὸν δείξομεν, λίαν συμφώνως.
καὶ πάντων τὴν ἑκπόρευσιν καὶ ἐκ τοῦ Noti δογμα·
τιζὸντων. Τοιγαροῦν πείσθητε ἡμῖν καλῶς συμεου·
λεύουσι, μᾶλλον δ’ οὐχ ἡμῖν, ἀλλὰ τῇ ἀληθείᾳ ⁹ καὶ
μὴ αὐθαδῶς πως ἐγκαλεῖτε ἡμῖν, ὡς μὴ detinui
ἁγνοοῦσι, καὶ διὰ τοῦτο τῇ συνόδῳ ὑποταγιίσιν. Εἶδο-
μεν γὰρ τοὺς ἁγίους πάντας, καὶ τοῖς λόγοις αὐτῶν
πεισθέντες καὶ ἐξακολουθήσαντες, Λατίνοις ἠνὼθη·
μεν ’ μᾶλλον δὲ οὗ Λατίνοις, ἀλλὰ τῇ ἁρῥαγεῖ καὶ
ἀληθεῖ πίστει τοῦ Πέτρου, καὶ τῇ ὑγιαινούσῃ διδις
σκαλίᾳ τῶν θεολόγων καὶ Θεηγόρων ἐκείνωνάνδρῶνν
τῶν ἐν τῇ συνόδῳ ταύτῃ. διαπρεψάντων· οἷς ὁ Ἐφέσῳ
ἀρχιερεῦς, ἀπορήσας, καὶ μὴ δυνάμενος ἀποιῖὼ
νασϐαι πρὸς τὰ παρ’ αὐτῶν προπινόμενα, δειλώ
σας ἐξέκλινε, τοῦ μὲν ποοσδιαλεγομΔνου φρὰ Ἰωάν·