PG 159, col. 1125
ασθένεέαν προὺσςσζετο. Καὶ πάλιν συνελεύσεως γε·
νομένηῖ, ὁ ιρρὰ Ἰωάννης ἔλεγεν, Ἐλθέτω ὁ Ἐφέσου
ὦδε, ἐλθέτω οὐ γὰρ δίκαιον εἰπεῖν μὲν ἐκεῖνον, οὐκ
ἀκούειν δὲ καὶ ἡμῶν ἀποκρινομένων. Καὶ πάλιν ἡ
σύνοδος ἀποστείλασα ἐκάλει, ἀλλ’ οὐχ ὑπήκουσεν
ἐλθεῖν, Ὅθεν κανονικῶς αὐτὸν καλέσασα μή ὑπα-
κούσαντα. ή σύνοδος ἀπεφήνατο. Οὗτος δὲ ἐπέμενεν λ
ἀντιλέγων, ού παρρησία, ἀλλ’ ὲν ταῖς γωνίαις ’- ὅθεν
ἐχθρ“λς τῇ ἁγία ἀπεδείχθη συνόδῳ. Ei δὲ καὶ πρὸς
ὥραν εἷς διαλέξεις ἐχώρει, ἀλλὰ τῶν ἁγίων τὰς
ῥήσεις ού κατεδέχετο, διεφθαρμένα καὶ νόθα καλῶν
τὰ παλαιδγραφα θεῖα καὶ ἱερὰ τῶν διδασκάλων βι-
βλία Ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲν διεφθάρη· καὶ τὸ στόμα
ἐκεῖνο τὸ φρνάξαν κατὰ τῆς ἱερᾶς συνόδου, ὅπως
αύτῷ διεφθαρη καὶ αἰσχύνης ἐπληρώθη ἐν τῇ ὥρα
τῆς αὑτοῦ πικρᾶς ἀναλύσεως, ἴσασιν οἱ τάληθῆ λέ-
γειν μεμαθηκότες. Ἡμεῖς δ’ ἔχοντες τὰς προειρη-
μένας ρήσεις τοῦ μεγάλου Κορίλλου είς τὸ, Ἐκ τοῦ
ἐμοῦ λήψεται,κα“ι ἀκούσαντες τῆς ἱερᾶς ταύτη; συν-
όδου τὰ αὐτὰ τούτῳ θεολογούσης ὲν τῷ παρ’ αὐτῆς
emacem ὅρῳ, καὶ ἀπὸ τούτου βεδαιωθὲντες, ὅτι to
Πνεῦμα ἔχει τδ εἶναι, καὶ ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ, ήνώθημεν
τῇ συνέδει). Τδ γὰρ εἰπεῖν τὴν Χριστὸν, ὅτι Ἐκ τοῦ
ἐμοῦ λήψεται , οὐδὲν ἄλλο ἔδειξεν ἡμῖν, ἢ ὅτι καὶ
παρ’ αὑτοῦ ἐκπορεύεται· οὐ γὰρ δυνάμεθα ἄλλως
πως ἐννοῆσαι. Ἀφ’ οῦ γὰρ λαμῦάνει τὸ Πνεῦμα,
ἀπὸ τούτου καὶ ἔχει τὸ εἶναι. Ἀφ’ οῦ δὲ ἔχει τὸ
εἶναι, ἀπὸ τούτου καὶ ἐκπορεύεται ’ λαμϐάνει δὲ
καὶ ἀπὸ τοῦ Υἰοῦ καὶ ἔχει τὸ εἶναι παρ’ αὑτοῦ, ὡς
ὀίερ’ς καὶ θεῖος Βασίλειος διασαφεῖ, ἄρα καὶ ἐξ
αὐτοῦ ἐκπορεύεται. Τοῦτον οὖν τὸν τρόπον ἐϐουλή-
θημεν ἂν καὶ τᾶλλα ῥητὰ τῶν ἁγίων λέγειν ῥητῶς,
εἶτα καὶ ἐξηγεῖσθαι ⁸ ἀλλ’ ὅτι δύο προῦκειτο γενέ-
σθαι ἡμῖν, τὸ μὲν ὅτι ἐν βραχεῖ ἐπαγγειλάμενοι τὸν
λόγον ἐκδοῦναι, εἰς μῆκος ἄπειρον ἐκτείναιμεν ἂν,
τὸ δ’ ὃτι ἄπιστα τοῖς ἐναντίοις φανεῖεν τὰ οτκοθεν
εἰρημένα εἰς πλάτος ἡμῖν, ἔδοξε διὰ τοῦτο μόνως
καὶ μόνον τὰ ῥητὰ τῶν ἁγίων προθεῖναι, εἱς ἔλεγχον μὲν τῶν βουλομένων ἀντιλέγειν τῇ ἱερᾷ συνόδῳ, είς
βεϐαίωσιν δὲκαὶ στηριγμδν τῶν εὐλαϐῶς αὐτῇ ἑπομένων, ὀλίγα τινὰ οἴκοθεν λέγοντας ἐφ’ ἐνὶ ἑκάστῳ ῥητῷ-
B'.
(Πᾶν γοῦν ῥῆμα, φησὶ τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ὲπὶ
δύο ἢ τριῶν μαρτύρων σταθήσεται· ι ἄρ’ οῦν ὑμεῖς
πεισθήσεσθε πολλοῖς τοῦτο μάρτυσι μαρτυροῦσιν;
Οὐκ οἶμαι, τῇ πεισμονῇ τε καὶ προλήψει, σὺν τῇ
κακία κινούμενοι. Διὰ τοῦτο, ἕνεκα τῶν τριῶν ὧν
ἔφη Χριστὸς, τρισκαίδεκα προσθήσω ο ἵνα μὴ δυνη-
θῆτε τοῦ λοιποῦ ἀντειπεῖν, ἢ τούλάχιστον ἀντιφθέγ-
Εασθαι. Λύτίκα γὰρ ὁ μέγας Γρηγόριος ὁ Νύσσης,
ἐν τῇ εἰς τὸ ιΙΙατερ ήμῶν,› ὁμιλίᾳ τετάρτῃ, ἧς ἡ
ἀρχὴ, ι Ὀ τὴν σκιὰν τῶν μελλόντων,› τοιάδε φάσκεν
ι Ὀ γὰρ μοκογενὴς Υἱὸς ὲκ τοῦ Πατρδῆνὲκ τῆς
ἁγίας Γραφῆς, ὀνομάζεταιο καὶ μέχρι τούτου, ὁ
λόγος ἵστησιν αὐτοῦ τὸ ἰδίωμα. Τὸ δὲ ἆγιον Πνεῦμα
⁸ο Matth. xvut, 16.
νομένηῖ, ὁ ιρρὰ Ἰωάννης ἔλεγεν, Ἐλθέτω ὁ Ἐφέσου
ὦδε, ἐλθέτω οὐ γὰρ δίκαιον εἰπεῖν μὲν ἐκεῖνον, οὐκ
ἀκούειν δὲ καὶ ἡμῶν ἀποκρινομένων. Καὶ πάλιν ἡ
σύνοδος ἀποστείλασα ἐκάλει, ἀλλ’ οὐχ ὑπήκουσεν
ἐλθεῖν, Ὅθεν κανονικῶς αὐτὸν καλέσασα μή ὑπα-
κούσαντα. ή σύνοδος ἀπεφήνατο. Οὗτος δὲ ἐπέμενεν λ
ἀντιλέγων, ού παρρησία, ἀλλ’ ὲν ταῖς γωνίαις ’- ὅθεν
ἐχθρ“λς τῇ ἁγία ἀπεδείχθη συνόδῳ. Ei δὲ καὶ πρὸς
ὥραν εἷς διαλέξεις ἐχώρει, ἀλλὰ τῶν ἁγίων τὰς
ῥήσεις ού κατεδέχετο, διεφθαρμένα καὶ νόθα καλῶν
τὰ παλαιδγραφα θεῖα καὶ ἱερὰ τῶν διδασκάλων βι-
βλία Ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲν διεφθάρη· καὶ τὸ στόμα
ἐκεῖνο τὸ φρνάξαν κατὰ τῆς ἱερᾶς συνόδου, ὅπως
αύτῷ διεφθαρη καὶ αἰσχύνης ἐπληρώθη ἐν τῇ ὥρα
τῆς αὑτοῦ πικρᾶς ἀναλύσεως, ἴσασιν οἱ τάληθῆ λέ-
γειν μεμαθηκότες. Ἡμεῖς δ’ ἔχοντες τὰς προειρη-
μένας ρήσεις τοῦ μεγάλου Κορίλλου είς τὸ, Ἐκ τοῦ
ἐμοῦ λήψεται,κα“ι ἀκούσαντες τῆς ἱερᾶς ταύτη; συν-
όδου τὰ αὐτὰ τούτῳ θεολογούσης ὲν τῷ παρ’ αὐτῆς
emacem ὅρῳ, καὶ ἀπὸ τούτου βεδαιωθὲντες, ὅτι to
Πνεῦμα ἔχει τδ εἶναι, καὶ ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ, ήνώθημεν
τῇ συνέδει). Τδ γὰρ εἰπεῖν τὴν Χριστὸν, ὅτι Ἐκ τοῦ
ἐμοῦ λήψεται , οὐδὲν ἄλλο ἔδειξεν ἡμῖν, ἢ ὅτι καὶ
παρ’ αὑτοῦ ἐκπορεύεται· οὐ γὰρ δυνάμεθα ἄλλως
πως ἐννοῆσαι. Ἀφ’ οῦ γὰρ λαμῦάνει τὸ Πνεῦμα,
ἀπὸ τούτου καὶ ἔχει τὸ εἶναι. Ἀφ’ οῦ δὲ ἔχει τὸ
εἶναι, ἀπὸ τούτου καὶ ἐκπορεύεται ’ λαμϐάνει δὲ
καὶ ἀπὸ τοῦ Υἰοῦ καὶ ἔχει τὸ εἶναι παρ’ αὑτοῦ, ὡς
ὀίερ’ς καὶ θεῖος Βασίλειος διασαφεῖ, ἄρα καὶ ἐξ
αὐτοῦ ἐκπορεύεται. Τοῦτον οὖν τὸν τρόπον ἐϐουλή-
θημεν ἂν καὶ τᾶλλα ῥητὰ τῶν ἁγίων λέγειν ῥητῶς,
εἶτα καὶ ἐξηγεῖσθαι ⁸ ἀλλ’ ὅτι δύο προῦκειτο γενέ-
σθαι ἡμῖν, τὸ μὲν ὅτι ἐν βραχεῖ ἐπαγγειλάμενοι τὸν
λόγον ἐκδοῦναι, εἰς μῆκος ἄπειρον ἐκτείναιμεν ἂν,
τὸ δ’ ὃτι ἄπιστα τοῖς ἐναντίοις φανεῖεν τὰ οτκοθεν
εἰρημένα εἰς πλάτος ἡμῖν, ἔδοξε διὰ τοῦτο μόνως
καὶ μόνον τὰ ῥητὰ τῶν ἁγίων προθεῖναι, εἱς ἔλεγχον μὲν τῶν βουλομένων ἀντιλέγειν τῇ ἱερᾷ συνόδῳ, είς
βεϐαίωσιν δὲκαὶ στηριγμδν τῶν εὐλαϐῶς αὐτῇ ἑπομένων, ὀλίγα τινὰ οἴκοθεν λέγοντας ἐφ’ ἐνὶ ἑκάστῳ ῥητῷ-
B'.
(Πᾶν γοῦν ῥῆμα, φησὶ τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ὲπὶ
δύο ἢ τριῶν μαρτύρων σταθήσεται· ι ἄρ’ οῦν ὑμεῖς
πεισθήσεσθε πολλοῖς τοῦτο μάρτυσι μαρτυροῦσιν;
Οὐκ οἶμαι, τῇ πεισμονῇ τε καὶ προλήψει, σὺν τῇ
κακία κινούμενοι. Διὰ τοῦτο, ἕνεκα τῶν τριῶν ὧν
ἔφη Χριστὸς, τρισκαίδεκα προσθήσω ο ἵνα μὴ δυνη-
θῆτε τοῦ λοιποῦ ἀντειπεῖν, ἢ τούλάχιστον ἀντιφθέγ-
Εασθαι. Λύτίκα γὰρ ὁ μέγας Γρηγόριος ὁ Νύσσης,
ἐν τῇ εἰς τὸ ιΙΙατερ ήμῶν,› ὁμιλίᾳ τετάρτῃ, ἧς ἡ
ἀρχὴ, ι Ὀ τὴν σκιὰν τῶν μελλόντων,› τοιάδε φάσκεν
ι Ὀ γὰρ μοκογενὴς Υἱὸς ὲκ τοῦ Πατρδῆνὲκ τῆς
ἁγίας Γραφῆς, ὀνομάζεταιο καὶ μέχρι τούτου, ὁ
λόγος ἵστησιν αὐτοῦ τὸ ἰδίωμα. Τὸ δὲ ἆγιον Πνεῦμα
⁸ο Matth. xvut, 16.