PG 160, col. 198
τὴν de quarta synodi detinitione conqueritur. Ἄδερι-ε-
rans primam synodum Ephesinam hoc ιιι-ιιίιιιε ῆι·ιὶ
proltiltttisse.-Quod si. ttt illi nugsntur, synodus ve-
tuit quidvis aliud omnino proferri, certe itt seipsaut
prior illa tulit sententiam. ipsa enim definit utne
nulla prior deliniverat synodus : siquidem ipsiu-t
auctoritate recepta est vox illa , Hypostatica unio.
de qua synodi antiquiores nil sanxerant. Quin ct
Constantinopolitnttunt centqu quinquaginta sancto-
rum Patrum concilium pro suis nugis rejiciunt; τι
quo profligata lteri-sis Oppugnantium Spiritum. ιιι
additis Nirmno Symbolo verbis de sancti Spiritus
divinitate. lides congruenter explicata est. Si enim
priores synodi addendo reprehensionem fugiunt.
non debent posteriores itt similibus dissimiliter vi-
tuperationem subire. Ita desipientium mens con-
fundit omnia pervenitque. Nam Ephesina synodus
iidem diversam. cujus dogmata lidei Nicaeum adver-
sentur. omnino prohibuit : dum tamen illibata illa
servetur, addi poterunt qua occasio tulerit, sicut
ipsamt-t addidit : hoc et magistra rerum natura
docet. et Ecclesia: usus juxta perpetuam traditio-
nem conlirtnat. Propterea vir admirabilis Cyrillus.
meumenica synodo nonduin celebrata. congregatis
provincia: sum episcopis. Alexandrina: fidei scripsit
expositionem. quam Nestorio misit. Et inl‘ra itt
ἐν ο eodem libro verba haec magni Ephraemii reperies:
Rursus haretici quartam synodum calumniantur
dic'entes decretum fuisse ante illam, ne cui liceret
proferre. aut scribere, aut componere , aut tenet-t2
aliam fidem. praeter eam qua erat exposita : quan-
quam synodus tton hoc decreverat, licet impuden-
ter ipsi mentiantur : sed lidcm a trecentis decent
et octo Patribus expositam summo itt honore hn-
bens praeceperat, ne cui fas esset aliam proferre
fidem, et quas sequuntur. Id certe ex ipsis synodi
vocibus maxime constat; patebit cnitn ipsa per sn
veritas nulla probatione indigens. si solum eae lu-
gantur. Nec ita quidem decrevit, aliud vero fecit;
sed illud ubique servavit, quod ιιι) ea dccretn ιι
l‘uit. Nam ad verant accedentes religionem non stin
to- ο Sytubolo. quant ε trecentis decent et octo Pati-litus
edito. Instituit. Rislllll vero potius ln se movent .
quam petunt calumniis synodum, dum aiunt mul- ’
ιοε illi obtrectator Nam de prima sancta et tecu-
menlczt synodo quot synodi detraxerunt, cum et
ipsa: catus essent episcoporum? Quid dicam de
synodo centum quinquaginta Patrum, de qua Egy-
ptll quidam. ne si l‘ncla quidem fuerit. scire vu-
ltu-runt? Sed missa lacittnttts deliramenta : Νειιι ειιιι.
ι·ιὶε Putt'iltus lla exponenlilttts, ct nugas haec csso
impudentes verboque iutilia ufllrmautlbus. quid
nm nd prttieretttctt es dicamus? llclcllatuusne illos.
nn vero dicta probemus? Utrumque negaverit, qui-
cunque sum. tuentis est compos.
ταῦτα ἀποφηναμένων τοῖς τὰ τοιαῦτα φθεγγομέο
rans primam synodum Ephesinam hoc ιιι-ιιίιιιε ῆι·ιὶ
proltiltttisse.-Quod si. ttt illi nugsntur, synodus ve-
tuit quidvis aliud omnino proferri, certe itt seipsaut
prior illa tulit sententiam. ipsa enim definit utne
nulla prior deliniverat synodus : siquidem ipsiu-t
auctoritate recepta est vox illa , Hypostatica unio.
de qua synodi antiquiores nil sanxerant. Quin ct
Constantinopolitnttunt centqu quinquaginta sancto-
rum Patrum concilium pro suis nugis rejiciunt; τι
quo profligata lteri-sis Oppugnantium Spiritum. ιιι
additis Nirmno Symbolo verbis de sancti Spiritus
divinitate. lides congruenter explicata est. Si enim
priores synodi addendo reprehensionem fugiunt.
non debent posteriores itt similibus dissimiliter vi-
tuperationem subire. Ita desipientium mens con-
fundit omnia pervenitque. Nam Ephesina synodus
iidem diversam. cujus dogmata lidei Nicaeum adver-
sentur. omnino prohibuit : dum tamen illibata illa
servetur, addi poterunt qua occasio tulerit, sicut
ipsamt-t addidit : hoc et magistra rerum natura
docet. et Ecclesia: usus juxta perpetuam traditio-
nem conlirtnat. Propterea vir admirabilis Cyrillus.
meumenica synodo nonduin celebrata. congregatis
provincia: sum episcopis. Alexandrina: fidei scripsit
expositionem. quam Nestorio misit. Et inl‘ra itt
ἐν ο eodem libro verba haec magni Ephraemii reperies:
Rursus haretici quartam synodum calumniantur
dic'entes decretum fuisse ante illam, ne cui liceret
proferre. aut scribere, aut componere , aut tenet-t2
aliam fidem. praeter eam qua erat exposita : quan-
quam synodus tton hoc decreverat, licet impuden-
ter ipsi mentiantur : sed lidcm a trecentis decent
et octo Patribus expositam summo itt honore hn-
bens praeceperat, ne cui fas esset aliam proferre
fidem, et quas sequuntur. Id certe ex ipsis synodi
vocibus maxime constat; patebit cnitn ipsa per sn
veritas nulla probatione indigens. si solum eae lu-
gantur. Nec ita quidem decrevit, aliud vero fecit;
sed illud ubique servavit, quod ιιι) ea dccretn ιι
l‘uit. Nam ad verant accedentes religionem non stin
to- ο Sytubolo. quant ε trecentis decent et octo Pati-litus
edito. Instituit. Rislllll vero potius ln se movent .
quam petunt calumniis synodum, dum aiunt mul- ’
ιοε illi obtrectator Nam de prima sancta et tecu-
menlczt synodo quot synodi detraxerunt, cum et
ipsa: catus essent episcoporum? Quid dicam de
synodo centum quinquaginta Patrum, de qua Egy-
ptll quidam. ne si l‘ncla quidem fuerit. scire vu-
ltu-runt? Sed missa lacittnttts deliramenta : Νειιι ειιιι.
ι·ιὶε Putt'iltus lla exponenlilttts, ct nugas haec csso
impudentes verboque iutilia ufllrmautlbus. quid
nm nd prttieretttctt es dicamus? llclcllatuusne illos.
nn vero dicta probemus? Utrumque negaverit, qui-
cunque sum. tuentis est compos.
ταῦτα ἀποφηναμένων τοῖς τὰ τοιαῦτα φθεγγομέο