PG 161, col. 130
gnitatem confugere vidcantur, ac prmscrtim quia
cognoscunt nonnullos promptos pronosque esse ad
audacius iniquiusque doctoribus obloquendum,
Latini etiam ad hanc interrogationem breviter re-
spondebunt: Spiritum sanetum ex Patre Filioque
procedere. quatenus unum quid sunt personaliter
distinctum; indeque unitatem quidem nullo pacto
permittere, ut Pator et Filius duo Spiritus sancti
principia intelligantur, a personali Nero earumdem
distinctione confusionem eorum arceri atque cx-
cludi. Atque sic inutilis evadit s'iri hujus interro-
gatio. Neque enim quatenus sunt distincti solum.
nec quatenus sunt uniti solutn, Pater et Filius
Spiritum sanctum producunt, ut absurda illa ipso
una conjungat.-Cum igitur interrogatio ita ejecta
sit,neque deductio ad absurdum amplius ipsi locum
habet, quam super ltanc interregationem stabilit,
neque nobis laborandum est, in consequentia earum
quae ab utraque parte inferuntur, absurditatqu
perscrutanda ac refutanda. .Si vero oportet etiam
aliquid ad lucc cx abundantia dicere. et hoc pero-
spicuum fiet ex responsionibus, (μοι dedimus ad
priora argumenta. Nam solutio data ad argumen-
tum octavum et decimum etiam ad consequentiae
solvendas et rel'ellendas idonea erit iis qui inde
apta seligere poterunt, quando quidem nobis bre-
vitatis studiosis et simul fastidio repletis super-
vacat-eam et debito nexu carentem hujus viri
disputationem de iisdem saepe loqui haud placuit.
Ludibrio autem habet Latinorum responsum ut
non evertens suam ad absurdum deductionem, sed
impossibilitatem duntaxat ostendens, quid impos-
sibilitas est; et comparat cum eo quoddam aliud
responsum. Quaa inter quanta sit difl'ereutia. tua-
nifcstum est iis qui primis labiis et. utcunque logi-
eam gustarunt. Puto eum facile et multa alia ludi—
brio habiturum, quae sunt verissima. Fac, credat
quis Filium sapientem vel bonum vel verum Deum
esse sicut et Patrem; querat es eo quidam, cur
ltoc credat; respondeat illc, se credere, quia au-
dierit, omnia, qua: sunt Patris habere Filium; hic
vero ita eum ad absurdum deducat : Si ideo quia
omnia, qua: sunt Patris, habet Filius, Filium putas "
et bonum et sapientem esse, etiam Pater erit, nam
et hoc ex iis est, qua: Patris sunt. Respondebit
igitur ille, etiam ltoc (Patrem) l'orc Filium, nisi
impossibile esset; impossibile atttem esse quia id
Filii rationi opponitur et quia unus in divinis
cognoscunt nonnullos promptos pronosque esse ad
audacius iniquiusque doctoribus obloquendum,
Latini etiam ad hanc interrogationem breviter re-
spondebunt: Spiritum sanetum ex Patre Filioque
procedere. quatenus unum quid sunt personaliter
distinctum; indeque unitatem quidem nullo pacto
permittere, ut Pator et Filius duo Spiritus sancti
principia intelligantur, a personali Nero earumdem
distinctione confusionem eorum arceri atque cx-
cludi. Atque sic inutilis evadit s'iri hujus interro-
gatio. Neque enim quatenus sunt distincti solum.
nec quatenus sunt uniti solutn, Pater et Filius
Spiritum sanctum producunt, ut absurda illa ipso
una conjungat.-Cum igitur interrogatio ita ejecta
sit,neque deductio ad absurdum amplius ipsi locum
habet, quam super ltanc interregationem stabilit,
neque nobis laborandum est, in consequentia earum
quae ab utraque parte inferuntur, absurditatqu
perscrutanda ac refutanda. .Si vero oportet etiam
aliquid ad lucc cx abundantia dicere. et hoc pero-
spicuum fiet ex responsionibus, (μοι dedimus ad
priora argumenta. Nam solutio data ad argumen-
tum octavum et decimum etiam ad consequentiae
solvendas et rel'ellendas idonea erit iis qui inde
apta seligere poterunt, quando quidem nobis bre-
vitatis studiosis et simul fastidio repletis super-
vacat-eam et debito nexu carentem hujus viri
disputationem de iisdem saepe loqui haud placuit.
Ludibrio autem habet Latinorum responsum ut
non evertens suam ad absurdum deductionem, sed
impossibilitatem duntaxat ostendens, quid impos-
sibilitas est; et comparat cum eo quoddam aliud
responsum. Quaa inter quanta sit difl'ereutia. tua-
nifcstum est iis qui primis labiis et. utcunque logi-
eam gustarunt. Puto eum facile et multa alia ludi—
brio habiturum, quae sunt verissima. Fac, credat
quis Filium sapientem vel bonum vel verum Deum
esse sicut et Patrem; querat es eo quidam, cur
ltoc credat; respondeat illc, se credere, quia au-
dierit, omnia, qua: sunt Patris habere Filium; hic
vero ita eum ad absurdum deducat : Si ideo quia
omnia, qua: sunt Patris, habet Filius, Filium putas "
et bonum et sapientem esse, etiam Pater erit, nam
et hoc ex iis est, qua: Patris sunt. Respondebit
igitur ille, etiam ltoc (Patrem) l'orc Filium, nisi
impossibile esset; impossibile atttem esse quia id
Filii rationi opponitur et quia unus in divinis