PG 161, col. 780
εἶναι, ἀλλὰ πρὸς τὸ ὅθεν εἴληπται. El δὲ καὶ πρὸς τὸ
ὡδὶ, καὶ τοῦτο καλῶς. Ἐκπορεύεται γὰρ παρὰ Πα-
τρδς δι’ rus. xui ἡ ὁμοίωσις πρὸς τὺν τρόπον τῆς
ὑπάρξεως τὸ προκαταρκτικῶς τοῦ μὴ, ἀλλ’ εἷς καὶ ὁ
αὑτὸς. Τοῦτο γὰρ μόνον βούλεται τὸ προκαταρκτιο
κῶς, ὅτι μιᾶς οῦσης τῆς προσλητικῆς δυνάμεως ἐν
Πατρὶ καὶ rte), ἐκ τοῦ Πατρδς ἔχει ταύτην λαϐὼν ὁ
Υἱὸς, ὅθεν καὶ τὸ εἶναι. Καὶ ὥσπερ εἴ τις λέγει τὴν
θείαν φύσιν προκαταρκτικῶς καὶ ἀρχοειδῶς νοεῖσθαι
ὲν τῷ Πατρὶ, πρᾶγμα λέγει πάντη ἀναγκαῖον. Ἐκεῖ-
Θιν γὰρ ἔχει ταύτην ὁ Υῖδς καὶ τὸ Πνεῦμα. Διαφορω
δὲ φύσεως διὰ τοῦτο νοῆσαι ὰδῦνατον, τούναντίον δ’
ἅπαν ἑνότητα, ὅτι ἢν ἔχει φύσιν ό Πατὴρ, ταύτην
δίδωσι τῷ Υἱῷ. Οὕτω προκαταρκτικῶς λεγόμενον
ἐκπορεύεσθαι τὸ Πνεῦμα ὲκ τοῦ Πατρδς, μὴ οὕτω δὲ
ἐκ τοῦ Υἱοῦ, οὐδεμίαν διαφορὰν τοῦ τρόπον τῆς
ὑπάρξεως δίδωσι νοεῖν τῷ πμκαταρκτιχῶς, τούν-
αντίον δὲ ἑνότητα. Ὥστ’ εἶναι τὸν αὑτὸν κατὰ πάντα
τρόπον. Et γὰρ δίδωσι τὴν προσλητικὴν δύναμιν ὁ
Πατὴρ τῷ Υὶῷ ἁνάρχως . αὐτὸς αὐτήν ἔχων , ὅπερ
τῷ πμκαταρκτικῶς δηλοῦται, πρόδηλον δτι τὴν αὖ·
τὴν ἐκείνην δώσει τῷ ἀριθμῷ, ἐξ αὑτοῦ πρόιισι τὸ
Πνεῦμα. οὐκ ἐνέχεται ἄρα οὐδεμιᾷ ἀτοπία ὁ λέγων,
οὕτως εἶναι τὺ Πνεῦμα lx τοῦ Υἱοῦ, ὥσπερ καὶ παρὰ
τοῦ Πατρῆς, τοῦ τρόπου τῆς ὑπάρξεως οὐ διισταμέ- '
νου , ἀλλ’ ἑνουμένου τῷ προχαταρκτικῶς. ἠῦτο δ’
ὃτι ἀληθὲς δῆλον καὶ ὲκ τῆς ἀντιφάσεως. Εἰ γὰρ
δώσομεν καὶ τῷ Υἰῷ τὸ προκαταρκτικῶς , ἀνάρχως
ἕξει τοῦτο καὶ οὔ παρὰ τοῦ Πατρός. Οὐκ ἄρα ἔσται
αὐτὸ τοῦτο, ὅπερ ὁ Πατὴρ ἔχει. Διάφορον ἄρα. Ἀλλὰ
τὸ προηταρκτιχῶς μόνῳ τῷ Πατρὶ δέδοται. Ἔχει
ἀρα, κοινωνὸς ὢν πάντων τῶν τοῦ Πατρὸς ἀγαθῶν,
ταυτὸ, καὶ οὐ διάφορος ὸ Υἱός. Τὸ προχεῖσθαι ἄρα
παρά τοῦ Υὶοῦ τὸ Πνεῦμα οὐ τὰ χαρίσματα, ἀλλὰ
τὴν ὑπόστασιν huist εἶναι δηλοῖ ἑκπορεντῶς, ὥσπερ
καὶ παρὰ τοῦ Πατρός.
θ’. '0 δὲ μέγας Βασίλειος τὸ μιν ἐκ τοῦ Θεοῦ τὸ
Πνεῦμα εἶναι τρανῶς ἐκήρυξεν · ’0 Ἇπόστολος,
Δφιιμτὶ, τὸ Πνεῦμα λέγων τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ δι’
Tim"; πεφηνέναι σαφὲς πεποίηκεν, Υιοῡ Πνεῦμα
ὀνομάσας αὐτό. Ὀτι δὲ περὶ τοῦ ὲν ὑποστάσει καὶ
οὗτος λέγει Πνεύματος ἐκεῖθεν δῆλον, ὅτι οὐδείς ποτε
μέχρι καὶ σήμερον τῶν διδασκάλων Υἱοῦ Πνεῦμα τὰ
χαρίσματα, ἢ τὴν πρὸς ἡμᾶς καὶ ἑν χρόνῳ δευτέραν
πρόοδον εἴρηκεν. Δίωνίως γὰρ τὸ Πνεῦμα Πνεῦμα
Υἰοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ πάγχρυσος γλῶσσα ἐν τῇ περὶ.
τοῦ ἁγίου Πνιύματος ὁμιλίᾳ, Ἀὑτὴν, φησὶ, τοῦ
Πνεύματος δηλοῦσθαι τὴν ὑπόστασιν, ὅταν
Πνεῦμα Υιοῦ, ἢ ἀληθείας. ἣ Χριστοῦ λέγηται,
Ἐκιίνῳ δὲ καὶ πάνυ προσεκτέον, ὅτι Υἰοῦ Πνεῦμα
τούτου χάριν εἰρῆσθαι τῷ Ἀποστὸλῳ , φηαν ὸ θεο-
ὡδὶ, καὶ τοῦτο καλῶς. Ἐκπορεύεται γὰρ παρὰ Πα-
τρδς δι’ rus. xui ἡ ὁμοίωσις πρὸς τὺν τρόπον τῆς
ὑπάρξεως τὸ προκαταρκτικῶς τοῦ μὴ, ἀλλ’ εἷς καὶ ὁ
αὑτὸς. Τοῦτο γὰρ μόνον βούλεται τὸ προκαταρκτιο
κῶς, ὅτι μιᾶς οῦσης τῆς προσλητικῆς δυνάμεως ἐν
Πατρὶ καὶ rte), ἐκ τοῦ Πατρδς ἔχει ταύτην λαϐὼν ὁ
Υἱὸς, ὅθεν καὶ τὸ εἶναι. Καὶ ὥσπερ εἴ τις λέγει τὴν
θείαν φύσιν προκαταρκτικῶς καὶ ἀρχοειδῶς νοεῖσθαι
ὲν τῷ Πατρὶ, πρᾶγμα λέγει πάντη ἀναγκαῖον. Ἐκεῖ-
Θιν γὰρ ἔχει ταύτην ὁ Υῖδς καὶ τὸ Πνεῦμα. Διαφορω
δὲ φύσεως διὰ τοῦτο νοῆσαι ὰδῦνατον, τούναντίον δ’
ἅπαν ἑνότητα, ὅτι ἢν ἔχει φύσιν ό Πατὴρ, ταύτην
δίδωσι τῷ Υἱῷ. Οὕτω προκαταρκτικῶς λεγόμενον
ἐκπορεύεσθαι τὸ Πνεῦμα ὲκ τοῦ Πατρδς, μὴ οὕτω δὲ
ἐκ τοῦ Υἱοῦ, οὐδεμίαν διαφορὰν τοῦ τρόπον τῆς
ὑπάρξεως δίδωσι νοεῖν τῷ πμκαταρκτιχῶς, τούν-
αντίον δὲ ἑνότητα. Ὥστ’ εἶναι τὸν αὑτὸν κατὰ πάντα
τρόπον. Et γὰρ δίδωσι τὴν προσλητικὴν δύναμιν ὁ
Πατὴρ τῷ Υὶῷ ἁνάρχως . αὐτὸς αὐτήν ἔχων , ὅπερ
τῷ πμκαταρκτικῶς δηλοῦται, πρόδηλον δτι τὴν αὖ·
τὴν ἐκείνην δώσει τῷ ἀριθμῷ, ἐξ αὑτοῦ πρόιισι τὸ
Πνεῦμα. οὐκ ἐνέχεται ἄρα οὐδεμιᾷ ἀτοπία ὁ λέγων,
οὕτως εἶναι τὺ Πνεῦμα lx τοῦ Υἱοῦ, ὥσπερ καὶ παρὰ
τοῦ Πατρῆς, τοῦ τρόπου τῆς ὑπάρξεως οὐ διισταμέ- '
νου , ἀλλ’ ἑνουμένου τῷ προχαταρκτικῶς. ἠῦτο δ’
ὃτι ἀληθὲς δῆλον καὶ ὲκ τῆς ἀντιφάσεως. Εἰ γὰρ
δώσομεν καὶ τῷ Υἰῷ τὸ προκαταρκτικῶς , ἀνάρχως
ἕξει τοῦτο καὶ οὔ παρὰ τοῦ Πατρός. Οὐκ ἄρα ἔσται
αὐτὸ τοῦτο, ὅπερ ὁ Πατὴρ ἔχει. Διάφορον ἄρα. Ἀλλὰ
τὸ προηταρκτιχῶς μόνῳ τῷ Πατρὶ δέδοται. Ἔχει
ἀρα, κοινωνὸς ὢν πάντων τῶν τοῦ Πατρὸς ἀγαθῶν,
ταυτὸ, καὶ οὐ διάφορος ὸ Υἱός. Τὸ προχεῖσθαι ἄρα
παρά τοῦ Υὶοῦ τὸ Πνεῦμα οὐ τὰ χαρίσματα, ἀλλὰ
τὴν ὑπόστασιν huist εἶναι δηλοῖ ἑκπορεντῶς, ὥσπερ
καὶ παρὰ τοῦ Πατρός.
θ’. '0 δὲ μέγας Βασίλειος τὸ μιν ἐκ τοῦ Θεοῦ τὸ
Πνεῦμα εἶναι τρανῶς ἐκήρυξεν · ’0 Ἇπόστολος,
Δφιιμτὶ, τὸ Πνεῦμα λέγων τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ δι’
Tim"; πεφηνέναι σαφὲς πεποίηκεν, Υιοῡ Πνεῦμα
ὀνομάσας αὐτό. Ὀτι δὲ περὶ τοῦ ὲν ὑποστάσει καὶ
οὗτος λέγει Πνεύματος ἐκεῖθεν δῆλον, ὅτι οὐδείς ποτε
μέχρι καὶ σήμερον τῶν διδασκάλων Υἱοῦ Πνεῦμα τὰ
χαρίσματα, ἢ τὴν πρὸς ἡμᾶς καὶ ἑν χρόνῳ δευτέραν
πρόοδον εἴρηκεν. Δίωνίως γὰρ τὸ Πνεῦμα Πνεῦμα
Υἰοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ πάγχρυσος γλῶσσα ἐν τῇ περὶ.
τοῦ ἁγίου Πνιύματος ὁμιλίᾳ, Ἀὑτὴν, φησὶ, τοῦ
Πνεύματος δηλοῦσθαι τὴν ὑπόστασιν, ὅταν
Πνεῦμα Υιοῦ, ἢ ἀληθείας. ἣ Χριστοῦ λέγηται,
Ἐκιίνῳ δὲ καὶ πάνυ προσεκτέον, ὅτι Υἰοῦ Πνεῦμα
τούτου χάριν εἰρῆσθαι τῷ Ἀποστὸλῳ , φηαν ὸ θεο-