PG 161, col. 796
Πνεύματος φύσις. Προχεῖται δὲ καὶ χορηγεῖται τῇ
κτίσει ἐξ Υίοῦ, ἢ κυριώτερον εἰπεῖν, δι’ Υίοῦ,
ὥσπερ καὶ τὸ ἡλιακὸν φῶς διὰ τῆς ἀκτῖνος, ἡ καὶ
ὲκ τῆς ἀκτῖνος ἡμῖν χορηγούμενον, οὐ κατὰ τρὸπον
διακονικὸν, ἡτυι τὸν ἑν ὑπουργία δι’ αὐτῆς ἡμῖν
χορηγεϊται, ἀλλὰ φύσει ἐκ τοῦ ἡλίου ὲξερχομένη ἡ
ἀκτὶς ἐπάγεται φύσει ἐκεῖθεν τὸ φῶς οὒ πρὸτεριν
οὖσα ἀκτὶς ἡ λαϐοῦσι, ἀμήχανον γὰρ, οὔτε μὴν τῇ
πρὸ αὐτῆς ὲν ἡλίῳ φῶς ἅμα τὸ ἑκπέμπεσθαιλα-
σοῦσα, ἀλλ’ ἅμα ἐξ ἡλίου ἀκτὶς, καὶ ἅμα ἐξ ἡλίου
διὰ τῆς ἀκτῖνος τὸ φῶς. Τούτων οὖν πολλῴ ὑψηλὸ-
τερον ἅμα Πατὴρ, Υιὸς καὶ Πνεῦμα, καὶ apaud-
πτει μὲν τὸ Πνεῦμα ἐκ τοῦ Πατρὺς, διὰ τοῦ Υὶοῦ δὲ
φυσικῶς ἅμα καὶ ἀϊδίως, Καὶ ὅτι αὕτη ἡ τῶν θείων
Πατέρων δόξα, ὃρα Κύριλλον λέγοντας Προίὒν γὰρ
δι’ αὑτοῦ φυσικῶς, ὡς ῖδιον αὐτοῦ μετὰ πάν-
των. ὧν ἔχει, τελείως λαμϐάνειγλέγεται τὰ αὺ-
τοῦ· καὶ ἐν τῇ προειρημένῃ περικοπῇ, Ἐξ αὺ-
τοῦ, φησὶ, τοῦ Υὶοῦ πεφηνότα κατ’ ἔκφηνσιν
τὴν εὶς τὸ εἶναι καθ’ ἑαυτό · καὶ τὸν θεῖον Μᾱξμ
μον, παλαιὰν τῆς Ῥωμαίων Ἐκκλησίας δόξαν οὖ-
σαν καὶ ἀληθῆ, οὺ πρόσφατον, ὥς τινες οἴονται,
οὺδὶ προσθήκην, ἀλλ’ ἀνάπτυξιν τοῦ ὲν Nursia;
Συμϐόλου. Τῶν τοῦ νῦν, φησὶν, ἁγιωτάτου πάπ-
πα ,Μαρτίνου συνοδικῶν οὐκ ἐν τοσούτοις ὅσας
γεγράφατε, οἱ τῆς βασιλίδος ἐπελάϐοντο, amri
δὲ μόνοις, ὅτι, φασὶν, εἷπεν, ἐκπορεύεσθαι κάκ
τοῦ Υιοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Kal τούτῳ, φησὶ.
συμφώνους ,παρήγαγον- χρῄυεις Ῥωμαίων ἁγίων
Πατέρων. Ἀκούεις ὄτι παλαιὰ δόξα τῆς Ἐκκληαῖας
alim; Ἔτι γε μὴν καὶ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας ὲκ
τῆς πονηθείσης αὐτῷ εἰς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάν-
νην ἱερᾶς πραγματείας, ἐξ ὧν οὐκ αίτίαν τὸν Υίδν
ποιοῦντας τοῦ Πνεύματος σφᾶς αὐτοὺς ἀπέδειξαν,
μίαν γὰρ ῐσασιν Υἱοῦ καὶ Πνεύματος τὸν Πατέρα
αἰτίαν, τοῦ μὲν κατὰ τὴν γέννησιν, τοῦ δὲ κατὰ τήν
ἑκπόρευσιν, ἀλλ’ῑνα τὸ δι’ αὑτοῦ προϊέναι δηλώσωσι,
καὶ ταύτῃ τὸ συναφὲς τῆς οὐσίας, καὶ ἀπαράλλα-
κτον παριστᾷν, δεῖ δι’ Υίιιῢ προϊέναι πιστεύειν τὺ
Πνεῦμα.
ιε’. Εἶτα ἱκ τούτου ἀτέοστόμιπον καὶτὸν σὺν Νεῖλον
λέγοντα · Τούτου χάριν ντὸ δι’ Υιοῦ ,λέγεσθαι τοῖς
ἁγίοις, ὅτι Πατέρα εἰπόντες, Υἰὸν ἐννοήσαμεν.
Πρὸς γὰρ τὸ είς ψιλὰς ἀναφορὰς χωρὶς ὑποκειμένων
πιστεύειν αὐτὴν, καὶ τῷ ἁγίῳ ἀντιλέγει, καὶ τὸ συν-
αφὲς τῆς οὐσίας καὶ ἀπαράλλακτον οὐ παρῖστησι.
Τρίτον, ὅρα σύμφωνα τὸν ἅγιον φάσκοντα τοῖς ἡμῖν
μικρῷ πρότερον εἰρημένοις, τὴν αίτίαν τούτου xi-
ριν ἀποδιδομένην τῷ Πατρὶ, καὶ τὴν ἐκ κυρίως-
όιότι οὑ παρ’ ἄλλου ἔχει λαὸὼν τὴν προῦλητικὴν δύ-
ναμιν, ἀλλ’ ἁνάρχως αὐτὴν κέκτηταιι καθ’ 5m]-
μαινὸμενον οὐδεὶς ἂν μὴ μαινόμενος εῐποι αἴτιον
εἶναι τοῦ Ιινεύματος τὸν Υἰόν · silv διὰ δὲ ἁρμόζον
Υῐῷ, ὅτι παρὰ τοῦ Πατρὸς τὴν τροῦλὴτικὴν
δύναμιν ἐπάγεται, ὅθεν καὶ τὴν Θεότητα. Ἦ πῶς
κτίσει ἐξ Υίοῦ, ἢ κυριώτερον εἰπεῖν, δι’ Υίοῦ,
ὥσπερ καὶ τὸ ἡλιακὸν φῶς διὰ τῆς ἀκτῖνος, ἡ καὶ
ὲκ τῆς ἀκτῖνος ἡμῖν χορηγούμενον, οὐ κατὰ τρὸπον
διακονικὸν, ἡτυι τὸν ἑν ὑπουργία δι’ αὐτῆς ἡμῖν
χορηγεϊται, ἀλλὰ φύσει ἐκ τοῦ ἡλίου ὲξερχομένη ἡ
ἀκτὶς ἐπάγεται φύσει ἐκεῖθεν τὸ φῶς οὒ πρὸτεριν
οὖσα ἀκτὶς ἡ λαϐοῦσι, ἀμήχανον γὰρ, οὔτε μὴν τῇ
πρὸ αὐτῆς ὲν ἡλίῳ φῶς ἅμα τὸ ἑκπέμπεσθαιλα-
σοῦσα, ἀλλ’ ἅμα ἐξ ἡλίου ἀκτὶς, καὶ ἅμα ἐξ ἡλίου
διὰ τῆς ἀκτῖνος τὸ φῶς. Τούτων οὖν πολλῴ ὑψηλὸ-
τερον ἅμα Πατὴρ, Υιὸς καὶ Πνεῦμα, καὶ apaud-
πτει μὲν τὸ Πνεῦμα ἐκ τοῦ Πατρὺς, διὰ τοῦ Υὶοῦ δὲ
φυσικῶς ἅμα καὶ ἀϊδίως, Καὶ ὅτι αὕτη ἡ τῶν θείων
Πατέρων δόξα, ὃρα Κύριλλον λέγοντας Προίὒν γὰρ
δι’ αὑτοῦ φυσικῶς, ὡς ῖδιον αὐτοῦ μετὰ πάν-
των. ὧν ἔχει, τελείως λαμϐάνειγλέγεται τὰ αὺ-
τοῦ· καὶ ἐν τῇ προειρημένῃ περικοπῇ, Ἐξ αὺ-
τοῦ, φησὶ, τοῦ Υὶοῦ πεφηνότα κατ’ ἔκφηνσιν
τὴν εὶς τὸ εἶναι καθ’ ἑαυτό · καὶ τὸν θεῖον Μᾱξμ
μον, παλαιὰν τῆς Ῥωμαίων Ἐκκλησίας δόξαν οὖ-
σαν καὶ ἀληθῆ, οὺ πρόσφατον, ὥς τινες οἴονται,
οὺδὶ προσθήκην, ἀλλ’ ἀνάπτυξιν τοῦ ὲν Nursia;
Συμϐόλου. Τῶν τοῦ νῦν, φησὶν, ἁγιωτάτου πάπ-
πα ,Μαρτίνου συνοδικῶν οὐκ ἐν τοσούτοις ὅσας
γεγράφατε, οἱ τῆς βασιλίδος ἐπελάϐοντο, amri
δὲ μόνοις, ὅτι, φασὶν, εἷπεν, ἐκπορεύεσθαι κάκ
τοῦ Υιοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Kal τούτῳ, φησὶ.
συμφώνους ,παρήγαγον- χρῄυεις Ῥωμαίων ἁγίων
Πατέρων. Ἀκούεις ὄτι παλαιὰ δόξα τῆς Ἐκκληαῖας
alim; Ἔτι γε μὴν καὶ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας ὲκ
τῆς πονηθείσης αὐτῷ εἰς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάν-
νην ἱερᾶς πραγματείας, ἐξ ὧν οὐκ αίτίαν τὸν Υίδν
ποιοῦντας τοῦ Πνεύματος σφᾶς αὐτοὺς ἀπέδειξαν,
μίαν γὰρ ῐσασιν Υἱοῦ καὶ Πνεύματος τὸν Πατέρα
αἰτίαν, τοῦ μὲν κατὰ τὴν γέννησιν, τοῦ δὲ κατὰ τήν
ἑκπόρευσιν, ἀλλ’ῑνα τὸ δι’ αὑτοῦ προϊέναι δηλώσωσι,
καὶ ταύτῃ τὸ συναφὲς τῆς οὐσίας, καὶ ἀπαράλλα-
κτον παριστᾷν, δεῖ δι’ Υίιιῢ προϊέναι πιστεύειν τὺ
Πνεῦμα.
ιε’. Εἶτα ἱκ τούτου ἀτέοστόμιπον καὶτὸν σὺν Νεῖλον
λέγοντα · Τούτου χάριν ντὸ δι’ Υιοῦ ,λέγεσθαι τοῖς
ἁγίοις, ὅτι Πατέρα εἰπόντες, Υἰὸν ἐννοήσαμεν.
Πρὸς γὰρ τὸ είς ψιλὰς ἀναφορὰς χωρὶς ὑποκειμένων
πιστεύειν αὐτὴν, καὶ τῷ ἁγίῳ ἀντιλέγει, καὶ τὸ συν-
αφὲς τῆς οὐσίας καὶ ἀπαράλλακτον οὐ παρῖστησι.
Τρίτον, ὅρα σύμφωνα τὸν ἅγιον φάσκοντα τοῖς ἡμῖν
μικρῷ πρότερον εἰρημένοις, τὴν αίτίαν τούτου xi-
ριν ἀποδιδομένην τῷ Πατρὶ, καὶ τὴν ἐκ κυρίως-
όιότι οὑ παρ’ ἄλλου ἔχει λαὸὼν τὴν προῦλητικὴν δύ-
ναμιν, ἀλλ’ ἁνάρχως αὐτὴν κέκτηταιι καθ’ 5m]-
μαινὸμενον οὐδεὶς ἂν μὴ μαινόμενος εῐποι αἴτιον
εἶναι τοῦ Ιινεύματος τὸν Υἰόν · silv διὰ δὲ ἁρμόζον
Υῐῷ, ὅτι παρὰ τοῦ Πατρὸς τὴν τροῦλὴτικὴν
δύναμιν ἐπάγεται, ὅθεν καὶ τὴν Θεότητα. Ἦ πῶς