PG 17, col. 561
perfectus est Deus. nec
τοιούτου Υἱοῦ, τί ἀνα-ν
deest ei virtus qua Pater
ϐάλλεται, καὶ ἑαυτὸν τοῦ
sit, etbonum est esseeum
καλοῦ στερίσκει, καὶ,
Patrem talis Filii, quid
ὡς ἔστιν εἰπεῖν, ἐξ οὗ δύο
difl'ert, autquiil boc bono
ναται Πατὴρ εἶναι Υῑοῦ;
se fraudat, et non sta-
Τὸ αὐτὸ μέντοιγε καὶ
tim,si ita dici potest,(98‘)
περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύμα-
ex quo potest esse Pater,
τος λεκτέον.
edicitur Pater? ldipsum
autem etiam de Spiritu
sancto dicendum est. ι
Ρηρηιιυε. Aliud testimonium de eadem re ex
libris Epistolis ad Hebraeos.
ORIGENBS. (99) α Lux autem {eterna quid aliud
sentiendum est, quam Deus Pater, qui nunquam
fuit quando lux quidem esset. splendor vero ei non
adesset? Neque enim lux sine splendore suo un-
quam intelligi potest. Quod si verum est, nunquam
est (99‘) quando Filius non Filius fuit. Eratautem
non, sicut‘de aeterna luce diximus, innatus, ne duo
principia lucis videamus inducere, sed sicut inge-
nitae lucis splendor, ipsam illam lucem initium ba-
bens ac fontem, natus quidem ex ipsa; sed non
erat quando non erat. ι
Puemws. Aliud teStimonium de eadem re de
libris Epistolas ad Romanos.
Ontcmss. (1) t Quod promiserat, inquit, per
prophetas suos in Scripturis sanctis de Filio suo qui
secundum carnem factus est ea: semine David “.
Factus est quod ante non erat. Manifestum est
enim quia secundum carnem non erat prius : se-
cundum spiritum vero erat ante, et non eratquando
non erat. ι
Purpureus. Item in libro primo Περὶ ἁρ-
χῶν. Quod extra ullum initium est generatio Filii
Dei.
Ostienses. (l‘) ε Si ergo semel recte receptum est
unigenitum Filium Dei sapientiam ejus esse sub~
stantialiter subsistentem, nescio si jam ultra eva-
gari sensus noster debeat ad suspicandum (2) ne
forte ipsa subsistentia ejus corporeum aliquid ba-
³⁸ Rom. I, 2, 5. ⁸⁸· Sap. vu,‘35.
(98‘) Sic editi; mss. vero, se Pater coicit Patrem ι) omittu_nt_esse, (sicutet Merlinus. Genebrardus vero,
(al. se Patres/ficitur Pater].
(99) Ex librisin Epist. all Hebratos.
(99‘) Ita ms_._Sorbon_icus. gratari vero mss., Quando
Filius non Filius nonfuit. Editi, quando F ilius non
(uit : et postea omittunt innatus.
li Ex lib. ι in Epist. ad Rom, num. 4 et 5.
i‘) Ex lib. ι υαρτίηεὶρϋι, cap. 2,num. 2.
(2) Ita mss. plerique. Mss. vero quidam, et
editi, ne forte ipsa substantia ejus, etc. Libri editi
Qe principiis , ne [orte ipsa idete substantia ejus, etc.
Mss. vero earumdem librorum, ne [οι-ιϐ’ IIIer
ᾦπόστασις, id est substantia ejus. etc., ubi vocent
lflll‘Aoumibus inCOgnitam nibilaliud esse suspicor
quam ipsa : quam vocem imperiti librarii Graecam
crediderunt.
ιε’) Mss. plerique, postea genuerit esse. Quidam
τοιούτου Υἱοῦ, τί ἀνα-ν
deest ei virtus qua Pater
ϐάλλεται, καὶ ἑαυτὸν τοῦ
sit, etbonum est esseeum
καλοῦ στερίσκει, καὶ,
Patrem talis Filii, quid
ὡς ἔστιν εἰπεῖν, ἐξ οὗ δύο
difl'ert, autquiil boc bono
ναται Πατὴρ εἶναι Υῑοῦ;
se fraudat, et non sta-
Τὸ αὐτὸ μέντοιγε καὶ
tim,si ita dici potest,(98‘)
περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύμα-
ex quo potest esse Pater,
τος λεκτέον.
edicitur Pater? ldipsum
autem etiam de Spiritu
sancto dicendum est. ι
Ρηρηιιυε. Aliud testimonium de eadem re ex
libris Epistolis ad Hebraeos.
ORIGENBS. (99) α Lux autem {eterna quid aliud
sentiendum est, quam Deus Pater, qui nunquam
fuit quando lux quidem esset. splendor vero ei non
adesset? Neque enim lux sine splendore suo un-
quam intelligi potest. Quod si verum est, nunquam
est (99‘) quando Filius non Filius fuit. Eratautem
non, sicut‘de aeterna luce diximus, innatus, ne duo
principia lucis videamus inducere, sed sicut inge-
nitae lucis splendor, ipsam illam lucem initium ba-
bens ac fontem, natus quidem ex ipsa; sed non
erat quando non erat. ι
Puemws. Aliud teStimonium de eadem re de
libris Epistolas ad Romanos.
Ontcmss. (1) t Quod promiserat, inquit, per
prophetas suos in Scripturis sanctis de Filio suo qui
secundum carnem factus est ea: semine David “.
Factus est quod ante non erat. Manifestum est
enim quia secundum carnem non erat prius : se-
cundum spiritum vero erat ante, et non eratquando
non erat. ι
Purpureus. Item in libro primo Περὶ ἁρ-
χῶν. Quod extra ullum initium est generatio Filii
Dei.
Ostienses. (l‘) ε Si ergo semel recte receptum est
unigenitum Filium Dei sapientiam ejus esse sub~
stantialiter subsistentem, nescio si jam ultra eva-
gari sensus noster debeat ad suspicandum (2) ne
forte ipsa subsistentia ejus corporeum aliquid ba-
³⁸ Rom. I, 2, 5. ⁸⁸· Sap. vu,‘35.
(98‘) Sic editi; mss. vero, se Pater coicit Patrem ι) omittu_nt_esse, (sicutet Merlinus. Genebrardus vero,
(al. se Patres/ficitur Pater].
(99) Ex librisin Epist. all Hebratos.
(99‘) Ita ms_._Sorbon_icus. gratari vero mss., Quando
Filius non Filius nonfuit. Editi, quando F ilius non
(uit : et postea omittunt innatus.
li Ex lib. ι in Epist. ad Rom, num. 4 et 5.
i‘) Ex lib. ι υαρτίηεὶρϋι, cap. 2,num. 2.
(2) Ita mss. plerique. Mss. vero quidam, et
editi, ne forte ipsa substantia ejus, etc. Libri editi
Qe principiis , ne [orte ipsa idete substantia ejus, etc.
Mss. vero earumdem librorum, ne [οι-ιϐ’ IIIer
ᾦπόστασις, id est substantia ejus. etc., ubi vocent
lflll‘Aoumibus inCOgnitam nibilaliud esse suspicor
quam ipsa : quam vocem imperiti librarii Graecam
crediderunt.
ιε’) Mss. plerique, postea genuerit esse. Quidam