PG 17, col. 645
tiam pepesit. Cum enim traherentur ad necem
martyres Chxisti, obsios amplectebstur, affectaba-
tur euntes, morientibus aderat, et tormentorum
aævitiam allocutionibus et solatiis levabat. Unde
circumstanlis populi conversa in se iracundia, la-
pidibus appetitus, cum nefariorum hominum vix
effhugisset manus, statim domus ejus, quam frequen
tari catechumenis adverterant, armatis hominibus
circumsessa est. Mihi imprimis eorum probatur
opinio, qui tempestati huic egregium Origenis fa--
cinus, ab Epiphanio hær. 64, cap. 1, commemora-
tnm adjungunt, quando eum adraso vertice, quales
Ægyptiorum deorum ministri esse solent, profani
Serapidis gradibus statuentes Ethnici, palmarum
simæ cæremoniæ continentur. Acceptis ille pal-
marum surcnlis, præscnti animo et erecto, as-
tantes alta voce sic allocutus est : Adeste, accipite
ramum, non templi idolis consecrati, sed Christiς
Quibus gentilium in se concitatis animis, fuge-
re, latitare, et latebras crebro commutare coactus
est.
X. Alexandria sub idem tempus excessisse ipsum,
et Cæsaream Cappadociæ confugisse censet Baro-
niss ad an. 205, n. 6, Palladii auctoritate permo-
tus, qui cap. 17, Origenem scribit, cum gentilium
vexationem fugeret, Cæsareæ apud Julianam virgi-
nem delituisse biennio, et in litteris animaum ha-
buisse. Deinde hæc subnectit : Εὗρον δὲ ταῦτα ἐγὼ
γεγραμμένα ἐν παλαιοτάτῳ βιβλίῳ στιχηρῷ, ὅπερ
ἐγέγραπτο χειρὶ ΤὩριγένους· τοῦτο τὸ βιβλίον εὗρον
ἐγὼ παρὰ Ἰουλιανῇ παρθένῳ ἐν Καισαρείᾳ, κρυ-
πτόμενος κάγὼ παρʼ αὐτῇ, ἤτις ἔλεγε παρʼ αὐτοῦ
Συμμάχου τοῦ ἐρμηνέως τῶν Ἰουδαίων αὐτὸ εἰλη-
φέναι. Manifesto hæc sibi repugnant: nam si librum
illum manu sua exaravit Origenes, quomodo illum
Symmacho habere potuit Juliana quomodo eum
apud Julianam Origenes reperire? υege, ἅπερ ἐγέ-
ραππro, proclivia fient omnia. Sese in antiquissimo
hbro verba hæc manu Origenis scripta reperisse ait
ralladius : unnc librum inveni apud Julianam vir-
ginem, in Cæsarea civitate, dum apud ipsam laterem,
quæ ilum ab ipso Sgmmaacho interprete Judæorums
se accepisse referesat. (19) Quoniam antem alibi do-
cet Eusebius Symmachi Commentarios in Evange-
ium Matthæi, et ab eo concinnatam Scripturæ In-
(19) Euseb., Bis. eccles. lib. π, c. 17.
p20) As vero ducentorum annorum codexæ, anti-
quissimus dici passit. Quidni ? Certe Aulus Cellius
qui necdum ducentis annis ab obitu Virgilii elapsis
sub Adriano fioruit, ait lib. Noc. Attic., cap. 3,
ostensum sibi fuisse Librum Æneidos secundum
mirandæ vetustatis, emptum in sigillariis xx aureis,
quem grammaticus qui ostendebat, ipsius irgilii
esse credebat.
(21 ) Neque Scripturæ fterpretationem στιἔη-
pῶ, fuisse scripta cufquam bene sano persuadebitur.
D. Bernardus de Montfaucon in Præliminaribus in
Πerapla Origenis, monet in fine catenæ in Job
in Anglia editæ, haberi totum librum Jοb στιχη-
martyres Chxisti, obsios amplectebstur, affectaba-
tur euntes, morientibus aderat, et tormentorum
aævitiam allocutionibus et solatiis levabat. Unde
circumstanlis populi conversa in se iracundia, la-
pidibus appetitus, cum nefariorum hominum vix
effhugisset manus, statim domus ejus, quam frequen
tari catechumenis adverterant, armatis hominibus
circumsessa est. Mihi imprimis eorum probatur
opinio, qui tempestati huic egregium Origenis fa--
cinus, ab Epiphanio hær. 64, cap. 1, commemora-
tnm adjungunt, quando eum adraso vertice, quales
Ægyptiorum deorum ministri esse solent, profani
Serapidis gradibus statuentes Ethnici, palmarum
simæ cæremoniæ continentur. Acceptis ille pal-
marum surcnlis, præscnti animo et erecto, as-
tantes alta voce sic allocutus est : Adeste, accipite
ramum, non templi idolis consecrati, sed Christiς
Quibus gentilium in se concitatis animis, fuge-
re, latitare, et latebras crebro commutare coactus
est.
X. Alexandria sub idem tempus excessisse ipsum,
et Cæsaream Cappadociæ confugisse censet Baro-
niss ad an. 205, n. 6, Palladii auctoritate permo-
tus, qui cap. 17, Origenem scribit, cum gentilium
vexationem fugeret, Cæsareæ apud Julianam virgi-
nem delituisse biennio, et in litteris animaum ha-
buisse. Deinde hæc subnectit : Εὗρον δὲ ταῦτα ἐγὼ
γεγραμμένα ἐν παλαιοτάτῳ βιβλίῳ στιχηρῷ, ὅπερ
ἐγέγραπτο χειρὶ ΤὩριγένους· τοῦτο τὸ βιβλίον εὗρον
ἐγὼ παρὰ Ἰουλιανῇ παρθένῳ ἐν Καισαρείᾳ, κρυ-
πτόμενος κάγὼ παρʼ αὐτῇ, ἤτις ἔλεγε παρʼ αὐτοῦ
Συμμάχου τοῦ ἐρμηνέως τῶν Ἰουδαίων αὐτὸ εἰλη-
φέναι. Manifesto hæc sibi repugnant: nam si librum
illum manu sua exaravit Origenes, quomodo illum
Symmacho habere potuit Juliana quomodo eum
apud Julianam Origenes reperire? υege, ἅπερ ἐγέ-
ραππro, proclivia fient omnia. Sese in antiquissimo
hbro verba hæc manu Origenis scripta reperisse ait
ralladius : unnc librum inveni apud Julianam vir-
ginem, in Cæsarea civitate, dum apud ipsam laterem,
quæ ilum ab ipso Sgmmaacho interprete Judæorums
se accepisse referesat. (19) Quoniam antem alibi do-
cet Eusebius Symmachi Commentarios in Evange-
ium Matthæi, et ab eo concinnatam Scripturæ In-
(19) Euseb., Bis. eccles. lib. π, c. 17.
p20) As vero ducentorum annorum codexæ, anti-
quissimus dici passit. Quidni ? Certe Aulus Cellius
qui necdum ducentis annis ab obitu Virgilii elapsis
sub Adriano fioruit, ait lib. Noc. Attic., cap. 3,
ostensum sibi fuisse Librum Æneidos secundum
mirandæ vetustatis, emptum in sigillariis xx aureis,
quem grammaticus qui ostendebat, ipsius irgilii
esse credebat.
(21 ) Neque Scripturæ fterpretationem στιἔη-
pῶ, fuisse scripta cufquam bene sano persuadebitur.
D. Bernardus de Montfaucon in Præliminaribus in
Πerapla Origenis, monet in fine catenæ in Job
in Anglia editæ, haberi totum librum Jοb στιχη-