PG 18, col. 548
dum meritis jure delatum continuata felicitas. Restat
styli assiduitate acuas inter nos amicitiae diligentiam,
vincasque officiis intercessus tuos. Ille enim vere
incrementis suis major est, quem sublimitas parti
honoris inclinat. Vale.
EPIST. XCII.
SYIIACHUS.....
Incassum dissimulationis et taciturnitatis accusor ,
cum debitam tui diligentiam Jove teste non dese-
ram. Sed nequitia meorum arbitror accidisse, ut
missa ad te scripta resederint. Quaeso igitur ne ex
infrequentia litterarum meus in te animus mstimetur.
Nam plerumque officiis simulatur affectio. Amicitia:
autem sinceritas pectoris magis fidem postulat, quin
EI’IST. XCIII.
SVEIMACIIUS..."
Pignora nostra conjunximus. Atque ideo consenta-
etiam hoiiore sportula: prosequamur. Duos igitur so-
lidus oflerettdus tibi misimus, parvum munusculum,
si aestimentur pretio sui: religiosum, si amore pen-
di-ntis. Vale.
EPIST. XCIV.
SVMSIACIIUS..."
Romam te venturum certa fama promiserat. Spem
visenda: praestantia: tua: mult.» gaudio ceperamus.
Sed improviso mutatus nuntius iudicavit, quod pio
accitu domini et principis nostri ad votiva rcmears.
ferendum, styli honore compenso: teque oro ut in-
gravatam vicem referas, qua: suadeat desiderari ex
me crebra colloquia, si ostenderit prima placuisse.
Vale.
EPIST. XCV.
SVMMACIIUS....
Pro utroque uestrum causam diutini silentii reddi-
disti. Nam me quoque fateor scribendi ofticio hacte-
nus temperasse. Tua igitur purgatione defensus, di-
luere litteris, quod commune est, non laboro. Nunc
omnium statu in tranquillum reducto, aemulis studiis
omissa repetamus. Ita enim demum probabitur tem-
poris fuisse, quod diu inter nos stylus quievit; εί
reddita facultate mutuam diligentiam frequens sermo
EPIST. XCVI.
SIIMACIIUS. ο...
Etsi a litteris temperasti , exempli tamen imitator
esse non debeo. Integra igitur largam salutationem.
nec diffido reddenda saltim mihi esse oflicia‘qua: a te
fuerant inchoanda. Vale.
EPIST. XCVII.
δγυυλειιυε.... ι
Solet bonis livor obstrepere, ut nunc speratum
prazscntia: tua: gaudium mibi subduxit invidia. Hacte-
nus vires suas in damna voti communis intenderit.
Sic ero contentus, quod me adventus tui exspecta-
tione fraudavit. Ipsum te sospitem manere patiatur. η
styli assiduitate acuas inter nos amicitiae diligentiam,
vincasque officiis intercessus tuos. Ille enim vere
incrementis suis major est, quem sublimitas parti
honoris inclinat. Vale.
EPIST. XCII.
SYIIACHUS.....
Incassum dissimulationis et taciturnitatis accusor ,
cum debitam tui diligentiam Jove teste non dese-
ram. Sed nequitia meorum arbitror accidisse, ut
missa ad te scripta resederint. Quaeso igitur ne ex
infrequentia litterarum meus in te animus mstimetur.
Nam plerumque officiis simulatur affectio. Amicitia:
autem sinceritas pectoris magis fidem postulat, quin
EI’IST. XCIII.
SVEIMACIIUS..."
Pignora nostra conjunximus. Atque ideo consenta-
etiam hoiiore sportula: prosequamur. Duos igitur so-
lidus oflerettdus tibi misimus, parvum munusculum,
si aestimentur pretio sui: religiosum, si amore pen-
di-ntis. Vale.
EPIST. XCIV.
SVMSIACIIUS..."
Romam te venturum certa fama promiserat. Spem
visenda: praestantia: tua: mult.» gaudio ceperamus.
Sed improviso mutatus nuntius iudicavit, quod pio
accitu domini et principis nostri ad votiva rcmears.
ferendum, styli honore compenso: teque oro ut in-
gravatam vicem referas, qua: suadeat desiderari ex
me crebra colloquia, si ostenderit prima placuisse.
Vale.
EPIST. XCV.
SVMMACIIUS....
Pro utroque uestrum causam diutini silentii reddi-
disti. Nam me quoque fateor scribendi ofticio hacte-
nus temperasse. Tua igitur purgatione defensus, di-
luere litteris, quod commune est, non laboro. Nunc
omnium statu in tranquillum reducto, aemulis studiis
omissa repetamus. Ita enim demum probabitur tem-
poris fuisse, quod diu inter nos stylus quievit; εί
reddita facultate mutuam diligentiam frequens sermo
EPIST. XCVI.
SIIMACIIUS. ο...
Etsi a litteris temperasti , exempli tamen imitator
esse non debeo. Integra igitur largam salutationem.
nec diffido reddenda saltim mihi esse oflicia‘qua: a te
fuerant inchoanda. Vale.
EPIST. XCVII.
δγυυλειιυε.... ι
Solet bonis livor obstrepere, ut nunc speratum
prazscntia: tua: gaudium mibi subduxit invidia. Hacte-
nus vires suas in damna voti communis intenderit.
Sic ero contentus, quod me adventus tui exspecta-
tione fraudavit. Ipsum te sospitem manere patiatur. η