PG 2, col. 493
XXVIII. Ταῦτα τοῦ Ἀκύλα εἰπόντος, 6 ἀδελφὸς αύ-
τοῦ Νικήτης· Ἀναγκαῖον, ἀδελφε Κλήμη, ἔφη, τὰ
παραλειφθέντα τῷ ’Δκύλᾳ ἐμὲ ὑπομνῆσαι. Πρῶτον
μὲν γάρ 6 Θεὸς μάρτυς, ὡς οὐδὲν αὐτοῦ ἡμεῖς συνειρ-
γασάμεθα ἀσεϐὲς, ἀλλ’ ὅτι αὐτοῦ πράσσοντος ἰστορή-
σαμεν. Καὶ μέχρις ὅτε ἀϐλαϐῆ ποιῶν ἐπεδείγνυτο,
ἱτερπόμεθα· ὅτε δὲ τὰ μαγείᾳ τινὶ γινόμενα, θεότητι
ποιεῖν πρὸς ἀπάτην θεοσεϐὧν ἔλεγεν, οὐκ ἔτι αὐτοῦ
ἠνεσχόμεθα , καίτοι πολλᾶ ἡμῖν επαγγελλομὲνου·
πρῶτον μὶν ναὸν καὶ ἀνδριάντας ἡμῶν κατασκευα-
σθῆναι, καὶ θεοὺς νομισθῆναι ⁸ο, καὶ ὑπὸ βασιλέων εί
δοξασθῆναι, καὶ δημοσίων τιμῶν καταξιωθῆναι, καὶ Β
, . . ς -
χρήμασιν ἀπεριορίστοις πλουτῆ σαι.
XXIX. Ταῦτά τε καὶ τά τούτοις μείζονα νομιζόμε-
να, ἡμῖν ὑπέσχετο, μόνον ’ίνα συνόντες αὐτῷ τὸ τῆς
ἐγχειρήσεως κακὸν σιωπῶμεν, ὅπως αὖτῷ τά τῆς
ἀπάτης προκόπτῃ . Καὶ ὅμως οὐ συνεθέμεθα· ἀλλά
καὶ αὑτὸν τῆς τοιαύτης ἀπονοίας παύσασθαι συνεϐουσ-
λεύσαμεν, λέγοντες αὐτῷ· Παῦσαι τῆς τοιαύτης τόλο
μης⁸ Θεὸς εἶναι ού δύνασαι· φοϐήθητι τὸν ὅντως Θεόν·
γνῶθι ὅτι ἄνθρωπος εἶ,καί ὅτι σου μικρός ἔστιν ὁ τῆς
ζωῆς χρόνος. Κᾶν μέγα πλουτήσῃς, ἢ καὶ βασιλεύσῃς,
τῷ μικρῷ σου χρόνῳ τῆς ζωῆς ὀλίγα τυγχάνει πρὸς
ἀπόλαυσιν· καὶ ἀσεϐῶς ζήσαντα αἰωνία κόλασις πε-
ριμένει. Διὸ φοϐεῖσθαι ⁸³ τὸν Θεὸν συμϐουλεύομεν,
ὑφ’ οὗ κριθῆναι ἔχει ἡ ἑκάστου ψυχή περὶ ὧν ἔπραξεν
ἐνταῦθα.
XXX. Ὁ δὲ ταῦτα ἀκούσας, ἐγέλασεν. ¹Ημῶν δὲ
εἰπόντων· Τί τῶν ⁸³ τά σοι συμφέροντα συμϐουλευόν-
των καταγελᾷς ; ἐκεῖνος· Γελῶ ὑμῶν, ἔθη, τήν μω-
ρὰν ὑπόληψιν, δτι πιστεύετε ἀθάνατον εἶναι τὴν τοῦ
ἀνθρώπου ψυχήν. Κάγὼ ἔφην· Ού θαυμάζομεν, ὧ
Σίμων, εἷ ἀπατᾷν ἡμᾶς ἐπιχειρεῖς, ἀλλ’ ἐκπληττό-
μεθα “ τίνι λόγῳ καὶ σεαυτὸν ἀπατᾷς. Λὲγε οὖν ἡμῖν,
ὦ Σίμων, εἶκαὶ τῶν ἄλλων οὑδεὶς πεπληροιρόρηται
ἀθάνατον εἶναι τήν ψυχὴν, ἀλλ’ οὖν γε σὸ καὶ ἡμεῖς ;
σὺ μὲν, ὡς ἀνθρωπείου σώματος χωρίσας αύτὴν, καὶ
προσομιλήσας καὶ ἐπιτάξας· ἡμεῖς δὲ, ὡς συμπαρόν-
τες,καὶ τὴν ἒπιταγὴν ἀκούσαντες,καὶ τὸ κελευθεν ⁸⁵
ἐναργῶς ἱστορήσαντες.Καὶ 6 Σίμων· Ἐγὼ μὲν οἶδα τί
λέγετε· ὑμεῖς δὲ οὐκ οἷ’δατε περὶ τίνος ³⁸ διαλέγεσθε.
Καὶ ἐγὼ Νικήτης ἔφην· Ἐπεὶ οἶδας, λὲγε· εἰδὲ μὴ
οἶδας, μὴ δόκει ἡμᾶς τῷ λεγειν σὲ μὲν εἰδέναι, ἡμᾶς ,
δὲ μή, ἀπατᾶσθαι δύνασθαι.οὑ γάρ ἐσμεν οὕτω νήπιοι,
’ἕνα πανοῦργον ἐνσπείρῃς ἡμῖν ὑποψίαν, καὶ τῷ ³⁷ νο-
μίζειν σε τι τῶν ἀπορῥήτων εἰδέναι, ⁸⁸ ὑποχειρίους
λάϐῃς ⁸9.
XXXI. Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Ὅτι μὲν ἒχώρισα ψυχὴν
ἀνθρωπείου σώματος, οἶδα ὑμᾶς εἰδότας· ὅτι δὲ οὑχ
ἶέᾉειεηιεηι. hom._n, c. 27, Λεία. f0 al. innser. καὶ
μείζονα. abesta duobus mss.'Co'r._” ειελφοϐεῖσθαί σι
ξε al. τίνων. ³τ al. τοῦ. al. ἐκ τοῦ. Cor. ⁸⁸ al praepes
ἔχῃς·
τοῦ Νικήτης· Ἀναγκαῖον, ἀδελφε Κλήμη, ἔφη, τὰ
παραλειφθέντα τῷ ’Δκύλᾳ ἐμὲ ὑπομνῆσαι. Πρῶτον
μὲν γάρ 6 Θεὸς μάρτυς, ὡς οὐδὲν αὐτοῦ ἡμεῖς συνειρ-
γασάμεθα ἀσεϐὲς, ἀλλ’ ὅτι αὐτοῦ πράσσοντος ἰστορή-
σαμεν. Καὶ μέχρις ὅτε ἀϐλαϐῆ ποιῶν ἐπεδείγνυτο,
ἱτερπόμεθα· ὅτε δὲ τὰ μαγείᾳ τινὶ γινόμενα, θεότητι
ποιεῖν πρὸς ἀπάτην θεοσεϐὧν ἔλεγεν, οὐκ ἔτι αὐτοῦ
ἠνεσχόμεθα , καίτοι πολλᾶ ἡμῖν επαγγελλομὲνου·
πρῶτον μὶν ναὸν καὶ ἀνδριάντας ἡμῶν κατασκευα-
σθῆναι, καὶ θεοὺς νομισθῆναι ⁸ο, καὶ ὑπὸ βασιλέων εί
δοξασθῆναι, καὶ δημοσίων τιμῶν καταξιωθῆναι, καὶ Β
, . . ς -
χρήμασιν ἀπεριορίστοις πλουτῆ σαι.
XXIX. Ταῦτά τε καὶ τά τούτοις μείζονα νομιζόμε-
να, ἡμῖν ὑπέσχετο, μόνον ’ίνα συνόντες αὐτῷ τὸ τῆς
ἐγχειρήσεως κακὸν σιωπῶμεν, ὅπως αὖτῷ τά τῆς
ἀπάτης προκόπτῃ . Καὶ ὅμως οὐ συνεθέμεθα· ἀλλά
καὶ αὑτὸν τῆς τοιαύτης ἀπονοίας παύσασθαι συνεϐουσ-
λεύσαμεν, λέγοντες αὐτῷ· Παῦσαι τῆς τοιαύτης τόλο
μης⁸ Θεὸς εἶναι ού δύνασαι· φοϐήθητι τὸν ὅντως Θεόν·
γνῶθι ὅτι ἄνθρωπος εἶ,καί ὅτι σου μικρός ἔστιν ὁ τῆς
ζωῆς χρόνος. Κᾶν μέγα πλουτήσῃς, ἢ καὶ βασιλεύσῃς,
τῷ μικρῷ σου χρόνῳ τῆς ζωῆς ὀλίγα τυγχάνει πρὸς
ἀπόλαυσιν· καὶ ἀσεϐῶς ζήσαντα αἰωνία κόλασις πε-
ριμένει. Διὸ φοϐεῖσθαι ⁸³ τὸν Θεὸν συμϐουλεύομεν,
ὑφ’ οὗ κριθῆναι ἔχει ἡ ἑκάστου ψυχή περὶ ὧν ἔπραξεν
ἐνταῦθα.
XXX. Ὁ δὲ ταῦτα ἀκούσας, ἐγέλασεν. ¹Ημῶν δὲ
εἰπόντων· Τί τῶν ⁸³ τά σοι συμφέροντα συμϐουλευόν-
των καταγελᾷς ; ἐκεῖνος· Γελῶ ὑμῶν, ἔθη, τήν μω-
ρὰν ὑπόληψιν, δτι πιστεύετε ἀθάνατον εἶναι τὴν τοῦ
ἀνθρώπου ψυχήν. Κάγὼ ἔφην· Ού θαυμάζομεν, ὧ
Σίμων, εἷ ἀπατᾷν ἡμᾶς ἐπιχειρεῖς, ἀλλ’ ἐκπληττό-
μεθα “ τίνι λόγῳ καὶ σεαυτὸν ἀπατᾷς. Λὲγε οὖν ἡμῖν,
ὦ Σίμων, εἶκαὶ τῶν ἄλλων οὑδεὶς πεπληροιρόρηται
ἀθάνατον εἶναι τήν ψυχὴν, ἀλλ’ οὖν γε σὸ καὶ ἡμεῖς ;
σὺ μὲν, ὡς ἀνθρωπείου σώματος χωρίσας αύτὴν, καὶ
προσομιλήσας καὶ ἐπιτάξας· ἡμεῖς δὲ, ὡς συμπαρόν-
τες,καὶ τὴν ἒπιταγὴν ἀκούσαντες,καὶ τὸ κελευθεν ⁸⁵
ἐναργῶς ἱστορήσαντες.Καὶ 6 Σίμων· Ἐγὼ μὲν οἶδα τί
λέγετε· ὑμεῖς δὲ οὐκ οἷ’δατε περὶ τίνος ³⁸ διαλέγεσθε.
Καὶ ἐγὼ Νικήτης ἔφην· Ἐπεὶ οἶδας, λὲγε· εἰδὲ μὴ
οἶδας, μὴ δόκει ἡμᾶς τῷ λεγειν σὲ μὲν εἰδέναι, ἡμᾶς ,
δὲ μή, ἀπατᾶσθαι δύνασθαι.οὑ γάρ ἐσμεν οὕτω νήπιοι,
’ἕνα πανοῦργον ἐνσπείρῃς ἡμῖν ὑποψίαν, καὶ τῷ ³⁷ νο-
μίζειν σε τι τῶν ἀπορῥήτων εἰδέναι, ⁸⁸ ὑποχειρίους
λάϐῃς ⁸9.
XXXI. Καὶ ὁ Σίμων ἔφη· Ὅτι μὲν ἒχώρισα ψυχὴν
ἀνθρωπείου σώματος, οἶδα ὑμᾶς εἰδότας· ὅτι δὲ οὑχ
ἶέᾉειεηιεηι. hom._n, c. 27, Λεία. f0 al. innser. καὶ
μείζονα. abesta duobus mss.'Co'r._” ειελφοϐεῖσθαί σι
ξε al. τίνων. ³τ al. τοῦ. al. ἐκ τοῦ. Cor. ⁸⁸ al praepes
ἔχῃς·