PG 2, col. 653
caturus rediit, Eusebius, in Historia ecclesiatica, Α intercedat ratione auctoritatis, Clementem inter et
arbitratur ; cum manifeste scribat Β. Lucas, eum post
ascensionem Domini, ad discipulatum apostolorum
venisse : nisi [orte putandum est cum prius ita discipu-
latum Christi sectdum, ut necdum renuntiaverit om-
nibus quae possidebat: quod utrum evangelica: do-
ctrinee convenerit, cuivis facillime patet. Verum pace
viri venerabilis, nec Lucas dicit Barnabam post
ascensionem Domini cmpisse credere, nec videtur
necesse ut omnes discipuli omnia sua abjecerint:
quod quamvis esset, potuit Noster recens haeredi‘
tate adeptum agrum vendere, quo pecuniam ad
pedes apostolorum poneret.
Caeterum de Barnaba multa narrantur in Novo
Testamento: inter alia, Act. xl, 29, 30, quod
Christiani Antiocheni miserint eleemosynam ad
Hierosolymitanos per manus illius : ex quo factum
arbitror, ut Graeci in ordinatione magni mconomi
dicerent, εὐχαῖς καὶ πρεσϐείαις τοῦ ἁγίου καὶ παν-
ευφήμου Βαρνάϐα τοῦ ἀποστόλου καὶ γενναιομάρ-
τυρος, precibus et intercessionibus sancti et cele-
bratissimi Barnaba, apostoli et generosi martyris
quemadmodum videre est in Joan. Morini Sacri;
ordinationibus parte II, pag. 115. Reliqua ad apo-
stolum istum pertinentia, vera, fabulosa, et vulgo
cognoscuntur, et ad institutum nostrum non valde
faciunt: quare ea missa facimus.
Epistola Barnabas. Venimus ad Epistolam nomen
illius praeferentem, veteribus laudatam saepe, desi-
deratam superioribus saeculis, nostro feliciter edi-
tam a viris doctissimis Hugone Menardo et Isaaco C tem. Nam si id tantum declararet ea vox, cui un-
Vossio. Dubitatur an sit genuinus fetus, an suppo-
situs. Existimatum quidem Clementi Alexandrino,
Origeni ac Hieronymo, summis viris, quibus pro-
pterea fides facile abrogari non debet, nihil hic
fraudis delitescere. At Eusebius, quando Hist. ecct.
lib. Ill, cap. 25, Epistolam collocat inter libros
spurios, ἐν νόθοις dolum videtur suspicatus: nisi
si quis notum volumen eo loci exponat, ut in
Amphilochii Epistula iambica ad Seleucam, illud
quod non est genuinum sacrae Scripturze,sive alias
auctorem verum titulo praeferat, sive ementitum.
Certe vix credi potest, quod adeo eximius apostolus
vir plenus Spiritu sancto et fidet, segregatus una
cum Paulo a sancto Spiritu in opus Evangelii, et
collega ejusdem apostoli in gentium apostolatu, ea
scripserit quae in opusculo praesenti continentur:
coactas dico allegorias, enarrationes Scripturarum
minus verisimiles, fabulas de animalibus, aliaque
de quibus postea agemus. Haec tamen, vix credi-
bilia, non remorata sunt praedictos Clementem,
Origenem, Hieronymum: sicut pauci οωνί qui
honestam faciem Epistolas a Clemente Romano ad
Corinthios Romanorum nomine conscripta: com-
maculant, non impedierunt quin tanti ea fieret;
quamvis magna, meo quidem judicio, differentia
³ Act. χι, 24 ; xm, 2.
arbitratur ; cum manifeste scribat Β. Lucas, eum post
ascensionem Domini, ad discipulatum apostolorum
venisse : nisi [orte putandum est cum prius ita discipu-
latum Christi sectdum, ut necdum renuntiaverit om-
nibus quae possidebat: quod utrum evangelica: do-
ctrinee convenerit, cuivis facillime patet. Verum pace
viri venerabilis, nec Lucas dicit Barnabam post
ascensionem Domini cmpisse credere, nec videtur
necesse ut omnes discipuli omnia sua abjecerint:
quod quamvis esset, potuit Noster recens haeredi‘
tate adeptum agrum vendere, quo pecuniam ad
pedes apostolorum poneret.
Caeterum de Barnaba multa narrantur in Novo
Testamento: inter alia, Act. xl, 29, 30, quod
Christiani Antiocheni miserint eleemosynam ad
Hierosolymitanos per manus illius : ex quo factum
arbitror, ut Graeci in ordinatione magni mconomi
dicerent, εὐχαῖς καὶ πρεσϐείαις τοῦ ἁγίου καὶ παν-
ευφήμου Βαρνάϐα τοῦ ἀποστόλου καὶ γενναιομάρ-
τυρος, precibus et intercessionibus sancti et cele-
bratissimi Barnaba, apostoli et generosi martyris
quemadmodum videre est in Joan. Morini Sacri;
ordinationibus parte II, pag. 115. Reliqua ad apo-
stolum istum pertinentia, vera, fabulosa, et vulgo
cognoscuntur, et ad institutum nostrum non valde
faciunt: quare ea missa facimus.
Epistola Barnabas. Venimus ad Epistolam nomen
illius praeferentem, veteribus laudatam saepe, desi-
deratam superioribus saeculis, nostro feliciter edi-
tam a viris doctissimis Hugone Menardo et Isaaco C tem. Nam si id tantum declararet ea vox, cui un-
Vossio. Dubitatur an sit genuinus fetus, an suppo-
situs. Existimatum quidem Clementi Alexandrino,
Origeni ac Hieronymo, summis viris, quibus pro-
pterea fides facile abrogari non debet, nihil hic
fraudis delitescere. At Eusebius, quando Hist. ecct.
lib. Ill, cap. 25, Epistolam collocat inter libros
spurios, ἐν νόθοις dolum videtur suspicatus: nisi
si quis notum volumen eo loci exponat, ut in
Amphilochii Epistula iambica ad Seleucam, illud
quod non est genuinum sacrae Scripturze,sive alias
auctorem verum titulo praeferat, sive ementitum.
Certe vix credi potest, quod adeo eximius apostolus
vir plenus Spiritu sancto et fidet, segregatus una
cum Paulo a sancto Spiritu in opus Evangelii, et
collega ejusdem apostoli in gentium apostolatu, ea
scripserit quae in opusculo praesenti continentur:
coactas dico allegorias, enarrationes Scripturarum
minus verisimiles, fabulas de animalibus, aliaque
de quibus postea agemus. Haec tamen, vix credi-
bilia, non remorata sunt praedictos Clementem,
Origenem, Hieronymum: sicut pauci οωνί qui
honestam faciem Epistolas a Clemente Romano ad
Corinthios Romanorum nomine conscripta: com-
maculant, non impedierunt quin tanti ea fieret;
quamvis magna, meo quidem judicio, differentia
³ Act. χι, 24 ; xm, 2.