PG 20, col. 1040
cate jejunium, id est indicite sub ea denunciatjone,
ut si quis forte contemserit, quasi sancta violave-
rit, arguatur. Hoc est, quod ait, Sanctificate jeju-
nium.Simul autem, inquit, omnes, id est non solum
aetate validos, sed quos etiam imbecilles habes vel in-
fantia, vel senectus, pro magnitudine periculi ad
communionem officii convocate. Est enim conse-
quens, ut cunctorum repellat afflictio eam calamita-
tem, quaa erat in omnes communiter saevitum. Kon
autem debet nobis opportunitas intelligentiae suberis
elabi: universis siquidem j ejunium communiteer
peratur. Convocate, inquit, senes, omnes habitatores
terrm in domum Dei vestri. At si illa inopia (qum su-
pra descripta est) totis regionem finibus obtinebat,
ita ut nec sacrificium solenne possit ofi‘erri, quomo-
do iterum magnas sanctificationis ambitu jej unium
eisdem plebibus imperatur ε cum utique sub tanta
indigentia constitutis, difficilius factu [Ant factum]
esset cibum parare, quam continuare jej uniuni? Er-
go debemus advertere, quia aliud sit esurire,aliud
jejunare : hoc ad exercitationem virtutis respicit, il-
lud vero ad mortalitatis angorem. Ideo non placat
Dominum affiictio reorum, sed correctio peniten-
tium: neque opus est tabe, sed compunctione σωλη- ,
dis. Sordes enim luxuria: nequaquam aerumna bonis
malisque communis, caeterum amica tantumgene—
rosis mentibus disciplina depellit. Et ideo jejunium
peto, inquit, quod de officio venit, non esuriemqua
de supplicio plerumque contingit : vel esurientibus
inquam conciliate jejunium, ut quod inapia mole
stum fecerat, reddat devotio fructuosum. Sed haec
nos pro aedificatione audientium dixerimuscimmm
potest consequentia propheticis sententiis majore
compendio vindicari. Impendentem enim calamita-
tem magis, quam jam irruentem vaticinatm annun-
ciat, meritoque admonet sacerdotes, ut plebem ad
jej unia couvocent, et legitimis supplicationibus oc-
currant his calamitatibus, quas audiunt imminere.
Denique sequitur : [Vers. 15.-18.]- Α Α Α diei!
quia pro pe est dies Domini, et quasi vastitas a potente γ
veniet. Numquid non coram oculis vestris alimenta pe-
rierunt?de Domo Dei δ vestri latitia et exultatio? Com-
putruerunt jumenta in stercoresuo, demotita sunt hoc
rea, dissipatae sunt apothecae, quoniam confusum est
triticum. Quid ingemuit animat, mugierunt greges ar-
menti ? quia non suntpascua eis ; sed et greges pereo
rum dispericrunt. Postquam lugentium habitum, ut
sacco videlicet operti, id est amicti ciliciis conveni-
rent, prophetacomposuitznunc etiam, qua fungi de-
beant oratione, subiungit, et exclamationem dolent:
bis terque congeminans, quasi vim ictuum quibus η
plaga: iucutiantur, expressit. Haud ob aliud profe- χ
cto, quam ut formidinem et compunctionem interdi-
scitaret, ac si diceret : Credite oculis meis, credite
sensibus, acie prophetali non solumillata, sed etiam
ventura cernentibus: ι jus nimirum qua: tolerari ne
queat 485 calamitatis pondus insistere,et ad cujus
ictus singulos quasi convulsi visceribus conabamur.
Sic ei‘im sibi eruca et locusta, bruchus, rubigo suc-
cedet, cessatio praecedentis incommodi, quae re.-
spiramentum videbatur aliquod polliceri, graviora
miseris tormenta comportet. Ac dies, ille Domini.
quos reos videlicet destinavit ulcisci,non quasi tenui
sitvexatione terribilis, sed eam vastationem ferat.
quam potentissimus quisque ultor invehemt Cujus
videlicet viribus,nec audacia resistentium quiret ob
textus nostri praeferunt. Mox quoque, nonestch
minori numero pro non sunt, etc.
ut si quis forte contemserit, quasi sancta violave-
rit, arguatur. Hoc est, quod ait, Sanctificate jeju-
nium.Simul autem, inquit, omnes, id est non solum
aetate validos, sed quos etiam imbecilles habes vel in-
fantia, vel senectus, pro magnitudine periculi ad
communionem officii convocate. Est enim conse-
quens, ut cunctorum repellat afflictio eam calamita-
tem, quaa erat in omnes communiter saevitum. Kon
autem debet nobis opportunitas intelligentiae suberis
elabi: universis siquidem j ejunium communiteer
peratur. Convocate, inquit, senes, omnes habitatores
terrm in domum Dei vestri. At si illa inopia (qum su-
pra descripta est) totis regionem finibus obtinebat,
ita ut nec sacrificium solenne possit ofi‘erri, quomo-
do iterum magnas sanctificationis ambitu jej unium
eisdem plebibus imperatur ε cum utique sub tanta
indigentia constitutis, difficilius factu [Ant factum]
esset cibum parare, quam continuare jej uniuni? Er-
go debemus advertere, quia aliud sit esurire,aliud
jejunare : hoc ad exercitationem virtutis respicit, il-
lud vero ad mortalitatis angorem. Ideo non placat
Dominum affiictio reorum, sed correctio peniten-
tium: neque opus est tabe, sed compunctione σωλη- ,
dis. Sordes enim luxuria: nequaquam aerumna bonis
malisque communis, caeterum amica tantumgene—
rosis mentibus disciplina depellit. Et ideo jejunium
peto, inquit, quod de officio venit, non esuriemqua
de supplicio plerumque contingit : vel esurientibus
inquam conciliate jejunium, ut quod inapia mole
stum fecerat, reddat devotio fructuosum. Sed haec
nos pro aedificatione audientium dixerimuscimmm
potest consequentia propheticis sententiis majore
compendio vindicari. Impendentem enim calamita-
tem magis, quam jam irruentem vaticinatm annun-
ciat, meritoque admonet sacerdotes, ut plebem ad
jej unia couvocent, et legitimis supplicationibus oc-
currant his calamitatibus, quas audiunt imminere.
Denique sequitur : [Vers. 15.-18.]- Α Α Α diei!
quia pro pe est dies Domini, et quasi vastitas a potente γ
veniet. Numquid non coram oculis vestris alimenta pe-
rierunt?de Domo Dei δ vestri latitia et exultatio? Com-
putruerunt jumenta in stercoresuo, demotita sunt hoc
rea, dissipatae sunt apothecae, quoniam confusum est
triticum. Quid ingemuit animat, mugierunt greges ar-
menti ? quia non suntpascua eis ; sed et greges pereo
rum dispericrunt. Postquam lugentium habitum, ut
sacco videlicet operti, id est amicti ciliciis conveni-
rent, prophetacomposuitznunc etiam, qua fungi de-
beant oratione, subiungit, et exclamationem dolent:
bis terque congeminans, quasi vim ictuum quibus η
plaga: iucutiantur, expressit. Haud ob aliud profe- χ
cto, quam ut formidinem et compunctionem interdi-
scitaret, ac si diceret : Credite oculis meis, credite
sensibus, acie prophetali non solumillata, sed etiam
ventura cernentibus: ι jus nimirum qua: tolerari ne
queat 485 calamitatis pondus insistere,et ad cujus
ictus singulos quasi convulsi visceribus conabamur.
Sic ei‘im sibi eruca et locusta, bruchus, rubigo suc-
cedet, cessatio praecedentis incommodi, quae re.-
spiramentum videbatur aliquod polliceri, graviora
miseris tormenta comportet. Ac dies, ille Domini.
quos reos videlicet destinavit ulcisci,non quasi tenui
sitvexatione terribilis, sed eam vastationem ferat.
quam potentissimus quisque ultor invehemt Cujus
videlicet viribus,nec audacia resistentium quiret ob
textus nostri praeferunt. Mox quoque, nonestch
minori numero pro non sunt, etc.