PG 20, col. 117
καλοῖς κεκοσμημένον· ἐδηλώσαμέν τε ὑμῖν, ὄπως
τούτῳ γράφητε, καὶ τὰ παρὰ τούτου κοινωνικὰ δέ-
χησθε γράμματα (42). Τῷ δὲ Ἀρτεμᾷ οὗτος ἐπιστελ-
λέτω, καὶ οἱ τὰ Ἀρτεμᾶ φρονοῦντες τούτῳ κοινω-
νείτωσαν. » Καὶ ταῦτα μὲν ἐνταυθοῖ κείσθω (43).
Τοῦ δὴ οὖν Παύλου σὺν καὶ τῇ τῆς πίστεως ὀρθοδο-
ξίᾳ τῆς ἐπισκοπῆς ἐκπεπτωκότος, Δόμνος, ὡς εἰρη-
ται, τὴν λειτουργίαν τῆς κατὰ Ἀντιόχειαν Ἐκκλη-
σίας διεδέξατο. Ἀλλὰ γὰρ μηδαμῶς ἐκστῆναι τοῦ
Παύλου (44) τοῦ τῆς Ἐκκλησίας οἴκου θέλοντος,
(4) Παρὰ τούτου τὰ κοινωσιικὰ δέχησδε γράμ-
ματα. Communicatorins litteras vocant atini, qua-
rum usus est antiquissimus in Ecclesia. Easdem
etiam formatas dixerunt, ut testatur Augustinus in
epistola 163. Duplex autem fuit earum genus. Aliæ
enim clericis et laicis peregrinaturis dabantur, ut
a peregrinis episcopis ad commuunionem admitte-
rentur. Aliæ erant quas episcopi testandæ oommn-
nionis suæ causa adalios mittebant episcopos,et quas
ipsi vicissim abaliis accipiebant: dequibus hic loqui-
tur synodus. Eæ autem paulo post ordinationem mitti
colebant a recens ordinatis episcopis. De his intelli.-
gendusvidetur Augustinus in epistola ἐβ2; Cypr. in
epist. ad Cornelium, pag. 92; denique epistola syno-
dica concilii Sardicensis. Si quis tamen cuncta hæc
loca de formatis etiam intelligere voluerit, equidem
non repugnabo. Porro notanda est hoc loco diligens
cauteln sanctorum Patrum qui, deposito hæretico
sacerdote, nomen catholici episcopi qui in illius
locum substitutus fuerat, cunctis episcopis signifi-
cant; ut scilicet sciant a quo ecclesiasticas litteras
accipere, et ad quem scrihere debeant. Eamdem ob
cansam Cyprianus misit Cornelio papaæ nomina ca-
tholicorum episcoporum totius Africæ, ut scribit in
epistola ad Cornelium papam jam citata. Patres
quoque Sardicensis concilii eamdem adhibuerunt
diligentiam. Episcoporum enim quos deposuerant
nomina, universis catholicæ Ecclesiæ episcopis per
Iitteras signilicarunt, ne quis ab illis posthac litte-
ras acciperet, aut ad illos scriberet : Μηδὲ δέχε-
σθαί τινα παρʼ αὐτῶν γράμματα, μήτε γράφειν
πρὸς αὐτούς. Sed et quobes mortuis episcopis alii
in eorum locum fuerant ordinati, moris tuit ut
eorum nomina reliquis episcopis ab ordinatore
indicarentur, ut scirent ad quos scribere, et a qui-
bus pacificas litteras accipere deberent, quemad-
modum discimus ex Epistolis paschalibus Τheophili
Alexandrinorum episcopi.
45) Καὶ ταῦτα μέν ἐνταυθοῖ κείσθω. Baro-
nius ad annum Chriuti 272, quo Antiochenam syn-
odum consignavit, Eusebium nostrum fraudis ar-
gptit, seu, ut ipse loquitur, conniventiæ : quod
prolessionem fidei Patrum synodi illius Antiochenæ,
quæ Arianorum hæresim prorsus jugulabat,consulto
prætermiserit. Verum Baronius et aliis in locis
iniquior fuit adversus Eusebium, et hie immerito
eum reprehendit. Nam professio illa fidei quam Ba-
ronius illic profert ex Actis sphesinæ synodi, non
est prolessio sanctorum Patrum Antiocheni con-
cilii, ut Baronius existimavit, sed ipsius Nicæni.
Quod quidem facile est demonstrare. Nam in par-
te m, seu tomo IIl Actorum Ephesinæ synodi
pg. 378, titulus professionis illius ita conceptus
tegtur : Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου,
του Τἱοῦ του Πατρὸς, ὅρος ἐπισκόπων τῶν ἐν Nικαίᾳ
συναχθέντων ἐν τῇ συνόδῳ, καὶ ἔκθεσις τῆς αὐτῆς
συνόδου πρὸς Παῦλον Σαμοσατέα. Id est, De ncarna-
sione erbi Dei, Nilii Patris, deinitio episcoporun
qui Nicææ in sgnodo convenerunt, et exrpositio ejus-
dem sgnodi adversus JPaulum Samosatenum. Vides
professionem illam fidei adversus Paulum Samosa-
senum ascribi synodo Nicænæ, non autemn Antio-
chenæ. Itaque non vidco, quid Baronium impulerit
τούτῳ γράφητε, καὶ τὰ παρὰ τούτου κοινωνικὰ δέ-
χησθε γράμματα (42). Τῷ δὲ Ἀρτεμᾷ οὗτος ἐπιστελ-
λέτω, καὶ οἱ τὰ Ἀρτεμᾶ φρονοῦντες τούτῳ κοινω-
νείτωσαν. » Καὶ ταῦτα μὲν ἐνταυθοῖ κείσθω (43).
Τοῦ δὴ οὖν Παύλου σὺν καὶ τῇ τῆς πίστεως ὀρθοδο-
ξίᾳ τῆς ἐπισκοπῆς ἐκπεπτωκότος, Δόμνος, ὡς εἰρη-
ται, τὴν λειτουργίαν τῆς κατὰ Ἀντιόχειαν Ἐκκλη-
σίας διεδέξατο. Ἀλλὰ γὰρ μηδαμῶς ἐκστῆναι τοῦ
Παύλου (44) τοῦ τῆς Ἐκκλησίας οἴκου θέλοντος,
(4) Παρὰ τούτου τὰ κοινωσιικὰ δέχησδε γράμ-
ματα. Communicatorins litteras vocant atini, qua-
rum usus est antiquissimus in Ecclesia. Easdem
etiam formatas dixerunt, ut testatur Augustinus in
epistola 163. Duplex autem fuit earum genus. Aliæ
enim clericis et laicis peregrinaturis dabantur, ut
a peregrinis episcopis ad commuunionem admitte-
rentur. Aliæ erant quas episcopi testandæ oommn-
nionis suæ causa adalios mittebant episcopos,et quas
ipsi vicissim abaliis accipiebant: dequibus hic loqui-
tur synodus. Eæ autem paulo post ordinationem mitti
colebant a recens ordinatis episcopis. De his intelli.-
gendusvidetur Augustinus in epistola ἐβ2; Cypr. in
epist. ad Cornelium, pag. 92; denique epistola syno-
dica concilii Sardicensis. Si quis tamen cuncta hæc
loca de formatis etiam intelligere voluerit, equidem
non repugnabo. Porro notanda est hoc loco diligens
cauteln sanctorum Patrum qui, deposito hæretico
sacerdote, nomen catholici episcopi qui in illius
locum substitutus fuerat, cunctis episcopis signifi-
cant; ut scilicet sciant a quo ecclesiasticas litteras
accipere, et ad quem scrihere debeant. Eamdem ob
cansam Cyprianus misit Cornelio papaæ nomina ca-
tholicorum episcoporum totius Africæ, ut scribit in
epistola ad Cornelium papam jam citata. Patres
quoque Sardicensis concilii eamdem adhibuerunt
diligentiam. Episcoporum enim quos deposuerant
nomina, universis catholicæ Ecclesiæ episcopis per
Iitteras signilicarunt, ne quis ab illis posthac litte-
ras acciperet, aut ad illos scriberet : Μηδὲ δέχε-
σθαί τινα παρʼ αὐτῶν γράμματα, μήτε γράφειν
πρὸς αὐτούς. Sed et quobes mortuis episcopis alii
in eorum locum fuerant ordinati, moris tuit ut
eorum nomina reliquis episcopis ab ordinatore
indicarentur, ut scirent ad quos scribere, et a qui-
bus pacificas litteras accipere deberent, quemad-
modum discimus ex Epistolis paschalibus Τheophili
Alexandrinorum episcopi.
45) Καὶ ταῦτα μέν ἐνταυθοῖ κείσθω. Baro-
nius ad annum Chriuti 272, quo Antiochenam syn-
odum consignavit, Eusebium nostrum fraudis ar-
gptit, seu, ut ipse loquitur, conniventiæ : quod
prolessionem fidei Patrum synodi illius Antiochenæ,
quæ Arianorum hæresim prorsus jugulabat,consulto
prætermiserit. Verum Baronius et aliis in locis
iniquior fuit adversus Eusebium, et hie immerito
eum reprehendit. Nam professio illa fidei quam Ba-
ronius illic profert ex Actis sphesinæ synodi, non
est prolessio sanctorum Patrum Antiocheni con-
cilii, ut Baronius existimavit, sed ipsius Nicæni.
Quod quidem facile est demonstrare. Nam in par-
te m, seu tomo IIl Actorum Ephesinæ synodi
pg. 378, titulus professionis illius ita conceptus
tegtur : Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου,
του Τἱοῦ του Πατρὸς, ὅρος ἐπισκόπων τῶν ἐν Nικαίᾳ
συναχθέντων ἐν τῇ συνόδῳ, καὶ ἔκθεσις τῆς αὐτῆς
συνόδου πρὸς Παῦλον Σαμοσατέα. Id est, De ncarna-
sione erbi Dei, Nilii Patris, deinitio episcoporun
qui Nicææ in sgnodo convenerunt, et exrpositio ejus-
dem sgnodi adversus JPaulum Samosatenum. Vides
professionem illam fidei adversus Paulum Samosa-
senum ascribi synodo Nicænæ, non autemn Antio-
chenæ. Itaque non vidco, quid Baronium impulerit