PG 20, col. 1536
οἰκοδομεῖ κατὰ τοῦ πεδίου, εἰς τοσοῦτον ἐπάρας, Κυς
μὴ ἐξεῖναι τοῖς βουλομένοις ἀποδιδράσκειν· κατασκλεί-
σας δὲ τοὺς ὀμογνώμομας· Δότε δίκην,φησὶ, ρμαροὲ
πάντες· ἐπειδὴ καὶ τὴν αὐτὴν γνώμην ἐσχήκαπε.
Ἐπιστήσας δὲ φρουροὺς, καὶ κατʼ ὀλίγον ἐρωτᾶνν
προστάξας, Υδωρ ἀφθονόν ἐστιπλημμυρεντὰ ἀστε-
τήδεια· εἰ διιψάτε, ἀρνήσασθε τὸν Θεὸν ὑμῶν κεεἑ
σώίεσθε εἰεροφῆςδέεσθε, τοῦτοποιεῖτε, καὶ ἔξετæ.
Οἱ δὲ μίαν ἐλευθερίαν τὸ μαρτύριον εἶναι καλῶς
ἐγνωκότες, μίαν σωτηρίαν τὴν πρὸς τὸν Θεὸν ὁμολό-
γησιν, μίαν ζωὴν τὸν ἐνταῦθα θάνατον, οὕτε προπr-
φλέγοντα καὶ καίοντα τὸν ἤλιον ἀπηγόρευον, οὕτε
πρὸς τὸν καταπονοῦντα λιμὸν ἐπεστρέφοντο, οὕτε τὴὴν
ξηραίνουσαν δίψαν θεραπεύειν ἠνείχοντο· ἀλλʼ ἦν αὐ-
τοῖς ψαλμὸς μὲν ἡ τροφὴ, ἔπαινος δὲ Κυρίου τὸ
ποτόν.
strum et salvi estote: facite hoc, et necessaria vobis suppeditabimus. llli cum unam et veram liberta-
tem martyrium ipsum esse, unam salutem a Dci confessione pendere, unam vitam a præsenti mortee
proficisci recte sentirent; neque ullo ardentis solis æstu, neque gravi fame movebantur: non de-
Καὶ οὐκ ἀπῇδε τῆς τοῦ Εὐαγγελίου φωνῆς ἡ τού-
των περὶ ταῦτα πίστις. Ἐλεγε γὰρ ὁ διάβολος ἐν τῷ
δρει, Εἰπέ τῷ λίθῳ τούτῳῖνα γένηται ρτος, καὲ
ἀπονριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· έήγραπται οῦ-
τως· Οὐκ ἐπʼ ὀρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνβρωπος, ἀλυλʼ
ἐπὶ παντὶ ῥήματι Θεοῦ· καὶ πάλιν ἐν ἐτέρῳ, πρὸς
τὴν γυναῖκα τὴν Σαμαρεῖτιν ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς
εἶπε· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ βδατος τούτου, διψήσεε
πάλι»· d δὲ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος, οὖ ἐγω δώσω
αὐτῷ, οὐμὴ διψήσει εἰς τὸν αlῶνα ἀλλὰτὸ Οδωρ,
ὁ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατς
ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώιιον. Οὕτως οἱ ἀγιώτατοι
ἐτρέφοντο, οὕτως ἐπίμονον καλὸν ὡς ἀληθῶς ποτὸν,
καὶ τῇ πηγῇ πρὸς ἤν ἔσπευδον παραπλήσιον· οὗτος
ὁ ψαλμὸς, οὗτος ὁ ἔπαινος μᾶλλον αὐτοὺς ἀπολαῦσαι
τοῦ παραδείσου πεποιήκει, μᾶλλον τῆς ἀγίας πηγῆς
ἀναρύσασθαι ἡβούλοντο. Μετὰ δὲ ταῦτα, ἐπεὶ καιρὸς
ἦν τὴν μὲν ψυχὴν εἰς τοὺς οἰκείους τόπους πρὸς τόν
ἑαυτῶν ἐπείγεσθαι Θεὸν, παραδεδώκασι πολλῶν ὕμνων
μεστὴν, καὶ ἐπαίνων τοῦ Θεοῦ, καὶ καθαρωτάτην
ἀποδιδόντες. Τούτων ἀγγελθέντων τῷ δουκκὶ, καὶ τὸ
οἰκοδομηθὲν αὐτοῖς πρὸς φρουρὰν τεῖχος, τάφον γε-
νέσθαι κεκέλευκεν· ἡμεῖς δὲ οἱ Χριστιανοὶ δόξαν
ἀναπέμψωμεν τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ ἱῷ, καὶ τῷ ἀγίῳ
Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἀμήν.
Vrγγ
γτ »
irI, s
ευκ κυ κ ν υυον
Ab cæsAnEnsEs.
(έοπτeμvcos, Oρρ. S. Ahanasii, tom. ⁵, p. 238, ex Socratis His. eccles., lib. , c. 8.)
Eusebii Cæsariensis epistola ad suæ paræciæ Εὐσείου Καισαρέως (1) Ἐπιιστολὴ πρός τοὺς τῆς
παροικίας αὐτοῦ.
. Τὰ περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστεως πραγμα-
μὴ ἐξεῖναι τοῖς βουλομένοις ἀποδιδράσκειν· κατασκλεί-
σας δὲ τοὺς ὀμογνώμομας· Δότε δίκην,φησὶ, ρμαροὲ
πάντες· ἐπειδὴ καὶ τὴν αὐτὴν γνώμην ἐσχήκαπε.
Ἐπιστήσας δὲ φρουροὺς, καὶ κατʼ ὀλίγον ἐρωτᾶνν
προστάξας, Υδωρ ἀφθονόν ἐστιπλημμυρεντὰ ἀστε-
τήδεια· εἰ διιψάτε, ἀρνήσασθε τὸν Θεὸν ὑμῶν κεεἑ
σώίεσθε εἰεροφῆςδέεσθε, τοῦτοποιεῖτε, καὶ ἔξετæ.
Οἱ δὲ μίαν ἐλευθερίαν τὸ μαρτύριον εἶναι καλῶς
ἐγνωκότες, μίαν σωτηρίαν τὴν πρὸς τὸν Θεὸν ὁμολό-
γησιν, μίαν ζωὴν τὸν ἐνταῦθα θάνατον, οὕτε προπr-
φλέγοντα καὶ καίοντα τὸν ἤλιον ἀπηγόρευον, οὕτε
πρὸς τὸν καταπονοῦντα λιμὸν ἐπεστρέφοντο, οὕτε τὴὴν
ξηραίνουσαν δίψαν θεραπεύειν ἠνείχοντο· ἀλλʼ ἦν αὐ-
τοῖς ψαλμὸς μὲν ἡ τροφὴ, ἔπαινος δὲ Κυρίου τὸ
ποτόν.
strum et salvi estote: facite hoc, et necessaria vobis suppeditabimus. llli cum unam et veram liberta-
tem martyrium ipsum esse, unam salutem a Dci confessione pendere, unam vitam a præsenti mortee
proficisci recte sentirent; neque ullo ardentis solis æstu, neque gravi fame movebantur: non de-
Καὶ οὐκ ἀπῇδε τῆς τοῦ Εὐαγγελίου φωνῆς ἡ τού-
των περὶ ταῦτα πίστις. Ἐλεγε γὰρ ὁ διάβολος ἐν τῷ
δρει, Εἰπέ τῷ λίθῳ τούτῳῖνα γένηται ρτος, καὲ
ἀπονριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· έήγραπται οῦ-
τως· Οὐκ ἐπʼ ὀρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνβρωπος, ἀλυλʼ
ἐπὶ παντὶ ῥήματι Θεοῦ· καὶ πάλιν ἐν ἐτέρῳ, πρὸς
τὴν γυναῖκα τὴν Σαμαρεῖτιν ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς
εἶπε· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ βδατος τούτου, διψήσεε
πάλι»· d δὲ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος, οὖ ἐγω δώσω
αὐτῷ, οὐμὴ διψήσει εἰς τὸν αlῶνα ἀλλὰτὸ Οδωρ,
ὁ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατς
ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώιιον. Οὕτως οἱ ἀγιώτατοι
ἐτρέφοντο, οὕτως ἐπίμονον καλὸν ὡς ἀληθῶς ποτὸν,
καὶ τῇ πηγῇ πρὸς ἤν ἔσπευδον παραπλήσιον· οὗτος
ὁ ψαλμὸς, οὗτος ὁ ἔπαινος μᾶλλον αὐτοὺς ἀπολαῦσαι
τοῦ παραδείσου πεποιήκει, μᾶλλον τῆς ἀγίας πηγῆς
ἀναρύσασθαι ἡβούλοντο. Μετὰ δὲ ταῦτα, ἐπεὶ καιρὸς
ἦν τὴν μὲν ψυχὴν εἰς τοὺς οἰκείους τόπους πρὸς τόν
ἑαυτῶν ἐπείγεσθαι Θεὸν, παραδεδώκασι πολλῶν ὕμνων
μεστὴν, καὶ ἐπαίνων τοῦ Θεοῦ, καὶ καθαρωτάτην
ἀποδιδόντες. Τούτων ἀγγελθέντων τῷ δουκκὶ, καὶ τὸ
οἰκοδομηθὲν αὐτοῖς πρὸς φρουρὰν τεῖχος, τάφον γε-
νέσθαι κεκέλευκεν· ἡμεῖς δὲ οἱ Χριστιανοὶ δόξαν
ἀναπέμψωμεν τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ ἱῷ, καὶ τῷ ἀγίῳ
Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἀμήν.
Vrγγ
γτ »
irI, s
ευκ κυ κ ν υυον
Ab cæsAnEnsEs.
(έοπτeμvcos, Oρρ. S. Ahanasii, tom. ⁵, p. 238, ex Socratis His. eccles., lib. , c. 8.)
Eusebii Cæsariensis epistola ad suæ paræciæ Εὐσείου Καισαρέως (1) Ἐπιιστολὴ πρός τοὺς τῆς
παροικίας αὐτοῦ.
. Τὰ περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστεως πραγμα-