PG 20, col. 22
eumque codicem optimæ notæ esse ex aliquot locis ab Bsserio prolstis deprehendissem,
postulavi sb eo per litterss, ut variss ejus codicis lectiones(integrum enim sb eo coliatum
esse existironbam) sd me transmitteret. Ille vero codicem quidemo ipsum in charta scrip-
tum bombycins, bibliothecæ Οxoniensi Savilio donatum fuisse, mihi rescripsit. Cæterum
editionem Roberti Stephsni statim ad me misit, in cujus margine Savilius emendationes
ex suo illo manuseripto codice depromptas ndnotaveral. Ousntum tnmen conjicere porui
non omnes scripti codicis lectiones nd latus editionis illius apposuit Savilius, sed eas
tantum quas bonas certasque esse existimsbat. Quædam enim lectiones ab Dsserio e
scripto illo codice proferuntur, quas Savilio prætermissss esse postes deprehendi. Præ-
teren idem Ssvilius ad oram illius editionis multas sscripsit emoendationes ex codice Jonn-
nis Christopborsoni, quem scilicet Christophorsonus cum sliquot msnuscriptis exempla-
Hæc sunt librorum subsidia, quibus instructi Eusebianæ Historiæ libros emendandos
suseepimus. Sed ne quis forte quidquam nobis temere et pro arbitrio mutatum esse exis-
timet, nnte oronis lectores maonitos esse volumus, nihil nos sine optimorum exemplsrium
consensu ntque auctoritate fecisse. Adeoque nobis religio fuit, in his libris sliquid inter-
polare, ut ne tum quidem cum locum depravatuua esse manifestissime appsrebat, conje-
cturæ nostræ indulgere voluerimous. Argumento sit locus in fine lib. X Bistor. Eccl., p.899,
qui sic habet : Ὁ δʼ ἀρετῇ πάεῳ θιοσεβιίας ἐκπρεπῶς μέχιστος νικοτίς Κωνσταντῖνος. Poteramus
hic veram lectionem levi negotio restituere, et pro έκπρεπῶς emendare ἐκπρόπων. Sic enim
eum Eusebii locum citat Gelasius Cyαicenus in lib. , nec aliter seribitur in lib. u
Eusebii De vitα Constantini, cap. 19, ubi hic locus iisdem plane verbis repetitur.
Denique nullus in hac editione nostra emendatus est locus, de quo in adnotationibous
lectorem non admonueriro, et emendationis meæ rationem non reddiderim. Emen-
dstionis pars est non postrems, distinctio sive interpunctio, de qus nonnihil n me
dicendum est, ne forte lectores novo interpunctionis genere quod in hsnc editionem a mo
primum invectum est, conturbentur. Quanqusma si proprie loqui velimus, non id novum
distinctionis genus, sed vetustissimum est, et ab sntiquis omnibus tam Græcis quam
Latinis usurpatum : quod recentiorum negligentia penitus nbolitum, hsc editione conatus
sum ssltem ex parte revocare. Prisci quidem illi, recens tum inventis littersrum figuris,
uno tenore sine ulls prorsus distinctione scribebant. Quæ res cum maximsm tum in
legendo tum in pronuntisndo hsberet diflficultatem, veteres grammostici tres posituras sen
distinctiones excogitsrunt, quibus quasi stationibus quibusdam ac diversoriis continuus
orationis cursus distingueretur. Primam vocarunt ὑποστιχμόν, id est subdistinctionemς
slternm μέσην, id esl, mediam distinctionem; tertiam τελείαν στιχμόν, id est finolem seu plenam
distinctionem. Τribus autemo punctis diverso situ dispositis singulas notsverunt. Punctum
enim nd imam litteram appositum subdistinctionem designst; media vero distinctio qusm
LLstini moram appellorunt, signiicntur puncto ad mediam litteram fiτo. Illud autem
punctum, quod ad csput litteræ apponitur, finslem denotat distinctionem. Harum autemo
distinctionum quæ sit vis ac ratio, docent grammatici, Donatus et Marius Victorinus, et
Diomedes in lib. I, qui unus instar omnium nobis erit hoc loco. a LLectioni, inquit, posi-
turas accedere vel distinctiones oportet, quas ræci δέyαιις vocsnt; quæ inter legendum
dant copiam spiritumo reficiendi, ne continuatione deficiat. Hæ tres sunt, distinctio, sub-
distinctio, media distinctio sive mora, vel, ut quibbusdam videtur, submedis : quorum
diversitss tribus punctis diverso loco positis indicntur. Et panlo post : a Distinctio est
silentii nots, cum sensu terminato liberum est cessare prolixius. Est hujus nota punctum
supra versumo sd csput litteræ positum. Subdistinctio est silentii nota legitimi, qua pro-
nnuntiationis terminus sensu manente ita suspenditur, ut statim id,quod sequitur, succe-
dere debent. Hujus autem nota est punctum sub versn positum. Mora est levis in conti-
puntione sensuum interposita discretio, logitimæ distinctionis subdistinctionisqque modium
obtinens locum, its ut nec perfecta in totum, nec omisss videatur, sed significstione im-
morandi, alterius desideret principiuo sensus. Ioc solumamodo servar officium, ut
Iegentis spiritum brevissimaa respiratione relicist ac uutriat. Sic enim pronuntinndo reti-
postulavi sb eo per litterss, ut variss ejus codicis lectiones(integrum enim sb eo coliatum
esse existironbam) sd me transmitteret. Ille vero codicem quidemo ipsum in charta scrip-
tum bombycins, bibliothecæ Οxoniensi Savilio donatum fuisse, mihi rescripsit. Cæterum
editionem Roberti Stephsni statim ad me misit, in cujus margine Savilius emendationes
ex suo illo manuseripto codice depromptas ndnotaveral. Ousntum tnmen conjicere porui
non omnes scripti codicis lectiones nd latus editionis illius apposuit Savilius, sed eas
tantum quas bonas certasque esse existimsbat. Quædam enim lectiones ab Dsserio e
scripto illo codice proferuntur, quas Savilio prætermissss esse postes deprehendi. Præ-
teren idem Ssvilius ad oram illius editionis multas sscripsit emoendationes ex codice Jonn-
nis Christopborsoni, quem scilicet Christophorsonus cum sliquot msnuscriptis exempla-
Hæc sunt librorum subsidia, quibus instructi Eusebianæ Historiæ libros emendandos
suseepimus. Sed ne quis forte quidquam nobis temere et pro arbitrio mutatum esse exis-
timet, nnte oronis lectores maonitos esse volumus, nihil nos sine optimorum exemplsrium
consensu ntque auctoritate fecisse. Adeoque nobis religio fuit, in his libris sliquid inter-
polare, ut ne tum quidem cum locum depravatuua esse manifestissime appsrebat, conje-
cturæ nostræ indulgere voluerimous. Argumento sit locus in fine lib. X Bistor. Eccl., p.899,
qui sic habet : Ὁ δʼ ἀρετῇ πάεῳ θιοσεβιίας ἐκπρεπῶς μέχιστος νικοτίς Κωνσταντῖνος. Poteramus
hic veram lectionem levi negotio restituere, et pro έκπρεπῶς emendare ἐκπρόπων. Sic enim
eum Eusebii locum citat Gelasius Cyαicenus in lib. , nec aliter seribitur in lib. u
Eusebii De vitα Constantini, cap. 19, ubi hic locus iisdem plane verbis repetitur.
Denique nullus in hac editione nostra emendatus est locus, de quo in adnotationibous
lectorem non admonueriro, et emendationis meæ rationem non reddiderim. Emen-
dstionis pars est non postrems, distinctio sive interpunctio, de qus nonnihil n me
dicendum est, ne forte lectores novo interpunctionis genere quod in hsnc editionem a mo
primum invectum est, conturbentur. Quanqusma si proprie loqui velimus, non id novum
distinctionis genus, sed vetustissimum est, et ab sntiquis omnibus tam Græcis quam
Latinis usurpatum : quod recentiorum negligentia penitus nbolitum, hsc editione conatus
sum ssltem ex parte revocare. Prisci quidem illi, recens tum inventis littersrum figuris,
uno tenore sine ulls prorsus distinctione scribebant. Quæ res cum maximsm tum in
legendo tum in pronuntisndo hsberet diflficultatem, veteres grammostici tres posituras sen
distinctiones excogitsrunt, quibus quasi stationibus quibusdam ac diversoriis continuus
orationis cursus distingueretur. Primam vocarunt ὑποστιχμόν, id est subdistinctionemς
slternm μέσην, id esl, mediam distinctionem; tertiam τελείαν στιχμόν, id est finolem seu plenam
distinctionem. Τribus autemo punctis diverso situ dispositis singulas notsverunt. Punctum
enim nd imam litteram appositum subdistinctionem designst; media vero distinctio qusm
LLstini moram appellorunt, signiicntur puncto ad mediam litteram fiτo. Illud autem
punctum, quod ad csput litteræ apponitur, finslem denotat distinctionem. Harum autemo
distinctionum quæ sit vis ac ratio, docent grammatici, Donatus et Marius Victorinus, et
Diomedes in lib. I, qui unus instar omnium nobis erit hoc loco. a LLectioni, inquit, posi-
turas accedere vel distinctiones oportet, quas ræci δέyαιις vocsnt; quæ inter legendum
dant copiam spiritumo reficiendi, ne continuatione deficiat. Hæ tres sunt, distinctio, sub-
distinctio, media distinctio sive mora, vel, ut quibbusdam videtur, submedis : quorum
diversitss tribus punctis diverso loco positis indicntur. Et panlo post : a Distinctio est
silentii nots, cum sensu terminato liberum est cessare prolixius. Est hujus nota punctum
supra versumo sd csput litteræ positum. Subdistinctio est silentii nota legitimi, qua pro-
nnuntiationis terminus sensu manente ita suspenditur, ut statim id,quod sequitur, succe-
dere debent. Hujus autem nota est punctum sub versn positum. Mora est levis in conti-
puntione sensuum interposita discretio, logitimæ distinctionis subdistinctionisqque modium
obtinens locum, its ut nec perfecta in totum, nec omisss videatur, sed significstione im-
morandi, alterius desideret principiuo sensus. Ioc solumamodo servar officium, ut
Iegentis spiritum brevissimaa respiratione relicist ac uutriat. Sic enim pronuntinndo reti-