PG 20, col. 687
seripla Zosimus accepisset, convocato clero , accitoque Λ sineiis, ineunte mense Nouembri anni 117 convenerint.
num anno M7, ante 2 Novembris diem perrenise eu
ι epistola 8, n. 4. certum est. De Itis gestis Marius Her-
- calor (Common. c. 1), qui eorum exemplaria penes se
fuisse testatur, istud tradit: Calestius interrogatus,
cum ab illo cognitore (Zosimo) aliquatenus terre-
retur, crebris responsionibus et prosecutionibus
suis spem praeseminavit condemnare se capitula ,
tle quibus apud Carthaginem (a Paulino) fuerat ac-
cusatus, promittens. ld enim et instantiusjubebatur,
ab eoque vehementius exspectabatur. Eamdem rem
pluribus prosequitur Augustinuslib. de Pecc. orlg., c. 7.
Sed ipsa gestamus verba , ad qute uterque respicit, a Β rium vocet. Sed es: Itis ne unum quidem , nedum
Paulino diacono in superiori epistola 8, u. 2, referun- θ
tur, ubi cum unicuique illo consulere facile sit, ea hic
repetere supersedemtts.
Ν.
5. Hilarius Narbonensis episcopus iniquo animo
feram quod Ζ osimus Patroclo Arelatensi antistiti non
in Viennensi tantum prouincia, sed et in-duabns Nar-
bonensibus episcopos ordinandi potestatem attribuisset”
relationem ad eum misit (Ερὶει.,6,’π. 1), qua suum
esse obtendebat, in Narbonensi 1 prouincia sacerdotes
ordinate. Neque tamen hoc jus veteri , ut exigebatur ,
consuetudine sibi vindicabat , sed quadam decoris et
honestatis specie, asserens in aliena provincia ab
alio non debere. fieri sacerdotes. Hanc relationem
Zosimus epistola ϐ, anno 417, Septembris 29 die dato, C mus exsecranda adtexuit. Augustino concinit Pro-
refutat.
γ.
6. Aurelius aliique Africa episc0pi, anno Alfi-circa
mensis Novembris initia Carthagine congregati, de
Caelestio ad Zosimum papam rescripserunt, cum eo sic
expostulantes, quasi Iurretico huic in omnibus accom-
modasset fidem, atque illius verbis non discussis ad
onmem syllabam assensum prabnisset. His in litteris
sibi, utpote apud quos accusatus sit Cclestius , notas
esse memorabant illius artes. Tum praemonenles sin-
ceram non esse illius fidem _. Zosimum obtestabantur ,
ne illum praiproperc absolueret, sed res in eo relinque-
’ ret statu, in quo ante nouissimus cognitionem erant,
hoc est , a communione , qua priuatus ab Innocentio
fuerat Cclestius, alienum. remanere interim sineret. ἰ) 8. Sed et intra illud tempus, quo Zosimi de Calatia
Quod cum edisseruerint tam copiose ut eorum litteras
uoluminis nomine donare Zosimus non dubitarit, hoc
ttmaen modeste adeo praestiterunt , ut hujus papa: ani.
.mum in Culestii gratiam quantumvis propensum α
pt'teeoncepta dc illo cpit-ioue avocarent, ut ex epistola
15, qua ipsis rescripsit, liquet.
7. Nonnulli, quorum eruditioni deferimus pluri-
mum, uni Zosimi epistola: secundet duae ob Afris red-
ditas esse apincntur, unam uidelicet e Carthaginensi
concilio, quod Aurelius, ne duorum mensium a Zosimo
praescriptum interuallum sine epistola elabi sineret,
festinato congregarit ; alteram rer.) ea: altero concilio ,
in quo item Carthagine plures episcopi c diuersis pro-
num anno M7, ante 2 Novembris diem perrenise eu
ι epistola 8, n. 4. certum est. De Itis gestis Marius Her-
- calor (Common. c. 1), qui eorum exemplaria penes se
fuisse testatur, istud tradit: Calestius interrogatus,
cum ab illo cognitore (Zosimo) aliquatenus terre-
retur, crebris responsionibus et prosecutionibus
suis spem praeseminavit condemnare se capitula ,
tle quibus apud Carthaginem (a Paulino) fuerat ac-
cusatus, promittens. ld enim et instantiusjubebatur,
ab eoque vehementius exspectabatur. Eamdem rem
pluribus prosequitur Augustinuslib. de Pecc. orlg., c. 7.
Sed ipsa gestamus verba , ad qute uterque respicit, a Β rium vocet. Sed es: Itis ne unum quidem , nedum
Paulino diacono in superiori epistola 8, u. 2, referun- θ
tur, ubi cum unicuique illo consulere facile sit, ea hic
repetere supersedemtts.
Ν.
5. Hilarius Narbonensis episcopus iniquo animo
feram quod Ζ osimus Patroclo Arelatensi antistiti non
in Viennensi tantum prouincia, sed et in-duabns Nar-
bonensibus episcopos ordinandi potestatem attribuisset”
relationem ad eum misit (Ερὶει.,6,’π. 1), qua suum
esse obtendebat, in Narbonensi 1 prouincia sacerdotes
ordinate. Neque tamen hoc jus veteri , ut exigebatur ,
consuetudine sibi vindicabat , sed quadam decoris et
honestatis specie, asserens in aliena provincia ab
alio non debere. fieri sacerdotes. Hanc relationem
Zosimus epistola ϐ, anno 417, Septembris 29 die dato, C mus exsecranda adtexuit. Augustino concinit Pro-
refutat.
γ.
6. Aurelius aliique Africa episc0pi, anno Alfi-circa
mensis Novembris initia Carthagine congregati, de
Caelestio ad Zosimum papam rescripserunt, cum eo sic
expostulantes, quasi Iurretico huic in omnibus accom-
modasset fidem, atque illius verbis non discussis ad
onmem syllabam assensum prabnisset. His in litteris
sibi, utpote apud quos accusatus sit Cclestius , notas
esse memorabant illius artes. Tum praemonenles sin-
ceram non esse illius fidem _. Zosimum obtestabantur ,
ne illum praiproperc absolueret, sed res in eo relinque-
’ ret statu, in quo ante nouissimus cognitionem erant,
hoc est , a communione , qua priuatus ab Innocentio
fuerat Cclestius, alienum. remanere interim sineret. ἰ) 8. Sed et intra illud tempus, quo Zosimi de Calatia
Quod cum edisseruerint tam copiose ut eorum litteras
uoluminis nomine donare Zosimus non dubitarit, hoc
ttmaen modeste adeo praestiterunt , ut hujus papa: ani.
.mum in Culestii gratiam quantumvis propensum α
pt'teeoncepta dc illo cpit-ioue avocarent, ut ex epistola
15, qua ipsis rescripsit, liquet.
7. Nonnulli, quorum eruditioni deferimus pluri-
mum, uni Zosimi epistola: secundet duae ob Afris red-
ditas esse apincntur, unam uidelicet e Carthaginensi
concilio, quod Aurelius, ne duorum mensium a Zosimo
praescriptum interuallum sine epistola elabi sineret,
festinato congregarit ; alteram rer.) ea: altero concilio ,
in quo item Carthagine plures episcopi c diuersis pro-