PG 21, col. 1200
mini, Eenonem Venocratis primum, deinde Polemonis auditorem fuisse, tum a Cratete Cynicam
hausisse disciplinam. Nunc de codem præterea sic habeto, illum et Stilponem et Heraclitum etiam au-
diisse. Cum enim Polemoni operam amhho darent, quod mutua quadam æmulatione ferrentur, pugnæ
socios et adjutores optaverunt, Heraclitum, Stilponem et Cratetem, Zeno qui Stilponis consuctudine
pugnax; Heracliti, austerus; Cratetis, Cynicus evasit. Arcesilas vero Τheopnrastum, Crantorem Pla-
tonicum, Diodorum, ac deinde Pyrrhonem : et Crantore quidem ad persuadendum callidus, s Dio-
doro autem Sophista, denique a Pyrrhone cum omnem in partem versatilis ac temerarius, tum
etiam nullus esse didicit. In quem propterea cani solitum aiunt Iunc versiculum, ex alio quodam con-
Πρόσθε λάτων, δπιθεν· Πδῥων. μμέσσος Διd-
[δωρος.-
Τίμων δὲ καὶ ὑπὸ Μενεδήμου τὸ ἐριστικόν φησι λα-
βόντα ἐξαρτυθῆναι, εἴπερ γε δή φησι περὶ αὐτοῦ·
ξ μέν ἔχων Mενεδήμου (16) ὑπὸ στέρνοιισιι μό-
[λυθδεν,
Θεύσεται,16ῖ), ἢ Πύῥῥωνα(17) τὸ πάγκρεας, ἢ Διό-
[δωρον.
Ταῖς οὖν Διοδώρου διαλεκτικοῦ ὄντος, λεπτολογίαις
τοὺς λογισμοὺς τοὺς Πύῤῥωνος καὶ τὸ σκεπτικὸν
καταπλέξας,διεκόσμησε λόγου δεινότητι τῇ Πλάτωνος
φλήναφόν τινα κατεστωμυλμένον· καὶ ἔλεγε, καὶ
ἀντέλεγε, καὶ μετεκυλινδεῖτο κάκεῖθεν, κὰντεῦθεν,
ἐκατέρωθεν, ὁπόθεν τύχοι, παλινάγρετος, καὶ δύσκρι-
τος, καὶ παλίμβολός τε ἅμα, καὶ παρακεκινδυνευμέ-
νος, οὐδέν τε εἰδὼς, ὡς αὐτὸς ἔφη, γενναῖος ὡν·
εἶτά πως ἐξέβαινεν ὅμοιος τοῖς εἰδόσιν, ὑπὸ
σκιαγραφίας τῶν λόγων παντοδαπὸς πεφαντα-
σμένος. »
REΑΛλIΟνς.
De Arcesla, qm secundam Academiam instituit. Περὶ Ἀρκεσιιλάου τοῦ τὴν δευτέρεν Ἀκαδημία
ὐποστησαμένου. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ.
« Τοῦ τε Ὁμηρικοῦ Τυδείδου (18) ὁποτέροις με-
τείη ἀγνοουμένου, οὕτε εἰ Τρωσὶν ὑμιλέοι, οὕτε εt
καὶ Ἀχαιοῖς, οὐδὲν ἦττον Ἀρκεσίλαος ἡγνοεῖτο. Τὸ
γὰρ ἕνα τε λόγον καὶ ταὐτόν ποτʼ εἰπεῖν οὐκ ἐνῆν ἐν
αὐτῷ, οὐδέ γε ἠξίου ἀνδρὸς εἶναί πω τὸ τοιοῦτο
δεξιοῦ οὐδαμῶς. Ὡνομάζετο οὖν δεινὸς σοφιστὴς,τῶν
ἀγυμνάστων σφαγεύς. Ὡσπερ γὰρ αἱ Ἐμπουσαι, ἐν
τοῖς φάσμασι τοῖς τῶν λόγων ὑπὸ παρασκευῆς τε καὶ
μελέτης ἐφήρμοττεν, ἐγοήτευεν, οὐδὲν εἶχεν εἰδέναι
οὕτε αὐτὸς, οὕτε τοὺς ἄλλους ἐᾷν· ἐδειμάτου δὲ καὶ
κκατεθορύβει, καὶ σοφισμάτων γε καὶ λόγων κλοπῆς
φερόμενος τὰ πρῶτα, κατέχαιρε τῷ ὀνείδει, καὶ
ἡμβρύνετο θαυμαστῶς, ὅτι μήτε τι αἰσχρὸν ἢ καλὸν,
μήτε ἀγαθὸν, μήτε αὖ κακόν ἐστί τι, ῇδει· ἀλλ
⁴πότερον εἰς τὰς ψυχὰς πέσοι, τοῦτο εἰπὼν, αὕθις
μεταβαλὼν, ἀνέτρεπεν ἂν πλεοναχῶς ἢ διʼ ὅσων κα-
τεσκευάκει. ἸἩν οὖν ὕδραν τέμνων ἐαυτὸν, καὶ
cst πρὸς Πύῤῥ. aut κατὰ Πύῤῥωνος, εed potius δt-
κην Πύῤῥωνος καὶ Διοδώρου, cum utrumque potius
æmularctur, quam in alterutrum aut utrumquee
lerretur. In nostris autem versibus, quorsnm, ut
δίκην Πύῤῥωνος aut Διοδώρου curreret, Menedcmi
plumbum pectore circumferret, non video.
(18) θμηρικοῦ Τωδεδου. Nabis Homeri τ. 85
IHiad. Ε
Τωδείδην δʼ οὐκ ὅν γνοίης, ποτέροισι μετeέη,
Πἐ μετὰ ρρρίεσσι μλέο, ἢ μετʼ Ἀχιαοῖς.
hausisse disciplinam. Nunc de codem præterea sic habeto, illum et Stilponem et Heraclitum etiam au-
diisse. Cum enim Polemoni operam amhho darent, quod mutua quadam æmulatione ferrentur, pugnæ
socios et adjutores optaverunt, Heraclitum, Stilponem et Cratetem, Zeno qui Stilponis consuctudine
pugnax; Heracliti, austerus; Cratetis, Cynicus evasit. Arcesilas vero Τheopnrastum, Crantorem Pla-
tonicum, Diodorum, ac deinde Pyrrhonem : et Crantore quidem ad persuadendum callidus, s Dio-
doro autem Sophista, denique a Pyrrhone cum omnem in partem versatilis ac temerarius, tum
etiam nullus esse didicit. In quem propterea cani solitum aiunt Iunc versiculum, ex alio quodam con-
Πρόσθε λάτων, δπιθεν· Πδῥων. μμέσσος Διd-
[δωρος.-
Τίμων δὲ καὶ ὑπὸ Μενεδήμου τὸ ἐριστικόν φησι λα-
βόντα ἐξαρτυθῆναι, εἴπερ γε δή φησι περὶ αὐτοῦ·
ξ μέν ἔχων Mενεδήμου (16) ὑπὸ στέρνοιισιι μό-
[λυθδεν,
Θεύσεται,16ῖ), ἢ Πύῥῥωνα(17) τὸ πάγκρεας, ἢ Διό-
[δωρον.
Ταῖς οὖν Διοδώρου διαλεκτικοῦ ὄντος, λεπτολογίαις
τοὺς λογισμοὺς τοὺς Πύῤῥωνος καὶ τὸ σκεπτικὸν
καταπλέξας,διεκόσμησε λόγου δεινότητι τῇ Πλάτωνος
φλήναφόν τινα κατεστωμυλμένον· καὶ ἔλεγε, καὶ
ἀντέλεγε, καὶ μετεκυλινδεῖτο κάκεῖθεν, κὰντεῦθεν,
ἐκατέρωθεν, ὁπόθεν τύχοι, παλινάγρετος, καὶ δύσκρι-
τος, καὶ παλίμβολός τε ἅμα, καὶ παρακεκινδυνευμέ-
νος, οὐδέν τε εἰδὼς, ὡς αὐτὸς ἔφη, γενναῖος ὡν·
εἶτά πως ἐξέβαινεν ὅμοιος τοῖς εἰδόσιν, ὑπὸ
σκιαγραφίας τῶν λόγων παντοδαπὸς πεφαντα-
σμένος. »
REΑΛλIΟνς.
De Arcesla, qm secundam Academiam instituit. Περὶ Ἀρκεσιιλάου τοῦ τὴν δευτέρεν Ἀκαδημία
ὐποστησαμένου. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ.
« Τοῦ τε Ὁμηρικοῦ Τυδείδου (18) ὁποτέροις με-
τείη ἀγνοουμένου, οὕτε εἰ Τρωσὶν ὑμιλέοι, οὕτε εt
καὶ Ἀχαιοῖς, οὐδὲν ἦττον Ἀρκεσίλαος ἡγνοεῖτο. Τὸ
γὰρ ἕνα τε λόγον καὶ ταὐτόν ποτʼ εἰπεῖν οὐκ ἐνῆν ἐν
αὐτῷ, οὐδέ γε ἠξίου ἀνδρὸς εἶναί πω τὸ τοιοῦτο
δεξιοῦ οὐδαμῶς. Ὡνομάζετο οὖν δεινὸς σοφιστὴς,τῶν
ἀγυμνάστων σφαγεύς. Ὡσπερ γὰρ αἱ Ἐμπουσαι, ἐν
τοῖς φάσμασι τοῖς τῶν λόγων ὑπὸ παρασκευῆς τε καὶ
μελέτης ἐφήρμοττεν, ἐγοήτευεν, οὐδὲν εἶχεν εἰδέναι
οὕτε αὐτὸς, οὕτε τοὺς ἄλλους ἐᾷν· ἐδειμάτου δὲ καὶ
κκατεθορύβει, καὶ σοφισμάτων γε καὶ λόγων κλοπῆς
φερόμενος τὰ πρῶτα, κατέχαιρε τῷ ὀνείδει, καὶ
ἡμβρύνετο θαυμαστῶς, ὅτι μήτε τι αἰσχρὸν ἢ καλὸν,
μήτε ἀγαθὸν, μήτε αὖ κακόν ἐστί τι, ῇδει· ἀλλ
⁴πότερον εἰς τὰς ψυχὰς πέσοι, τοῦτο εἰπὼν, αὕθις
μεταβαλὼν, ἀνέτρεπεν ἂν πλεοναχῶς ἢ διʼ ὅσων κα-
τεσκευάκει. ἸἩν οὖν ὕδραν τέμνων ἐαυτὸν, καὶ
cst πρὸς Πύῤῥ. aut κατὰ Πύῤῥωνος, εed potius δt-
κην Πύῤῥωνος καὶ Διοδώρου, cum utrumque potius
æmularctur, quam in alterutrum aut utrumquee
lerretur. In nostris autem versibus, quorsnm, ut
δίκην Πύῤῥωνος aut Διοδώρου curreret, Menedcmi
plumbum pectore circumferret, non video.
(18) θμηρικοῦ Τωδεδου. Nabis Homeri τ. 85
IHiad. Ε
Τωδείδην δʼ οὐκ ὅν γνοίης, ποτέροισι μετeέη,
Πἐ μετὰ ρρρίεσσι μλέο, ἢ μετʼ Ἀχιαοῖς.