PG 22, col. 812
που φῦναι αὐτὸν ἐξ αὐτῆς γενέσεως, καὶ δʼ δλης
ἡμῖν τῆς ἱστορίας ὑπογράφει. Αύσαντος γοῦν ἐαυ-
τόν ποτε ἀπὸ τῶν δεσμῶν, ἐπιφέρει λέγων· « Τὁss
πρῶτον Δάμις φησὶν ἀκριβῶς ξυνεῖναι τῆς Ἀποὰ-
λωνίου φύσεως, ὅτι θεία τε εἴη καὶ κρείττων ἀνθρώ-
που. Μὴ γὰρ θύσαντά ττι (πῶς γὰρ ἐν δεσμωτηρfῳl,
μηδὲ εὐξάμενον, μηδὲ εἰπόντα (56-57) τι, καταγελέ
σαι τοῦ δεσμοῦ. Ἐπὶ τελευτῇ δὲ, τάφον μὲν αὐτοῦ
μηδόλως ποι γῆς εὐρίσκεσθαι, χωρῆσαι δὲ ἐς οὐρα-
νὸν αὐτῷ σώματι μεθʼ ὕμνων καὶ χορείας λέγει.
Εἰκότως δὴ οὖν, οἶα τὸν τοσοῦτον, « θειότερον ἢ Πυ-
θαγόρας, Ἐμπεδοκλῆς τε καὶ Πλάτων, φιλοσοφίᾳ τὸν
ἄνδρα προσεληλυθέναι φησίν. Οὐκοῦν ἐν θεοῖς
ἡμῖν ἀναγεγράφθω ὁ ἄνθρωπος.
ΚEEAAION r.
Καὶὁ φθόνος ἀπέστω τῆς τῶν φωνῶν ἀπασῶν αὐτο-
φυοῦς καὶ αὐτοδιδάκτου ξυνέσεως. Τί δῆτα οὖν ἐς
διδασκάλου ἄγει (58) αὐτὸν, καὶ τὸν μηδεμίαν φmπνὴν
μεμαθηκόταδιαβάλλει, ὡς ὰν ἐξ ἀσκήσεως καὶ με-
λέτης, ἀλλʼ οὐκ ἐκ φάσεως Ἀττικὸν γενόμενον τὴν
γλῶτταν; θησὶ γὰρ, ὡς, « προῖὼν ἐς ἡλικίαν, γράμ-
ματά τε (59) καὶ μνήμης ἱσχὺν ἐδήλου, καὶ μελέτης
κράτος· καὶ ἡ γλῶττα αὐτῷ (60) Ἀττικῶς εἶχε. » Καὶ
« Τεγονότα δὲ αὐτὸν ἔτη τεσσαρεσκαίδεκα, ἄγει ἐς
Ταρσοὺςὁ πατὴρ, παρʼ Εὐθύδημοντὸν ἐκ οινίκης, δς
ῥήτωρ τε ἀγαθὸς ἦν, καὶ ἐπαίδευε τοῦτον· ὁ δὲ τοῦ δι-
δασκάλου εἴχετο· εἶτα σ« ἔυνεφιλοσόφουν αὐτῷ Πλα-
τώνειοί τε καὶ Χρυσίππειοι, καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπὰ-
του. Διήκουε (β1) δὲ καὶ τῶν Ἐπικούρου λόγων·
οὐδὲ γὰρ τούτους ἀπεσπούδαζε. Τοὺς δὲ Πυθαγρ-
ρείους (β2) ἀῤῥήτῳ τινὶ σοφίᾳ (63) ξυνελάμβανε. »
Τοσαῦτα ὁ μηδεμίαν μαθὼν φωνὴν, θείᾳ τε δυνάμει,
ἃ καὶ σιωπῶσινἄνθρωποι προλαβὼν, ἐξεπαιδεύετο.
XEεAAAIoN r.
⁵Ὁ δὲ,διαλιπὼν αὕθις, αὐτὸν θαυμάζει (β4) ἐς δσσν
ξυνέσεως τῆς τῶν ζῷων φωνῆς ἦλθε· καὶ ἐπιφέρει
λέγων Καὶ ἐς ξύνεσιν δὲ (65) τῆς τῶν ζῷων φω-
νῆς ῆλθε. Ἐμαθε(ββ) δὲ τοῦτο διὰ τῶν Ἀράβων(67)
lib. n, 30. lib. , c. 2. ⁶ ib. I, c. 19.
(61) Διήκουε. Apud Phllostr. est διήκουσε.
(6) Τοος δὲ Πυδ. Apud Philostr. esι τοὺς δέ
τε Πυθ., pro quo in codd. mss. lcgebatur τοὺς
δέ γε.
(β3) Σοχία. Phlostrati editi male, φιλοσοφίᾳ.
(β4) Διαλιπὼν αὐθις, αὐτὸν θαυμ. Male lurata
in editis distinctio nonnihil obscuritatis his offun-
debat. Nempe minus commode illi : Διαλιπὼν αῦθις
αὐτὸν, θαυμάσει.
(65) Καὶ ἐς ξόνεσιν δέ. Particulæ καί et δέ apud
Ppilostr. desiderantur.
(β6) Ἐμαθε. Edii καὶ ἔμαθε. Omiεi καί quod
apud Philostratum quoque omissum deprebende-
bam.
(67) Διὰ τῶν Ἀράβων. Philostr.,διὰ τουτωνὶ τῶν
Ἀραβίων
ἡμῖν τῆς ἱστορίας ὑπογράφει. Αύσαντος γοῦν ἐαυ-
τόν ποτε ἀπὸ τῶν δεσμῶν, ἐπιφέρει λέγων· « Τὁss
πρῶτον Δάμις φησὶν ἀκριβῶς ξυνεῖναι τῆς Ἀποὰ-
λωνίου φύσεως, ὅτι θεία τε εἴη καὶ κρείττων ἀνθρώ-
που. Μὴ γὰρ θύσαντά ττι (πῶς γὰρ ἐν δεσμωτηρfῳl,
μηδὲ εὐξάμενον, μηδὲ εἰπόντα (56-57) τι, καταγελέ
σαι τοῦ δεσμοῦ. Ἐπὶ τελευτῇ δὲ, τάφον μὲν αὐτοῦ
μηδόλως ποι γῆς εὐρίσκεσθαι, χωρῆσαι δὲ ἐς οὐρα-
νὸν αὐτῷ σώματι μεθʼ ὕμνων καὶ χορείας λέγει.
Εἰκότως δὴ οὖν, οἶα τὸν τοσοῦτον, « θειότερον ἢ Πυ-
θαγόρας, Ἐμπεδοκλῆς τε καὶ Πλάτων, φιλοσοφίᾳ τὸν
ἄνδρα προσεληλυθέναι φησίν. Οὐκοῦν ἐν θεοῖς
ἡμῖν ἀναγεγράφθω ὁ ἄνθρωπος.
ΚEEAAION r.
Καὶὁ φθόνος ἀπέστω τῆς τῶν φωνῶν ἀπασῶν αὐτο-
φυοῦς καὶ αὐτοδιδάκτου ξυνέσεως. Τί δῆτα οὖν ἐς
διδασκάλου ἄγει (58) αὐτὸν, καὶ τὸν μηδεμίαν φmπνὴν
μεμαθηκόταδιαβάλλει, ὡς ὰν ἐξ ἀσκήσεως καὶ με-
λέτης, ἀλλʼ οὐκ ἐκ φάσεως Ἀττικὸν γενόμενον τὴν
γλῶτταν; θησὶ γὰρ, ὡς, « προῖὼν ἐς ἡλικίαν, γράμ-
ματά τε (59) καὶ μνήμης ἱσχὺν ἐδήλου, καὶ μελέτης
κράτος· καὶ ἡ γλῶττα αὐτῷ (60) Ἀττικῶς εἶχε. » Καὶ
« Τεγονότα δὲ αὐτὸν ἔτη τεσσαρεσκαίδεκα, ἄγει ἐς
Ταρσοὺςὁ πατὴρ, παρʼ Εὐθύδημοντὸν ἐκ οινίκης, δς
ῥήτωρ τε ἀγαθὸς ἦν, καὶ ἐπαίδευε τοῦτον· ὁ δὲ τοῦ δι-
δασκάλου εἴχετο· εἶτα σ« ἔυνεφιλοσόφουν αὐτῷ Πλα-
τώνειοί τε καὶ Χρυσίππειοι, καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπὰ-
του. Διήκουε (β1) δὲ καὶ τῶν Ἐπικούρου λόγων·
οὐδὲ γὰρ τούτους ἀπεσπούδαζε. Τοὺς δὲ Πυθαγρ-
ρείους (β2) ἀῤῥήτῳ τινὶ σοφίᾳ (63) ξυνελάμβανε. »
Τοσαῦτα ὁ μηδεμίαν μαθὼν φωνὴν, θείᾳ τε δυνάμει,
ἃ καὶ σιωπῶσινἄνθρωποι προλαβὼν, ἐξεπαιδεύετο.
XEεAAAIoN r.
⁵Ὁ δὲ,διαλιπὼν αὕθις, αὐτὸν θαυμάζει (β4) ἐς δσσν
ξυνέσεως τῆς τῶν ζῷων φωνῆς ἦλθε· καὶ ἐπιφέρει
λέγων Καὶ ἐς ξύνεσιν δὲ (65) τῆς τῶν ζῷων φω-
νῆς ῆλθε. Ἐμαθε(ββ) δὲ τοῦτο διὰ τῶν Ἀράβων(67)
lib. n, 30. lib. , c. 2. ⁶ ib. I, c. 19.
(61) Διήκουε. Apud Phllostr. est διήκουσε.
(6) Τοος δὲ Πυδ. Apud Philostr. esι τοὺς δέ
τε Πυθ., pro quo in codd. mss. lcgebatur τοὺς
δέ γε.
(β3) Σοχία. Phlostrati editi male, φιλοσοφίᾳ.
(β4) Διαλιπὼν αὐθις, αὐτὸν θαυμ. Male lurata
in editis distinctio nonnihil obscuritatis his offun-
debat. Nempe minus commode illi : Διαλιπὼν αῦθις
αὐτὸν, θαυμάσει.
(65) Καὶ ἐς ξόνεσιν δέ. Particulæ καί et δέ apud
Ppilostr. desiderantur.
(β6) Ἐμαθε. Edii καὶ ἔμαθε. Omiεi καί quod
apud Philostratum quoque omissum deprebende-
bam.
(67) Διὰ τῶν Ἀράβων. Philostr.,διὰ τουτωνὶ τῶν
Ἀραβίων