PG 23, col. 316
τὴν δικαιοσύνην μου καὶ εἰπάτωσαν διὰ παντός’
Μεταλυνᾷήτω ό Κύριος, οἰ θέλοντες τὴν εἰρήνην
τοῦ δούλου αὐτοῦ. Καὶ ἡ γλῶσσά μου μελετήσει
τὴν δικαιοσύνην σου, ὅλην τὴν. ἡμέραν τὸν ἔπαι-
νόν σου.Ἠ μὲν ἀρχὴ τῆς προφητείας δίκην καὶ
πόλεμον ἐπελεύσεσθαι ἠπείλει κατὰ τῶν ἀδικησάντων
καὶ πολεμησάντων τὸν προφητευόμενον ⁸ τὰ δὲ, μέσα
τὸν τρόπον αὐτῶν διέϐαλλεο τὰ δὲ ἐπὶ τέλει τὴν
καταλαίᾷοῦσαν αὐτοὺς διέγραφεν αἰσχύνην καὶ ἐντρο-
πήν. Ἦ δὲ τῆς ὅλης προφητείας περιγραφὴ ἀγαλ-
λίασιν καὶ εὐφροσύνην, καὶ ἀγαθὰ πάντας εὐαγγε-
λίζεται τοὺς δικαιοσύνην αὑτοῦ θέλοντας. Νοήσεις
δὲ τὴν αὐτοῦ δικαιοσύνην, θεότητα αὑτοῦ ἐκλαϐὼν
ἐπειδὴ αὐτὸς ἐγενήθη ἡμῖν σοφία ἀπὸ Θεοῦ, δικαιο-
σύνη τε καὶ ἁγιασμὸς καί ἀπολύτρωσις. Οἰ γοῦν
ταύτην νοήσαντες ἀγαλλιάσαιντο, φησί, καὶ εὐφραν-
θείησαν · τούτους δὲ καὶ διδάσκει λέγειν ἀεὶ, Mero
λυνθήτω ό Κύριος, εἰ δὴ ἀσπάζοιντο τὴν πρὸς τὸν
προφητευόμενον εἰρήνην ο ἐπεὶ οἰ ἀράμενοι πρὸς αὐτὸν
ἔχθραν, δίκην δεδώκασιν τὴν ἀξίαν. Ετη δ’ ἂν αὕτη
ἡ εἰρήνη αὐτοῦ, ἢν ἐχαρίζετο τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς
λέγων’ Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν, εἰρήνην
τὴν ἐμὴν ἀφίημι ὑμῖν. Kal. ταῦτα μὲν περὶ τῶν ὲθε-
λόντων καὶ ἀγαπώντων τὴν εἰρήνην αὐτοῦ, τήν τε
δικαιοσύνην αὑτοῦ τιμώντων. Λοιπὸν δὲ αὐτὸς περὶ
ἑαυτοῦ τὸ τέλος τοῦ παντὸς λόγου ὲπισφραγίζεται
φάσκωνο Καὶ ἠ γλῶσσά μου μελετήσει τὴν δι-
καιοσύνην σου, ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν
σου; Τούτων, φησί, γενομένων ὲπί τε τοὺς ἀγα⁶
τῶντὰς με καὶ μισοῦντάς με, οὐ παύσομαι μελετῶν
τὴν δικαιοσύνην σου, καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἐπαι-
νόν σου, οὐχὶ πάσας τὰς ἡμέρας,ἁλλὰ μίαν μόνην τὴν
ἄπειρον καὶ διηνεκῆ. Ἦ γὰρ παρὰ σοὶ μονὴ καὶ δια-
τριϐὴ ἡμέρα αἰώνιος τυγχάνει. Μελετήσω δὲ αὐτὴν
ἀνυθμνῶν, καθ’ ἢν τὰ δίκαια κρίνας, οὐχ ἓν ἔθνος,
ἀλλὰ πάντα τὰ καθ’ ὅλης τῆς οἰκουμένης τῆς σῆς
χάριτος καὶ κλήσεως κατηξίωσας. Καθ’ ἑτέραν δὲ
διάνοιαν, επεὶ σῶμά ἐσμεν Χριστοῦ, καὶ μέλη ἐκ
ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣᾹἌΓῌΙΔΔἏΥΙΞᾼΩ ΚΥΡΙΟΥ ΤΩ
Οὔτε ψαλμὸς, οὔτε ᾠδὴ, οὔτε τι τοιοῦτον ἐπιγέγρα-
πταν διδασκαλίαν δὲ περιέχει κατὰ μὲν τὴν ἀρχὴν
ὲλέγχουσαν πάντα τὸν ἄφοϐον καὶ ἀνευλασῆ, καὶ διὰ
τοῦτο πάσαις παρανομίαις ὲκδεδομένον, κατὰ δὲ τὸ
συμπέρασμα τὸ τῶν τοιούτων τέλος. Εἰπὼν γοῦν ὲν
ἀρχῇο Matr ό παράνομος τοῦ ἁμαρτάνειν ἐν
λείᾳ τῶν ὲχθρῷν inausa λέγεσθαι, est : Hie
ei}; ὲὲέίρίὂῖάέ Davide ac'de Clu-isto hunc psalmum
ἓὶεριξὲάὺὲὶ, ⁷ίιιι ut imagis- Christo accommodaretuflgiius
iéifliihdtnumzzm inimicorum Iuec dicta fuisse.
Haec, inquam , nota in textum irrepserat.
Μεταλυνᾷήτω ό Κύριος, οἰ θέλοντες τὴν εἰρήνην
τοῦ δούλου αὐτοῦ. Καὶ ἡ γλῶσσά μου μελετήσει
τὴν δικαιοσύνην σου, ὅλην τὴν. ἡμέραν τὸν ἔπαι-
νόν σου.Ἠ μὲν ἀρχὴ τῆς προφητείας δίκην καὶ
πόλεμον ἐπελεύσεσθαι ἠπείλει κατὰ τῶν ἀδικησάντων
καὶ πολεμησάντων τὸν προφητευόμενον ⁸ τὰ δὲ, μέσα
τὸν τρόπον αὐτῶν διέϐαλλεο τὰ δὲ ἐπὶ τέλει τὴν
καταλαίᾷοῦσαν αὐτοὺς διέγραφεν αἰσχύνην καὶ ἐντρο-
πήν. Ἦ δὲ τῆς ὅλης προφητείας περιγραφὴ ἀγαλ-
λίασιν καὶ εὐφροσύνην, καὶ ἀγαθὰ πάντας εὐαγγε-
λίζεται τοὺς δικαιοσύνην αὑτοῦ θέλοντας. Νοήσεις
δὲ τὴν αὐτοῦ δικαιοσύνην, θεότητα αὑτοῦ ἐκλαϐὼν
ἐπειδὴ αὐτὸς ἐγενήθη ἡμῖν σοφία ἀπὸ Θεοῦ, δικαιο-
σύνη τε καὶ ἁγιασμὸς καί ἀπολύτρωσις. Οἰ γοῦν
ταύτην νοήσαντες ἀγαλλιάσαιντο, φησί, καὶ εὐφραν-
θείησαν · τούτους δὲ καὶ διδάσκει λέγειν ἀεὶ, Mero
λυνθήτω ό Κύριος, εἰ δὴ ἀσπάζοιντο τὴν πρὸς τὸν
προφητευόμενον εἰρήνην ο ἐπεὶ οἰ ἀράμενοι πρὸς αὐτὸν
ἔχθραν, δίκην δεδώκασιν τὴν ἀξίαν. Ετη δ’ ἂν αὕτη
ἡ εἰρήνη αὐτοῦ, ἢν ἐχαρίζετο τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς
λέγων’ Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν, εἰρήνην
τὴν ἐμὴν ἀφίημι ὑμῖν. Kal. ταῦτα μὲν περὶ τῶν ὲθε-
λόντων καὶ ἀγαπώντων τὴν εἰρήνην αὐτοῦ, τήν τε
δικαιοσύνην αὑτοῦ τιμώντων. Λοιπὸν δὲ αὐτὸς περὶ
ἑαυτοῦ τὸ τέλος τοῦ παντὸς λόγου ὲπισφραγίζεται
φάσκωνο Καὶ ἠ γλῶσσά μου μελετήσει τὴν δι-
καιοσύνην σου, ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν
σου; Τούτων, φησί, γενομένων ὲπί τε τοὺς ἀγα⁶
τῶντὰς με καὶ μισοῦντάς με, οὐ παύσομαι μελετῶν
τὴν δικαιοσύνην σου, καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἐπαι-
νόν σου, οὐχὶ πάσας τὰς ἡμέρας,ἁλλὰ μίαν μόνην τὴν
ἄπειρον καὶ διηνεκῆ. Ἦ γὰρ παρὰ σοὶ μονὴ καὶ δια-
τριϐὴ ἡμέρα αἰώνιος τυγχάνει. Μελετήσω δὲ αὐτὴν
ἀνυθμνῶν, καθ’ ἢν τὰ δίκαια κρίνας, οὐχ ἓν ἔθνος,
ἀλλὰ πάντα τὰ καθ’ ὅλης τῆς οἰκουμένης τῆς σῆς
χάριτος καὶ κλήσεως κατηξίωσας. Καθ’ ἑτέραν δὲ
διάνοιαν, επεὶ σῶμά ἐσμεν Χριστοῦ, καὶ μέλη ἐκ
ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣᾹἌΓῌΙΔΔἏΥΙΞᾼΩ ΚΥΡΙΟΥ ΤΩ
Οὔτε ψαλμὸς, οὔτε ᾠδὴ, οὔτε τι τοιοῦτον ἐπιγέγρα-
πταν διδασκαλίαν δὲ περιέχει κατὰ μὲν τὴν ἀρχὴν
ὲλέγχουσαν πάντα τὸν ἄφοϐον καὶ ἀνευλασῆ, καὶ διὰ
τοῦτο πάσαις παρανομίαις ὲκδεδομένον, κατὰ δὲ τὸ
συμπέρασμα τὸ τῶν τοιούτων τέλος. Εἰπὼν γοῦν ὲν
ἀρχῇο Matr ό παράνομος τοῦ ἁμαρτάνειν ἐν
λείᾳ τῶν ὲχθρῷν inausa λέγεσθαι, est : Hie
ei}; ὲὲέίρίὂῖάέ Davide ac'de Clu-isto hunc psalmum
ἓὶεριξὲάὺὲὶ, ⁷ίιιι ut imagis- Christo accommodaretuflgiius
iéifliihdtnumzzm inimicorum Iuec dicta fuisse.
Haec, inquam , nota in textum irrepserat.