PG 24, col. 620
ό Λόγος ό ζωοποιδς τὸ νεκρού μενον ἦν · τό δὲ θνητὸν
τὴν οἰκείαν ὡμολόγει φύσιν.
(29) Μνήματι δὲ κατὰ νόμους ἀνθρώπων παρεδί-
δοτο · τδ δὲ μνῆμα σπήλαιον ἦν ἄρτι κατὰ πέτρας λε-
λαξευμένον, οὔπω σώματος ἐτέρου πεπειραμένον·
ἔδει γὰρ μόνῳ (50) σχολάζειν τῷ μόνῳ παραδόξῳ νε-
κρῷ. Θαυμαστὴ δέ ίδεῖνή πέτρα ἐν ἠπλωμένῳ χώρῳ
μόνη ὄρθιος άνεσταμένηο καὶ μόνον ἦν ἄντρον εἵσω
ἐν αύτῇ περιέχουσα, ὡς ἂν μὴ, πολλῶν γενομένη,
τοῦ τὸν θάνατον καταγωνισαμένου ἐπισκιάσῃ τὸ θαῦ-
μα. (51)”Ηκειτο μέν δὴ νεκρὸς αύτόθι, τὸ τοῦ ζῶντος
Λόγου ὄργανον · λίθος δ’ ἀπέκλειε παμμγέθης τδ
σπήλαιον. Καὶ πολὺς ἦν ἐν τούτῳ γαυριῶν ό θάνατος,
ὡς ἂν τοῦτον μετὰ τῶν ἐξ αἰῶνος ἐλὼν ὑποχείριον ·
ἀλλ’ ούπώ τριήμερος παρῄει χρόνος, καὶ ἡ ζωή πά-
λιν ἑαυτὴν ἔφαινε μετὰ τὸν αὐτάρκη τοῦ θανάτου
ἔλεγχον. Ei γὰρ δὴ θᾶττον ἀνέστη φθάσας, οὐκ ἂν
ούδέ τεθνεὼς ἐνομίσθη ⁸ ἀλλ’ ὅτε γε άληθῶς ύψοῦτο
(52), καὶ ἀληθῶς ἐτεθνήκει, ἐν χρόνῳ δὲ τδν θάνατον
ἀληθῶς ύποδέδεκτο, τότε δὴ τότε ὁ τῶν ἁπάντων ζωο-
ποιὸς τοῦ Θεοῦ Λόγος τὴν πᾶσαν ἀνθρώποις ἀποκει-
μένην ἐλπίδα διὰ τῆς τοῦ τότε θνητοῦ παλιγγενεσίας
ἐπεδείκνυτο. [Καὶ (55) τοῦ σώματος αὑτοῦ ληφθέντος
πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ τῇ προσηκούσῃ παραδοθένο
τος ταφῇ, τριταῖος αὖθις ἀπελάμϐανε τοῦτο αὐτός.
Καὶ πάλιν αὐτὸς ἐαυτὸν ἕνσαρκον, ενσωμον αὐτὸν ὲ-
κεῖνον, οἷος καὶ τὸ πρῶτον ἦν, τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς
δείκνυσιν ⁸ οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας, καί τινα συν-
διατρίψας χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν καὶ παρῆν, ὑπ’ ὀφθαλ-
μοὺς αὐτῶν τὴν είς οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος.)
(5-1) Τί οὗν ἐπὶ τούτοις γίνεται; Οὐκέτι ἐγώ σοι γε-
νοίμην ἂν τῶν πεπραγμένων διδάσκαλος · oi δὲ τού-
των ἐπόπται εἶεν ἂν πάντων ἀξιόχρεοι μάρτυρες. οἱ
δι’ αἵματος καὶ ψυχῆς τῇ θέᾳ τῶν πεπραγμένων τὴν
ἀλήθειαν πιστωσάμενοι, καὶ τὴν σύμπασαν οἰκουμέ-
νην τῆς πρὸς αὐτῶν κατηγγελμένης θεοσεϐείας κα-
ταπλήσαντες. Οἳ δὲ γοῦν τὴν αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς κατα·-
ληφθεῖσαν παλιγγενεσίαν ταῖς ἑαυτῶν παρέδωκαν
μαρτυρίαις ⁸ ούκ ἦν γὰρ αὐτοῖς ἄχρι λόγου καὶ φωρ
νῆς ἀκουόμενα τὰ πραττόμενα, ἀλλ’ ήδη καὶ ἔργοις
ἐθεωρεῖτο καὶ ἐψηλαφᾶτό γε ἀκριϐῶς πρὸς τῶν ταῦ-
τα μεμαρτυρηκότων ' διὸ δέ καὶ αὐτοψίᾳ καὶ ἀληθείᾳ⁵
τὸ ἐναργὲς κατειληφότες, καὶ τῆς κατὰ τοῦ θανάτου
νίκης τὰ τρόπαια τεθεαμένοι, εἰκότως ἔμαθον καταο
φρονεῖν τοῦ θανάτου · ταύτδ δὲ καὶ τοὺς αὐτῶν φοι-
(50) ltahomnino Graecuscoder. Syrus paulo ali-
ter' legit illud (παραδόξῳ. Hinc Anglice α wonder.
ibim-[exit boc verbu'rn‘d‘e resurrectione.
Ph'ilol'ogi judicent. Sed certe_Joan.__x_n,_52, 53.
Christus de sua morte in crucis supplicio loquens.
boctverbo ὑψοῦσθαι,)επαίιανί, ηιξκιε.⁷ _ ’ ‘
(55) Ουωὶιιιοίε claudo, ea absunt a Syro, quia
fortasse aliunde obrepserunt.
’(54) Syr. ιιι, 62.
τὴν οἰκείαν ὡμολόγει φύσιν.
(29) Μνήματι δὲ κατὰ νόμους ἀνθρώπων παρεδί-
δοτο · τδ δὲ μνῆμα σπήλαιον ἦν ἄρτι κατὰ πέτρας λε-
λαξευμένον, οὔπω σώματος ἐτέρου πεπειραμένον·
ἔδει γὰρ μόνῳ (50) σχολάζειν τῷ μόνῳ παραδόξῳ νε-
κρῷ. Θαυμαστὴ δέ ίδεῖνή πέτρα ἐν ἠπλωμένῳ χώρῳ
μόνη ὄρθιος άνεσταμένηο καὶ μόνον ἦν ἄντρον εἵσω
ἐν αύτῇ περιέχουσα, ὡς ἂν μὴ, πολλῶν γενομένη,
τοῦ τὸν θάνατον καταγωνισαμένου ἐπισκιάσῃ τὸ θαῦ-
μα. (51)”Ηκειτο μέν δὴ νεκρὸς αύτόθι, τὸ τοῦ ζῶντος
Λόγου ὄργανον · λίθος δ’ ἀπέκλειε παμμγέθης τδ
σπήλαιον. Καὶ πολὺς ἦν ἐν τούτῳ γαυριῶν ό θάνατος,
ὡς ἂν τοῦτον μετὰ τῶν ἐξ αἰῶνος ἐλὼν ὑποχείριον ·
ἀλλ’ ούπώ τριήμερος παρῄει χρόνος, καὶ ἡ ζωή πά-
λιν ἑαυτὴν ἔφαινε μετὰ τὸν αὐτάρκη τοῦ θανάτου
ἔλεγχον. Ei γὰρ δὴ θᾶττον ἀνέστη φθάσας, οὐκ ἂν
ούδέ τεθνεὼς ἐνομίσθη ⁸ ἀλλ’ ὅτε γε άληθῶς ύψοῦτο
(52), καὶ ἀληθῶς ἐτεθνήκει, ἐν χρόνῳ δὲ τδν θάνατον
ἀληθῶς ύποδέδεκτο, τότε δὴ τότε ὁ τῶν ἁπάντων ζωο-
ποιὸς τοῦ Θεοῦ Λόγος τὴν πᾶσαν ἀνθρώποις ἀποκει-
μένην ἐλπίδα διὰ τῆς τοῦ τότε θνητοῦ παλιγγενεσίας
ἐπεδείκνυτο. [Καὶ (55) τοῦ σώματος αὑτοῦ ληφθέντος
πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ τῇ προσηκούσῃ παραδοθένο
τος ταφῇ, τριταῖος αὖθις ἀπελάμϐανε τοῦτο αὐτός.
Καὶ πάλιν αὐτὸς ἐαυτὸν ἕνσαρκον, ενσωμον αὐτὸν ὲ-
κεῖνον, οἷος καὶ τὸ πρῶτον ἦν, τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς
δείκνυσιν ⁸ οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας, καί τινα συν-
διατρίψας χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν καὶ παρῆν, ὑπ’ ὀφθαλ-
μοὺς αὐτῶν τὴν είς οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος.)
(5-1) Τί οὗν ἐπὶ τούτοις γίνεται; Οὐκέτι ἐγώ σοι γε-
νοίμην ἂν τῶν πεπραγμένων διδάσκαλος · oi δὲ τού-
των ἐπόπται εἶεν ἂν πάντων ἀξιόχρεοι μάρτυρες. οἱ
δι’ αἵματος καὶ ψυχῆς τῇ θέᾳ τῶν πεπραγμένων τὴν
ἀλήθειαν πιστωσάμενοι, καὶ τὴν σύμπασαν οἰκουμέ-
νην τῆς πρὸς αὐτῶν κατηγγελμένης θεοσεϐείας κα-
ταπλήσαντες. Οἳ δὲ γοῦν τὴν αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς κατα·-
ληφθεῖσαν παλιγγενεσίαν ταῖς ἑαυτῶν παρέδωκαν
μαρτυρίαις ⁸ ούκ ἦν γὰρ αὐτοῖς ἄχρι λόγου καὶ φωρ
νῆς ἀκουόμενα τὰ πραττόμενα, ἀλλ’ ήδη καὶ ἔργοις
ἐθεωρεῖτο καὶ ἐψηλαφᾶτό γε ἀκριϐῶς πρὸς τῶν ταῦ-
τα μεμαρτυρηκότων ' διὸ δέ καὶ αὐτοψίᾳ καὶ ἀληθείᾳ⁵
τὸ ἐναργὲς κατειληφότες, καὶ τῆς κατὰ τοῦ θανάτου
νίκης τὰ τρόπαια τεθεαμένοι, εἰκότως ἔμαθον καταο
φρονεῖν τοῦ θανάτου · ταύτδ δὲ καὶ τοὺς αὐτῶν φοι-
(50) ltahomnino Graecuscoder. Syrus paulo ali-
ter' legit illud (παραδόξῳ. Hinc Anglice α wonder.
ibim-[exit boc verbu'rn‘d‘e resurrectione.
Ph'ilol'ogi judicent. Sed certe_Joan.__x_n,_52, 53.
Christus de sua morte in crucis supplicio loquens.
boctverbo ὑψοῦσθαι,)επαίιανί, ηιξκιε.⁷ _ ’ ‘
(55) Ουωὶιιιοίε claudo, ea absunt a Syro, quia
fortasse aliunde obrepserunt.
’(54) Syr. ιιι, 62.