PG 24, col. 684
μείζων τῆς παρὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν Ἕλλησί τε καὶ
βαρϐάροις σοφίας, ἢν λαχάνοις κατὰ Ματθαῖον παρα-
6ἐ6ληκε, τὸ ἀσθενὲς καὶ φθοριμαῖον τῶν παρ’ ἀνθρὼ-
ποις μαθημάτων ὧδε αἰνιξάμενος. Ἐπεὶ καὶ ὲν προ-
φήταις ἐλέγετο περὶ αὐτῶνθ Ὠς χόρτος ταχὺ ἀπο-
ξηρανΘήσονται, καὶ ὡς λάχανα χλόης ταχὺ ἀπο-
πεσοῦνται. Τοιαῦτα δὲ τὰ σοφιστῶν καὶ φιλοσόφων
μαθήματα καὶ παιδεύματα, πρὸς καιρὸν μὲν χλοάζον-
τα, καὶ πρὸς ὀλίγον ἀνθοῦντα, οὐκ είς μακρὸν δὲ ὲκ-
πίπτοντα, καὶ ἐξ ἑαυτῶν φθειρόμενα’ ὡς ὲν ἑτέροις
χόρτῳ δομάτων ἀφομοιοῦν αὐτὰ, ὃς πρὸ τοῦ ὲκσπαο
Β Saeva}; ἐξη ράνθη.
Ἀλλά τὰ μὲν παρά τοῖς παρὰ τοῦ αἰῶνος τούτου
τοιαῦτα, ἀσθενῆ καλ⁴ λαχανώδη, καὶ χόρτῳ εὐθαλεῖ
παρεικασμένα μαθήματα· ὁ δὲ βραχύτατος καὶ πάν-
των τῶν σπερμάτων μικρότατος, τῆς τῶν οὐρανῶν
βασιλείας καταγγελτικὸς λόγος, δριμὺς μὲν καὶ δε-
κτικὸς καθάπερ τὸ σίνηπι, ὅμως δὲ ὑπερανέϐη καὶ
ὑπερηύξησε, κρείττων τῆς ἐν ἀνθρώποις ἀπώειχθεὶς
σοφίαςο καὶ ὡς ὑψωθεὶς πάντα τόπον ἐκάλυψεν, ὡς
καὶ δένδρον ἀποτελεσθῆναι μέγα ἐξ αὑτοῦ, χωρητικὸν
πετεινῶν οὐρανοῦ κατασκηνούντων ὲν τοῖς κλάδοις
αὐτοῦ· πάλαι μὲν ὑπὸ τῆς σωτηρίου γῆς ψιλοῖς ῥή μα-
σιν, ὲνθέῳ γε μὴν καὶ προγνωστικῷ δυνάμει προανε-
φωνεῖτο. Ὠς δ’ είς ἔργα προκεχώρηκεν ἡ πρόγνωσις,
εἰς αὑξην τε προῆλθεν ή φωνὴ τοῦ λόγου, οὐκ ἐστι
κατ’ ἀξίαν εἰπεῖν⁸ τοσαύτην γοῦν δ σωτήριος σπόρος
ὲν τοῖς μετά ταῦτα χρόνοις ἐπιδέδεικται ἀρετὴν, ὼς
τὸ ἐξ αὐτοῦ φυὲν δένδρον, τοῦτο δ’ ἂν εἴη ἠ πανταχοῦ
γῆς ἱδρυμένη αὐτοῦ Ἐκκλησία, τὰ πάντα πληρῶσαιο
ῶστε ἐν τοῖς κλάῶιςαὺτῆς κατασκηνῶσαι τὰ πετεινὰ
τοῦ οὐρανοῦ, ἀγγέλους δηλαδὴ θείους καὶ οὐρανίας
δυνάμεις, τὰς περὶ γῆν ἀφανῶς διιπταμένας, ψυχας
τε ἁγίας καὶ μετεωροπὸρους, βίῳ καὶ φρονήματι μετ·
αρσίους καὶ οὐρανίους⁸ ταύτας γὰρ εἶναι καὶ οὐδὲ
ἄλλας τὰ πετεινά τοῦ οὐρανοῦ ήσωτήριος ἐν τούτοις
ᾐνίξατο παραϐολήο ὡς ἔμπαλιν διὰ τῆς τοῦ σπόρου
τάς ἐπιϐούλους τῶν ἀνθρώπων ἐδήλου δυνάμεις, ὁμω-
νύμως πετεινά οὐρανοῦ φήσας διηρπακέναι τὸν σπόο
ρον τῶν παρά τὴν ὁδὸν ὑποδεξαμένων αὐτόν.
KA’ (l7).
Kal. ταῦτα δὲ ἀναγκαίως ό Σωτὴρ τοῖς αὐτοῦ μαο
θηταῖς παρεδίδου, νόσον ἀργαλεωτάτην τῆς αὐτῶν
ψυχῆς, χαυνότητά τε καὶ ἀλαζονείαν ἰώμενος, καὶ
κωλύων τὸ μεγάλαυχον, ὡς ἂν μήποτε ὲπαρθεῖεν,
μηδέ τι μέγα μηδὲ ὑπερήφανον περὶ ἑαυτῶν φρονήο
σαιεν. Διδάσκει δὲ ἄντικρυς ἐφ’ ἡμῖν κεῖσθαι τὸ εἰσελ-
θεῖν, ἢ μὴ, είς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Εἰ γὰρ κατά
τὸν Ματθαῖον στραφέντες γενοίμεθα ὡςτά νήπια τῇ
κακίᾳ νηπιάζοντες κατά τὸν Ἀπόστολον, καὶ εί δε·-
χοίμεθα τὴν βασιλείαν ὡς ἁπλοῦν καὶ ἀπειρόκακον
παιδίον, καὶ εἰτὸ καθαρὸν καὶ ἀμίαντον τῆς παιδικῆς
ι. ιο l Cor. xrv, eo.
o‘rrigendns Εὐ σεϐίου δ’ Θεοφανείας, Eusebii in quarto
Theoyhaniw.
βαρϐάροις σοφίας, ἢν λαχάνοις κατὰ Ματθαῖον παρα-
6ἐ6ληκε, τὸ ἀσθενὲς καὶ φθοριμαῖον τῶν παρ’ ἀνθρὼ-
ποις μαθημάτων ὧδε αἰνιξάμενος. Ἐπεὶ καὶ ὲν προ-
φήταις ἐλέγετο περὶ αὐτῶνθ Ὠς χόρτος ταχὺ ἀπο-
ξηρανΘήσονται, καὶ ὡς λάχανα χλόης ταχὺ ἀπο-
πεσοῦνται. Τοιαῦτα δὲ τὰ σοφιστῶν καὶ φιλοσόφων
μαθήματα καὶ παιδεύματα, πρὸς καιρὸν μὲν χλοάζον-
τα, καὶ πρὸς ὀλίγον ἀνθοῦντα, οὐκ είς μακρὸν δὲ ὲκ-
πίπτοντα, καὶ ἐξ ἑαυτῶν φθειρόμενα’ ὡς ὲν ἑτέροις
χόρτῳ δομάτων ἀφομοιοῦν αὐτὰ, ὃς πρὸ τοῦ ὲκσπαο
Β Saeva}; ἐξη ράνθη.
Ἀλλά τὰ μὲν παρά τοῖς παρὰ τοῦ αἰῶνος τούτου
τοιαῦτα, ἀσθενῆ καλ⁴ λαχανώδη, καὶ χόρτῳ εὐθαλεῖ
παρεικασμένα μαθήματα· ὁ δὲ βραχύτατος καὶ πάν-
των τῶν σπερμάτων μικρότατος, τῆς τῶν οὐρανῶν
βασιλείας καταγγελτικὸς λόγος, δριμὺς μὲν καὶ δε-
κτικὸς καθάπερ τὸ σίνηπι, ὅμως δὲ ὑπερανέϐη καὶ
ὑπερηύξησε, κρείττων τῆς ἐν ἀνθρώποις ἀπώειχθεὶς
σοφίαςο καὶ ὡς ὑψωθεὶς πάντα τόπον ἐκάλυψεν, ὡς
καὶ δένδρον ἀποτελεσθῆναι μέγα ἐξ αὑτοῦ, χωρητικὸν
πετεινῶν οὐρανοῦ κατασκηνούντων ὲν τοῖς κλάδοις
αὐτοῦ· πάλαι μὲν ὑπὸ τῆς σωτηρίου γῆς ψιλοῖς ῥή μα-
σιν, ὲνθέῳ γε μὴν καὶ προγνωστικῷ δυνάμει προανε-
φωνεῖτο. Ὠς δ’ είς ἔργα προκεχώρηκεν ἡ πρόγνωσις,
εἰς αὑξην τε προῆλθεν ή φωνὴ τοῦ λόγου, οὐκ ἐστι
κατ’ ἀξίαν εἰπεῖν⁸ τοσαύτην γοῦν δ σωτήριος σπόρος
ὲν τοῖς μετά ταῦτα χρόνοις ἐπιδέδεικται ἀρετὴν, ὼς
τὸ ἐξ αὐτοῦ φυὲν δένδρον, τοῦτο δ’ ἂν εἴη ἠ πανταχοῦ
γῆς ἱδρυμένη αὐτοῦ Ἐκκλησία, τὰ πάντα πληρῶσαιο
ῶστε ἐν τοῖς κλάῶιςαὺτῆς κατασκηνῶσαι τὰ πετεινὰ
τοῦ οὐρανοῦ, ἀγγέλους δηλαδὴ θείους καὶ οὐρανίας
δυνάμεις, τὰς περὶ γῆν ἀφανῶς διιπταμένας, ψυχας
τε ἁγίας καὶ μετεωροπὸρους, βίῳ καὶ φρονήματι μετ·
αρσίους καὶ οὐρανίους⁸ ταύτας γὰρ εἶναι καὶ οὐδὲ
ἄλλας τὰ πετεινά τοῦ οὐρανοῦ ήσωτήριος ἐν τούτοις
ᾐνίξατο παραϐολήο ὡς ἔμπαλιν διὰ τῆς τοῦ σπόρου
τάς ἐπιϐούλους τῶν ἀνθρώπων ἐδήλου δυνάμεις, ὁμω-
νύμως πετεινά οὐρανοῦ φήσας διηρπακέναι τὸν σπόο
ρον τῶν παρά τὴν ὁδὸν ὑποδεξαμένων αὐτόν.
KA’ (l7).
Kal. ταῦτα δὲ ἀναγκαίως ό Σωτὴρ τοῖς αὐτοῦ μαο
θηταῖς παρεδίδου, νόσον ἀργαλεωτάτην τῆς αὐτῶν
ψυχῆς, χαυνότητά τε καὶ ἀλαζονείαν ἰώμενος, καὶ
κωλύων τὸ μεγάλαυχον, ὡς ἂν μήποτε ὲπαρθεῖεν,
μηδέ τι μέγα μηδὲ ὑπερήφανον περὶ ἑαυτῶν φρονήο
σαιεν. Διδάσκει δὲ ἄντικρυς ἐφ’ ἡμῖν κεῖσθαι τὸ εἰσελ-
θεῖν, ἢ μὴ, είς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Εἰ γὰρ κατά
τὸν Ματθαῖον στραφέντες γενοίμεθα ὡςτά νήπια τῇ
κακίᾳ νηπιάζοντες κατά τὸν Ἀπόστολον, καὶ εί δε·-
χοίμεθα τὴν βασιλείαν ὡς ἁπλοῦν καὶ ἀπειρόκακον
παιδίον, καὶ εἰτὸ καθαρὸν καὶ ἀμίαντον τῆς παιδικῆς
ι. ιο l Cor. xrv, eo.
o‘rrigendns Εὐ σεϐίου δ’ Θεοφανείας, Eusebii in quarto
Theoyhaniw.