PG 24, col. 824
ιοῦ· καὶ τοῖς συλλειτουργοῖς προστάξασι τοῦτο
>ἇξαι τὸ ἱκανὸν ποιουμένους. Μάλιστα δέ μοι.
ιαγκαῖον ἡγοῦμαι γεγεννῆσθαι τὸ γράμμα διὰ
ὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα νενομικότας. Χρὴ γὰρ ἀπο.
ραπεῦσαι τὴν τῶν ἡμετέρων ἀδελφῶν ὑπόνοιαν,
ι τοῦ φανερὰν καταστῆσαι τὴν μακροῖς μὲν χρὸ-
ις ἐμφωλεύσαμεν αὑτῷ εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἁπι-
ίαν, νυνὶ δὲ ἐληλεγμένην (5) διὰ τῆς αὑτοῦ γρα-
ις ’ ἢν, μηδενὸς καλοῦντος, αὐτόμολος φέρων παρ-
, βασιλεί τε sm χεῖρα δοὺς, ἠξίου διαγνῶναι τὰ
γεγραμμένα⁶ τάχα που ἐλπίσας τῶν εἰς αὑτὸν
κωμίων χάριν αὐτὸς μέν τυχεῖν προνομίας τῆς
ιρ⁹ αὑτῷ τῷ βασιλεῖ, τοὺς δ’ ὑπ’ αὑτοῦ κακηγορη-
ντας ἐπισκόπους ὑποϐληθῆναι τιμωρία. ῡύ μὴν
ιτ⁹ ἐλπίδας αὐτῷ τὰ τῆς ἐκὸάσεως προχωρεῖ.
κὸς γὰρ ἦν ὁ τούτων κριτὴς, καὶ αὐτὸς ,Χριστὸς
πσοῦς, ό πρὸς τοῦ συγγραφέως ἀθετούμενος, ὃς δὴ
κρύφια τοῦ ἀνδρὸς συνορῶν, αὐτὸν αὐτοῦ κατα
ορον ἄμα καὶ ἔλεγχον, μηδενὸς συνελαύνοντος, γε -
εσθαι παρεσκεύαζεν. Ὅθεν ό μὲν ἐπὶ τῷ συγα
άμματι καλλωπιζόμενος βασιλεῖ προσῄει, ό δὲ
νόδῳ παρεδίδου τὴν διάκρισιν τῶν ἐγγεγραμμένων.
l δ’ ἁγία τοῦ Θεοῦ σύνοδος ἀπεδοκίμαζε τὸ γράμμα.
ιιότως ὃτι μήτε ἀρχὴν μήτε τέλος εὑσεδὲς ὁμολοιι
l TIMIOTA Tn ΚΑΙ ΑιήΑιιΗτῼ ΣΥΛΛ EI...
ΚΥΡΙῼ (κιο) XAIPEIN.
Ei πρὸς τὴν ἀδόλεσχον (5) καὶ πολυεπῆ Μαρκέλ-
δ γραφὴν τὰ παρ’ ἡμῶν ἐν βραχέσιν ἧρκεσεν, οὺ
ὴθαυμάζειν. Οὐ γὰρ δὴ πολλῶν ἔδει λόγων πρὸς
ατροπὴν, τῶν αὐτόθεν καὶ τοῖς τυχοῦσι κατεγνω-
ένων. Διὸ δὴ ἐν δυσὶ τοῖς πρώτοις, μόνῃ τῇ παρα-
rat τῶν τοῦ ἀνδρὸς ῥημάτων χρησάμενος δίχα πάει
ς ἀντιρρήσεως, ἐξ αὐτῶν τὸν κατ’ αὐτῶν ἔλεγχον
νερδν ἐποιούμην. Νυνὶ δέ πρὸς ἐκείνῃ τῇ
ι τὴν ἀνατροπὴν τῶν αὐτῶν διὰ τριῶν τῶν μετὰ
ῐρας προσήγαγον, '0 μὲν γὰρ, ἓν τι διωλύγιον (ε)
ι Eusebius in illis: Διὸ δέ ἐν δυσὶ τοῖς πρώ-
ε iudicemus. θεὸς (μὶ-Κυρίῳ, Vulgo Χριστῷ.
(ὅπως. Καὶ πολὺ ἐπὶ Μαρκέλλου.ξ5ιι1ιειιι πολλήν.
ιιίιιι ab initindprimi libri εΔιὸ καὶ πέρα τοῦ δέοντος,
ῖῌμόνονέ πῶν ἐγγύς που μυ ρξίων, τὸν ’ἐναλόγον (impun
τῆς ad σθῆναι. Μ. ——; Déinvulgo διὸ δέοι φορᾷ.
(6) Ἕν τι διωλύγιονὶ Νυιι est partitus suum opus
>ἇξαι τὸ ἱκανὸν ποιουμένους. Μάλιστα δέ μοι.
ιαγκαῖον ἡγοῦμαι γεγεννῆσθαι τὸ γράμμα διὰ
ὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα νενομικότας. Χρὴ γὰρ ἀπο.
ραπεῦσαι τὴν τῶν ἡμετέρων ἀδελφῶν ὑπόνοιαν,
ι τοῦ φανερὰν καταστῆσαι τὴν μακροῖς μὲν χρὸ-
ις ἐμφωλεύσαμεν αὑτῷ εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἁπι-
ίαν, νυνὶ δὲ ἐληλεγμένην (5) διὰ τῆς αὑτοῦ γρα-
ις ’ ἢν, μηδενὸς καλοῦντος, αὐτόμολος φέρων παρ-
, βασιλεί τε sm χεῖρα δοὺς, ἠξίου διαγνῶναι τὰ
γεγραμμένα⁶ τάχα που ἐλπίσας τῶν εἰς αὑτὸν
κωμίων χάριν αὐτὸς μέν τυχεῖν προνομίας τῆς
ιρ⁹ αὑτῷ τῷ βασιλεῖ, τοὺς δ’ ὑπ’ αὑτοῦ κακηγορη-
ντας ἐπισκόπους ὑποϐληθῆναι τιμωρία. ῡύ μὴν
ιτ⁹ ἐλπίδας αὐτῷ τὰ τῆς ἐκὸάσεως προχωρεῖ.
κὸς γὰρ ἦν ὁ τούτων κριτὴς, καὶ αὐτὸς ,Χριστὸς
πσοῦς, ό πρὸς τοῦ συγγραφέως ἀθετούμενος, ὃς δὴ
κρύφια τοῦ ἀνδρὸς συνορῶν, αὐτὸν αὐτοῦ κατα
ορον ἄμα καὶ ἔλεγχον, μηδενὸς συνελαύνοντος, γε -
εσθαι παρεσκεύαζεν. Ὅθεν ό μὲν ἐπὶ τῷ συγα
άμματι καλλωπιζόμενος βασιλεῖ προσῄει, ό δὲ
νόδῳ παρεδίδου τὴν διάκρισιν τῶν ἐγγεγραμμένων.
l δ’ ἁγία τοῦ Θεοῦ σύνοδος ἀπεδοκίμαζε τὸ γράμμα.
ιιότως ὃτι μήτε ἀρχὴν μήτε τέλος εὑσεδὲς ὁμολοιι
l TIMIOTA Tn ΚΑΙ ΑιήΑιιΗτῼ ΣΥΛΛ EI...
ΚΥΡΙῼ (κιο) XAIPEIN.
Ei πρὸς τὴν ἀδόλεσχον (5) καὶ πολυεπῆ Μαρκέλ-
δ γραφὴν τὰ παρ’ ἡμῶν ἐν βραχέσιν ἧρκεσεν, οὺ
ὴθαυμάζειν. Οὐ γὰρ δὴ πολλῶν ἔδει λόγων πρὸς
ατροπὴν, τῶν αὐτόθεν καὶ τοῖς τυχοῦσι κατεγνω-
ένων. Διὸ δὴ ἐν δυσὶ τοῖς πρώτοις, μόνῃ τῇ παρα-
rat τῶν τοῦ ἀνδρὸς ῥημάτων χρησάμενος δίχα πάει
ς ἀντιρρήσεως, ἐξ αὐτῶν τὸν κατ’ αὐτῶν ἔλεγχον
νερδν ἐποιούμην. Νυνὶ δέ πρὸς ἐκείνῃ τῇ
ι τὴν ἀνατροπὴν τῶν αὐτῶν διὰ τριῶν τῶν μετὰ
ῐρας προσήγαγον, '0 μὲν γὰρ, ἓν τι διωλύγιον (ε)
ι Eusebius in illis: Διὸ δέ ἐν δυσὶ τοῖς πρώ-
ε iudicemus. θεὸς (μὶ-Κυρίῳ, Vulgo Χριστῷ.
(ὅπως. Καὶ πολὺ ἐπὶ Μαρκέλλου.ξ5ιι1ιειιι πολλήν.
ιιίιιι ab initindprimi libri εΔιὸ καὶ πέρα τοῦ δέοντος,
ῖῌμόνονέ πῶν ἐγγύς που μυ ρξίων, τὸν ’ἐναλόγον (impun
τῆς ad σθῆναι. Μ. ——; Déinvulgo διὸ δέοι φορᾷ.
(6) Ἕν τι διωλύγιονὶ Νυιι est partitus suum opus