PG 24, col. 827
ctrina.
ηοη similiter atque creaturae, subsistat
Filius.
Χ. Quod cum solus sit de Patre generatus , et Deus
ideo et unigenitus Filius , nec injuria , nomine-
tur.
ΧΙνᾎ iis Quod Ecclesia unum agnoscat et notum faciat
gentm, licet nuper admiserit illam formam, Deus
e eo.
e υεο.
XII. Quod sit inenarrabilis illius de Patre genera-
XlIITQuod adventus et prasidentia Filii Dei, omni-
bus fuerit necessaria et salutaris.
XIV. Quod Ecclesia jure optimo Marcellumgejece-
rit ,⁷ in eadem sententia 'oersantem cum sabel-
XVimQuibus verbis Sabellium Marcellus concidat ,
dum ab eo se videri vult dissentire.
XVI. Quomodo e suis ipsius verbis deprehenda-
tur, eamdem ipsam cum Sabellio fovere opinio-
nem.
XVII. Quod aperte neget Filii hypastasim.
XVIII. Quod Filium a/jirmet nihil aliud exstitisse
ante_assumptum_ hominem , quam Verbum, ei per
omnia omnimodo simile, quod inter homines usur-
ΞίΙῖιένᾶοᾱ divina Scriptura, non solummodo Ver-
bum appellet Dei Filium, sed. sexcentis quoque
diversis nominibus, etiam ante quam incarnare-
ur.
ur.
ι 3X. Proposita: e sacris litteris per partes , explica-
ueque insuper demonstrationes ,
xxx capitibus
comprehensae.
ΡΒΟἜΜΙΗΜ.
Sufl'ecisse quidem videbatur mihi, vel nudam
Marcelli sententiam proposuisse , nec aliam insti-
tueudum refutationem ejusdem, cum pra: se ferant
verba manifestam adeo neque ullo pacto inficien-
dam Filii Dei abnegationem , ut nos omnes , qui
sumus Ecclesiae Dei alumni, abhorrere'debeamus
ab illius sententia illa , neque Opus sit ulla ulterius
redargutione : atque hanc jam partem libris su-
perioribus expeditam dedi. At enim vero ubi ani-
mum cogitatio subierat posse contingere, ut ab
Ecclesiae theologia nonnulli excidant, abrepti per
Variam et multiplicem ὦ quam adhibuit testimo-
niorum appositionem , ad dogmatis sui confirma-
tionem undequaque accersitam , eorum scilicet,
quae in rem suam conducere arbitrabatur : quorum
in presenti visum est mihi necessario edomandam
ᾖ Ed. Paris. pagg. 59, 60.:
(8) Ὧς δίχα πάσης. Siclegendum, non διά : nam
αὐτόθεν, et sponte sua corruebant. M.
(9) Ἑκκλησιαστικῆς θεολογίας. In scriptis an-
tiqitorum θεολογὶα-ιιοιὶέει, ιιι ’θρόει ιλοε generatim
θεολογουμένη ‘de __Deo ratio, sed' de Filio: ejusque
deitate instituta dissertatio, ιιι ea quae de incarna-
tionis mysterio habetur οἰκονομία. Noster in Hist.
ρι’ἰυοὶρίοῐθιο,οῐκονομία καὶθεολογία ὑψηλοτέραῆκατ’ οὐκ ὀρθ. αὐτῷ et φοοᾷ et εὕρημα.
ηοη similiter atque creaturae, subsistat
Filius.
Χ. Quod cum solus sit de Patre generatus , et Deus
ideo et unigenitus Filius , nec injuria , nomine-
tur.
ΧΙνᾎ iis Quod Ecclesia unum agnoscat et notum faciat
gentm, licet nuper admiserit illam formam, Deus
e eo.
e υεο.
XII. Quod sit inenarrabilis illius de Patre genera-
XlIITQuod adventus et prasidentia Filii Dei, omni-
bus fuerit necessaria et salutaris.
XIV. Quod Ecclesia jure optimo Marcellumgejece-
rit ,⁷ in eadem sententia 'oersantem cum sabel-
XVimQuibus verbis Sabellium Marcellus concidat ,
dum ab eo se videri vult dissentire.
XVI. Quomodo e suis ipsius verbis deprehenda-
tur, eamdem ipsam cum Sabellio fovere opinio-
nem.
XVII. Quod aperte neget Filii hypastasim.
XVIII. Quod Filium a/jirmet nihil aliud exstitisse
ante_assumptum_ hominem , quam Verbum, ei per
omnia omnimodo simile, quod inter homines usur-
ΞίΙῖιένᾶοᾱ divina Scriptura, non solummodo Ver-
bum appellet Dei Filium, sed. sexcentis quoque
diversis nominibus, etiam ante quam incarnare-
ur.
ur.
ι 3X. Proposita: e sacris litteris per partes , explica-
ueque insuper demonstrationes ,
xxx capitibus
comprehensae.
ΡΒΟἜΜΙΗΜ.
Sufl'ecisse quidem videbatur mihi, vel nudam
Marcelli sententiam proposuisse , nec aliam insti-
tueudum refutationem ejusdem, cum pra: se ferant
verba manifestam adeo neque ullo pacto inficien-
dam Filii Dei abnegationem , ut nos omnes , qui
sumus Ecclesiae Dei alumni, abhorrere'debeamus
ab illius sententia illa , neque Opus sit ulla ulterius
redargutione : atque hanc jam partem libris su-
perioribus expeditam dedi. At enim vero ubi ani-
mum cogitatio subierat posse contingere, ut ab
Ecclesiae theologia nonnulli excidant, abrepti per
Variam et multiplicem ὦ quam adhibuit testimo-
niorum appositionem , ad dogmatis sui confirma-
tionem undequaque accersitam , eorum scilicet,
quae in rem suam conducere arbitrabatur : quorum
in presenti visum est mihi necessario edomandam
ᾖ Ed. Paris. pagg. 59, 60.:
(8) Ὧς δίχα πάσης. Siclegendum, non διά : nam
αὐτόθεν, et sponte sua corruebant. M.
(9) Ἑκκλησιαστικῆς θεολογίας. In scriptis an-
tiqitorum θεολογὶα-ιιοιὶέει, ιιι ’θρόει ιλοε generatim
θεολογουμένη ‘de __Deo ratio, sed' de Filio: ejusque
deitate instituta dissertatio, ιιι ea quae de incarna-
tionis mysterio habetur οἰκονομία. Noster in Hist.
ρι’ἰυοὶρίοῐθιο,οῐκονομία καὶθεολογία ὑψηλοτέραῆκατ’ οὐκ ὀρθ. αὐτῷ et φοοᾷ et εὕρημα.