PG 24, col. 854
Quod Ecclesia, nec immerito, Marcellum ejecerit,
eamdem cum Sabellio foventem opinion'em.
Jure optimo Ecclesia, qua: veritatem istam pro-
fitetur, Sabellium a se reiectum ablegavit, qui tan-
quam adulterinum qnoddam nomisma, Filii Dei
consignavitabnegationcm : utcunque unum Deum
ille confiteretur ι et, quemadmodum nunc Marcelo
lus, palam proloqueretur, se nonnisi unum Deum
agniturum. Sed et Servatoris nostri primi illi pra:-
cones Ebionaeos, hoc est mendicos, Hebraice nomi-
narunt illos, propter intellectus animique mendici-
tatem, qui se Deum unum tantum agnituros dice-
bant, et licet carnem Christi non abnegarent, Filii
tamen Dei divinitatem non fatebantur. Sed et Pau-
lum de Samosata, alienum ab Ecclesia pronuntia-
runt Patres ecclesiastici, licet Jesutn Dei Christum
proteretur : Deum unum super omnes, perinde ac
Marcellus, agnosceret, propterea quod nOn simul
crederet Christum fuisse Filium Dei et Deum ante
suam incarnationem. Quocirca, veluti in Christum
impius, longe fuit ab Ecclesia Christi eliminatos.
Sabellius insuper ›Ῑ‹ veluti impius inipsum Patrem,
quem Filium appellare ausus fuerat, eamdem quo-
que poenam cum hmreticis sacrilegis subivit. lar-
eellus veritus ne pari cum illo poena mulctaretur,
haeresi sua: machinam sulllaminandte novam adiu-
venit; Deum atque Verbum in Deo, unum quidem
determinando, sed eidem geminam nomenclaturam,
Patris atque Filii adaptando. Sed neque ille ita
C latuit : nec sero licet irretitus, sua ipsius retia ef-
CAP. XV.
Quibus verbis Marcellus Sabelliunt concidit, dunt
ab eo se uideri vult dissentire.
Audi vero quibus ille verbis Sabellium accusat,
in quibus illum compellat de nomine. Sunt autem
quae scribit haec ipsissima. [Η. XXXVIII] ι δεδειι
ι lius autem ille cum a recta llde deviasset, neque
ι Deum exacte agnoscebat, neque sanctissimum
ι eius Verbum. Nam qui Verbum nesciebat, is et
‹ Patrem utiqtte ignorabat. Nemo enim, inquit; 1³η.
ι trem nouit nisi Filius ", hoc est Verbum per se.
ι Patris cognitionem exhibet. Hoc enim modo ιυ-
{7 ναῖοι χρηματίζουσιν, oi ἀπὸ- Ἰουδαίωνι τὸν Ἰησοῦι
ὡς Χριστὸν παραδεξάμενοι, M.— Mos vulgo ένσάρ
κουῃγεννή σεως.
(55) Vulgo τὰ δέ [ba αὐτῷ et efiécpeu7sv.
(56) Τοῖξ αὐτοῖς αὐτοῦ δικτύοις. Deest aliquid
sententiae t‘ulcieudas, irretitum vult suis retibus. II.
— Codd. τοῖς αὐτὸς αὐτοῦς dein vulgo διέσαλλεν.
(57) Τουτέστινὸ λόγος ο ὁγὰρ λόγος δι’ αὐτοῦ Β et Ρ.
(δυἰουτεστινο λόγος · ογαρ Αογος δι’ αῡτου tt et
78 A. Dein vulgo παρέχοι, mos οὐδεὶς γινώσκει, ;
Ιδ Α. υθιη vulgo πα εχοι, mox ουοεις γινωσκει ll;
porro vulgo ῆτφίιλει. fi induxit ἀκριϐῶς, mox , vulgo
treat?-
eamdem cum Sabellio foventem opinion'em.
Jure optimo Ecclesia, qua: veritatem istam pro-
fitetur, Sabellium a se reiectum ablegavit, qui tan-
quam adulterinum qnoddam nomisma, Filii Dei
consignavitabnegationcm : utcunque unum Deum
ille confiteretur ι et, quemadmodum nunc Marcelo
lus, palam proloqueretur, se nonnisi unum Deum
agniturum. Sed et Servatoris nostri primi illi pra:-
cones Ebionaeos, hoc est mendicos, Hebraice nomi-
narunt illos, propter intellectus animique mendici-
tatem, qui se Deum unum tantum agnituros dice-
bant, et licet carnem Christi non abnegarent, Filii
tamen Dei divinitatem non fatebantur. Sed et Pau-
lum de Samosata, alienum ab Ecclesia pronuntia-
runt Patres ecclesiastici, licet Jesutn Dei Christum
proteretur : Deum unum super omnes, perinde ac
Marcellus, agnosceret, propterea quod nOn simul
crederet Christum fuisse Filium Dei et Deum ante
suam incarnationem. Quocirca, veluti in Christum
impius, longe fuit ab Ecclesia Christi eliminatos.
Sabellius insuper ›Ῑ‹ veluti impius inipsum Patrem,
quem Filium appellare ausus fuerat, eamdem quo-
que poenam cum hmreticis sacrilegis subivit. lar-
eellus veritus ne pari cum illo poena mulctaretur,
haeresi sua: machinam sulllaminandte novam adiu-
venit; Deum atque Verbum in Deo, unum quidem
determinando, sed eidem geminam nomenclaturam,
Patris atque Filii adaptando. Sed neque ille ita
C latuit : nec sero licet irretitus, sua ipsius retia ef-
CAP. XV.
Quibus verbis Marcellus Sabelliunt concidit, dunt
ab eo se uideri vult dissentire.
Audi vero quibus ille verbis Sabellium accusat,
in quibus illum compellat de nomine. Sunt autem
quae scribit haec ipsissima. [Η. XXXVIII] ι δεδειι
ι lius autem ille cum a recta llde deviasset, neque
ι Deum exacte agnoscebat, neque sanctissimum
ι eius Verbum. Nam qui Verbum nesciebat, is et
‹ Patrem utiqtte ignorabat. Nemo enim, inquit; 1³η.
ι trem nouit nisi Filius ", hoc est Verbum per se.
ι Patris cognitionem exhibet. Hoc enim modo ιυ-
{7 ναῖοι χρηματίζουσιν, oi ἀπὸ- Ἰουδαίωνι τὸν Ἰησοῦι
ὡς Χριστὸν παραδεξάμενοι, M.— Mos vulgo ένσάρ
κουῃγεννή σεως.
(55) Vulgo τὰ δέ [ba αὐτῷ et efiécpeu7sv.
(56) Τοῖξ αὐτοῖς αὐτοῦ δικτύοις. Deest aliquid
sententiae t‘ulcieudas, irretitum vult suis retibus. II.
— Codd. τοῖς αὐτὸς αὐτοῦς dein vulgo διέσαλλεν.
(57) Τουτέστινὸ λόγος ο ὁγὰρ λόγος δι’ αὐτοῦ Β et Ρ.
(δυἰουτεστινο λόγος · ογαρ Αογος δι’ αῡτου tt et
78 A. Dein vulgo παρέχοι, mos οὐδεὶς γινώσκει, ;
Ιδ Α. υθιη vulgo πα εχοι, mox ουοεις γινωσκει ll;
porro vulgo ῆτφίιλει. fi induxit ἀκριϐῶς, mox , vulgo
treat?-