PG 25, col. 8
οὐρανοῖς θεῖα καὶ νοητὰ τῇ δυνάμει τοῦ νοῦ συναπτό-
μενος. Ὅτε γὰρ οὺ συνομιλεῖ τοῖς σώμασιν ὸ νοῦς ὸ
τῶν ἀνθρώπων, οὐδὲ τι τῆς ὲκ τούτων ὲπιθυμίας pe-
μιγμένον ἔξωθεν ἔχει, ἀλλ’ ὅλος ἐστὶν ἄνω ἑαυτῷ
συνὼν ὡς γέγονεν ἐξ ἀρχῆς’ τότε δὴ, τὰ αἰσθητὰ
καὶ πάντα τὰ ἀνθρώπινα διαϐὰς, άνω μετάρσιος γί-
νεται, καὶ τὸν Λόγον ιδὼν, όρᾷ ὲν αὐτῷ καὶ τὸν τοῦ
Λόγου Πατέρα, ἡδόμενος ἐπὶ τῇ τούτου θεωρίᾳ, καὶ
ἀνακαινούμενος ἐπὶ τῷ πρὸς τοῦτον πόθῳ· ὥσπερ
οὖν τὸν πρῶτον τῶν ἀνθρώπων γενόμενον, ὃς καὶ
κατὰ τὴν Ἑϐραίων γλῶτταν ’Λδὰμ ὠνομάσθη, λέ-
γουσιν αἱ ἱεραὶ Γραφαὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν ἀνεπαι-
σχύντῳ παρρησίᾳ τὸν νοῦν ἐσχηκέναι πρὸς τὸν Θεὸν ,
καὶ συνδιαιτᾶσθαι τοῖς ἁγίοις ὲν τῇ τῶν νοητῶν θεω-
ρίᾳ, ἢν εἶχεν ὲν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ, δν καὶ ὸ ἆγιος (16)
Μωῠσῆς τροπικῶς παράδεισον ὠνόμασεν. Ἱκανὴ δὲ
ήτῆςψυχῆς καθαρότης ἐστὶ τὸν Θεὸν δι’ ἑαυτῆς κατ-
οπτρίζεσθαι (17), καθάπερ καὶ ὁ Κύριός φησι· Μα-
κάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν·
ὄψονται.
5. Οὕτω μὲν οὗν ὁ Δημιουργὸς, ὥσπερ εἴρηται, τὸ
τῶν ἀνθρώπων γένος κατεσκεύασε , xui. μένειν ἠθέ-
λησενο οἱ δὲ ἄνθρωποι, κατολιγωρήσαντες τῶν κρειτ-
τόνων, καὶ ὀκνήσαντες περὶ τὴν τούτων κατάληψιν,
τὰ ἐγγυτέρω (18) μᾶλλον ἑαυτῶν ἐζήτησαν, Ἐγγύ-
τερα δὲ τούτοις ἦν τὸ σῶμα, καὶ αἱ τούτου αἰσθήσεις.
ὐθεν τῶν μὲν νοητῶν ἀπέστησαν ἑαυτῶν τὸν νοῦν,
ἑαυτοὺς δὲ κατανοεῖν ἡρξαντο (19) . Ἑαυτοὺς δὲ κατα-
νοοῦντες, καὶ τοῦ τε σώματος καὶ τῶν ἄλλων αἰσθη-
τῶν ἁντιλαμὸανόμενοι, καὶ ὡς ὲν ίδίοις ἀπατώμενοι,
εις ἑαυτῶν ἐπιθυμίαν ἔπεσαν (20), τὰ ῐδια προτι-
μήσαντες τῆς πρὸς τὰ θεῖα θεωρίας · ἐνδιατρίψαντες
δὲ τούτοις, καὶ τῶν ἐγγυτέρω μὴ ἀποστῆναι θέλον-
τες, ταῖς μὲν τοῦ σώματος ἡδοναῖς συνέκλεισαν ἑαυ-
τῶν τὴν ψυχὴν, τεταραγμένην καὶ¹ πεφυρμένην πά· νβ
σαις ἐπιθυμίαις ’ τέλεον δὲ ἐπελάθοντο τῆς se ἀρχῆς
αὐτῶν παρὰ Θεοῦ δυνάμεως. Τοῦτο δ’ ἄν τις ἴδοι καὶ
ὲκ τοῦ πρώτου πλασθέντος ἀνθρώπου ἀληθὲς, ὡς αἱ
ἱεραὶ περὶ αὐτοῦ λέγουσι Γραφαί. Κάκεῖνος γὰρ, ἓως
μὲν τὸν νοῦν εἶχε πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὴν τούτου θε-
ωρίαν, ἀπεστρέφετο τὴν πρὸς τὸ σῶμα θεωρίαν (21)-
ὅτε δὲ συμῦουλίᾳ τοῦ ὄφεως ἀπέστη μὲν τῆς πρὸς
τὸν Θεὸν διανοίας, ἑαυτὸν δὲ κατανοεῖν ἤρξατο, τηνι-
καῦτα καὶ είς ἐπιθυμίαν τοῦ σώματος ἔπεσαν, καὶ
(19) Haec verba ἑαυτοὺς δὲ κατανοεῖν ήρξαντο, qum
legerant, et verterant interpretes, desiderabantur
in' editis, quae ex mss. Seguer. Colb. Gobier.
Fclckm. 2 et 5 anon. rcstituimus.
(20) Sic δείξειεν. et. infra. At Colb., avsmqov.
Alii cum editis ἔπεσον.
(ει) Colb. et Felkm. Ξ anonymus, φιλίαν.
μενος. Ὅτε γὰρ οὺ συνομιλεῖ τοῖς σώμασιν ὸ νοῦς ὸ
τῶν ἀνθρώπων, οὐδὲ τι τῆς ὲκ τούτων ὲπιθυμίας pe-
μιγμένον ἔξωθεν ἔχει, ἀλλ’ ὅλος ἐστὶν ἄνω ἑαυτῷ
συνὼν ὡς γέγονεν ἐξ ἀρχῆς’ τότε δὴ, τὰ αἰσθητὰ
καὶ πάντα τὰ ἀνθρώπινα διαϐὰς, άνω μετάρσιος γί-
νεται, καὶ τὸν Λόγον ιδὼν, όρᾷ ὲν αὐτῷ καὶ τὸν τοῦ
Λόγου Πατέρα, ἡδόμενος ἐπὶ τῇ τούτου θεωρίᾳ, καὶ
ἀνακαινούμενος ἐπὶ τῷ πρὸς τοῦτον πόθῳ· ὥσπερ
οὖν τὸν πρῶτον τῶν ἀνθρώπων γενόμενον, ὃς καὶ
κατὰ τὴν Ἑϐραίων γλῶτταν ’Λδὰμ ὠνομάσθη, λέ-
γουσιν αἱ ἱεραὶ Γραφαὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν ἀνεπαι-
σχύντῳ παρρησίᾳ τὸν νοῦν ἐσχηκέναι πρὸς τὸν Θεὸν ,
καὶ συνδιαιτᾶσθαι τοῖς ἁγίοις ὲν τῇ τῶν νοητῶν θεω-
ρίᾳ, ἢν εἶχεν ὲν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ, δν καὶ ὸ ἆγιος (16)
Μωῠσῆς τροπικῶς παράδεισον ὠνόμασεν. Ἱκανὴ δὲ
ήτῆςψυχῆς καθαρότης ἐστὶ τὸν Θεὸν δι’ ἑαυτῆς κατ-
οπτρίζεσθαι (17), καθάπερ καὶ ὁ Κύριός φησι· Μα-
κάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν·
ὄψονται.
5. Οὕτω μὲν οὗν ὁ Δημιουργὸς, ὥσπερ εἴρηται, τὸ
τῶν ἀνθρώπων γένος κατεσκεύασε , xui. μένειν ἠθέ-
λησενο οἱ δὲ ἄνθρωποι, κατολιγωρήσαντες τῶν κρειτ-
τόνων, καὶ ὀκνήσαντες περὶ τὴν τούτων κατάληψιν,
τὰ ἐγγυτέρω (18) μᾶλλον ἑαυτῶν ἐζήτησαν, Ἐγγύ-
τερα δὲ τούτοις ἦν τὸ σῶμα, καὶ αἱ τούτου αἰσθήσεις.
ὐθεν τῶν μὲν νοητῶν ἀπέστησαν ἑαυτῶν τὸν νοῦν,
ἑαυτοὺς δὲ κατανοεῖν ἡρξαντο (19) . Ἑαυτοὺς δὲ κατα-
νοοῦντες, καὶ τοῦ τε σώματος καὶ τῶν ἄλλων αἰσθη-
τῶν ἁντιλαμὸανόμενοι, καὶ ὡς ὲν ίδίοις ἀπατώμενοι,
εις ἑαυτῶν ἐπιθυμίαν ἔπεσαν (20), τὰ ῐδια προτι-
μήσαντες τῆς πρὸς τὰ θεῖα θεωρίας · ἐνδιατρίψαντες
δὲ τούτοις, καὶ τῶν ἐγγυτέρω μὴ ἀποστῆναι θέλον-
τες, ταῖς μὲν τοῦ σώματος ἡδοναῖς συνέκλεισαν ἑαυ-
τῶν τὴν ψυχὴν, τεταραγμένην καὶ¹ πεφυρμένην πά· νβ
σαις ἐπιθυμίαις ’ τέλεον δὲ ἐπελάθοντο τῆς se ἀρχῆς
αὐτῶν παρὰ Θεοῦ δυνάμεως. Τοῦτο δ’ ἄν τις ἴδοι καὶ
ὲκ τοῦ πρώτου πλασθέντος ἀνθρώπου ἀληθὲς, ὡς αἱ
ἱεραὶ περὶ αὐτοῦ λέγουσι Γραφαί. Κάκεῖνος γὰρ, ἓως
μὲν τὸν νοῦν εἶχε πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὴν τούτου θε-
ωρίαν, ἀπεστρέφετο τὴν πρὸς τὸ σῶμα θεωρίαν (21)-
ὅτε δὲ συμῦουλίᾳ τοῦ ὄφεως ἀπέστη μὲν τῆς πρὸς
τὸν Θεὸν διανοίας, ἑαυτὸν δὲ κατανοεῖν ἤρξατο, τηνι-
καῦτα καὶ είς ἐπιθυμίαν τοῦ σώματος ἔπεσαν, καὶ
(19) Haec verba ἑαυτοὺς δὲ κατανοεῖν ήρξαντο, qum
legerant, et verterant interpretes, desiderabantur
in' editis, quae ex mss. Seguer. Colb. Gobier.
Fclckm. 2 et 5 anon. rcstituimus.
(20) Sic δείξειεν. et. infra. At Colb., avsmqov.
Alii cum editis ἔπεσον.
(ει) Colb. et Felkm. Ξ anonymus, φιλίαν.