PG 25, col. 7
telligit. Ita rebus quidem qua: sub sensus cadunt
et corporeae sunt excelsior eliicitur, cum his vero
vi mentis coniungitur, qua: ccelestes ac divinae sunt
solaque intelligentia comprehenduntur. Cum enim
corporibus mens humana non adhaerescit, neque
aliquid ex eorum cupiditate extrinsecus admistum
habet. sed tota ipsa sursum secum est, siculi ini-
tio facta est ; tunc ea quae sensus movent omnia-
que humana transcenderis, in sublime fertur, Ver-
bumque, et in Verbo Verbi Patrem videt, cujus
contemplatione delectata, suo erga illum amore et
desiderio renovatur: quemadmodum utique primum
hominem, qui Hebraea lingua Adam dictus est, sa-
cra: Scriptura: narrant initio summa cum libertate
et liducia mente 3 Deo adhaesisse, sanctorumque
societate et consuetudine potitum fuisse in illa re-
rum caelestium contemplatione, qua illo in loco
fruebatur, quem sanctus Moyses tropo quodam pa-
radisum appellavit. Anima: enim munditia eam ad
Deum per seipsam contuendum idoneam reddit, uti
ipse Dominus ait: Beati mundo corde, quoniam
ipsi Deum uidebunt ι.
5. Sic ergo Creator, ut dictum est, hominum
genusv'condidit, quos etiam in eo statu perseverare
voluit. At illi, rebus potioribus neglectis, ignavique
et inertes ad illas intelligendas electi. sese ad ea
quae sibi propiora erant, convertere. Haec autem
corpus et sensus corporis erant. Itaque homines,
mentem et cogitationem a rebus caelestibus avoca-
verunt, et seipsos contemplari cmperunt. Seipsos
autem contemplando. corporique aliisve rebus, quas
sensus movent, inbaarendo, ac velut in propriis de-
cepti, iu sui cupiditatem delapsi sunt, propriis re—
bus rerum divinarum contemplationi antepositis.
ln his porro commorantes, nolentesque a proximis
sibi rebus discedere, suam animam omni cupidita-
tum genere turbatam et inquinatam, corporis vo-
luptatibus constrinxere, ac vim quam ab initioa
Deo acceperant, penitus obliti sunt. Id vero ita se
habere vel ex primo homine videre licet, ut ex sa-
cris Scripturis discimus. Siquidem quandiu ille
mentem ad Deum et Dei contemplationem applica-
vit, corporis contemplationem respuit: cum vero
serpentis persuasu cogitationem a Deo avertit, se-
que contemplari ccepit ; tunc illi (in corporis cupi-
ditatem misere inciderunt, et se nudos esse cognm
¹ Matth. ν, 8.
(βλ-δίο Seguer. Angt. et Fcickm. 2 an. Alii-cum
editisfilui; vel ὂλοςνὲστῖν ἐαυτῷ.
(lli) '0 ἅγιος deest in beler. et Felckm. l
anim .
(i7) Colb.el Felck, 2 an" tvompiCsaeat, Ibid.
ante hanc vooetn editi et plures mss: Com. habent
aii-5:71;. ἕως. cultu Gobl. et Felck. i an., ἑαυτῆς.
(18) Colb., ἐγγύτερον.
et corporeae sunt excelsior eliicitur, cum his vero
vi mentis coniungitur, qua: ccelestes ac divinae sunt
solaque intelligentia comprehenduntur. Cum enim
corporibus mens humana non adhaerescit, neque
aliquid ex eorum cupiditate extrinsecus admistum
habet. sed tota ipsa sursum secum est, siculi ini-
tio facta est ; tunc ea quae sensus movent omnia-
que humana transcenderis, in sublime fertur, Ver-
bumque, et in Verbo Verbi Patrem videt, cujus
contemplatione delectata, suo erga illum amore et
desiderio renovatur: quemadmodum utique primum
hominem, qui Hebraea lingua Adam dictus est, sa-
cra: Scriptura: narrant initio summa cum libertate
et liducia mente 3 Deo adhaesisse, sanctorumque
societate et consuetudine potitum fuisse in illa re-
rum caelestium contemplatione, qua illo in loco
fruebatur, quem sanctus Moyses tropo quodam pa-
radisum appellavit. Anima: enim munditia eam ad
Deum per seipsam contuendum idoneam reddit, uti
ipse Dominus ait: Beati mundo corde, quoniam
ipsi Deum uidebunt ι.
5. Sic ergo Creator, ut dictum est, hominum
genusv'condidit, quos etiam in eo statu perseverare
voluit. At illi, rebus potioribus neglectis, ignavique
et inertes ad illas intelligendas electi. sese ad ea
quae sibi propiora erant, convertere. Haec autem
corpus et sensus corporis erant. Itaque homines,
mentem et cogitationem a rebus caelestibus avoca-
verunt, et seipsos contemplari cmperunt. Seipsos
autem contemplando. corporique aliisve rebus, quas
sensus movent, inbaarendo, ac velut in propriis de-
cepti, iu sui cupiditatem delapsi sunt, propriis re—
bus rerum divinarum contemplationi antepositis.
ln his porro commorantes, nolentesque a proximis
sibi rebus discedere, suam animam omni cupidita-
tum genere turbatam et inquinatam, corporis vo-
luptatibus constrinxere, ac vim quam ab initioa
Deo acceperant, penitus obliti sunt. Id vero ita se
habere vel ex primo homine videre licet, ut ex sa-
cris Scripturis discimus. Siquidem quandiu ille
mentem ad Deum et Dei contemplationem applica-
vit, corporis contemplationem respuit: cum vero
serpentis persuasu cogitationem a Deo avertit, se-
que contemplari ccepit ; tunc illi (in corporis cupi-
ditatem misere inciderunt, et se nudos esse cognm
¹ Matth. ν, 8.
(βλ-δίο Seguer. Angt. et Fcickm. 2 an. Alii-cum
editisfilui; vel ὂλοςνὲστῖν ἐαυτῷ.
(lli) '0 ἅγιος deest in beler. et Felckm. l
anim .
(i7) Colb.el Felck, 2 an" tvompiCsaeat, Ibid.
ante hanc vooetn editi et plures mss: Com. habent
aii-5:71;. ἕως. cultu Gobl. et Felck. i an., ἑαυτῆς.
(18) Colb., ἐγγύτερον.