PG 28, col. 1291
‹‹ Ὀφθήσεται 6 Θεὸς τῶν Θεῶν (10⁸⁸) ἐν Σιών· ›› καὶ,
‹‹ Ὀ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν, καὶ ἐν μέσῳ δὲ
θεοὺς διακρινεῖ· ›› καὶ, ‹‹ Θεοῦς οὐ κακολογήσεις, ι)
γέγραπται. Κατὰ γοῦν τὴν σὴν σοφέαν, εἷ’ πᾶν εἷ’ τι
Θεὸς, τοῦτο καὶ Πνεῦμα, πάντες οἱ προειρημένοι ἄν-
θρωποι καὶ θεοὶ, Πνεῦματά εἰσιν. Εἰ δὲ Οεὸς Μωσῆς,
καὶ ἕκαστος τῶν προειρημένων, καὶ οὐ Πνεύματα, οὐκ
ἄρα πᾶν ei’ τι Θεὸς, τοῦτο καὶ Πνεῦμα* οὐδέ πᾶν εἷ’
τι Πνεῦμα, τοῦτο καὶ Θεὸς. Καὶ γὰρ τὰ δαιμόνια
ὑμῶν τῶν αἱρετικῶν πνεύματά εἶσι, καὶ οὐκ εἶσὶ
θεοί.
3. Ἔτι πρόσωπον εἰσαγαγὼν Ὀρθοδόξου, Δῶμεν,
φησὶν, ὡς οὐ θεολογεῖται τὸ Πνεῦμα, ὅμως κυριολο-
γεῖται· γέγραπται γάρ· ‹‹ Ὀ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά
ἐστιν. n Ἔτι φησίνο Εἰπὲ αὐτὸς τὸ ἐπαγόμενον ·
(ι Οὗ ’δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία. υ Περὶ
τοῦ Κυρίου λέγει, φησὶν,ὅτι 6 Κύριος τὸ Πνεῦμά
ἐστιν. Ἡμεῖς δὲ πρὸς αὐτόν’ Ἀληθῶς τὸ, ‹‹ Φάσκον-
τες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, ›› περὶ ὑμῶν εἷ’ρηται.
Τοῦ γὰρ ἐπαγομένου φανερῶς δεικνύντος, ὅτι τὸ
Πνεῦμα ἐστιν,(16“”’)οὗ εἴρηται, ‹‹ Ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦ-
μα ἐστιν, ι) ἠπάτησας αὐτὸς ἑαυτὸν, ’ἕνα ἐκ τοῦ στόμα-
τός σου ἔλεγχος προέλθῃ, καὶ ἀκούσῃς, ὅτι (ι Ἐκ τοῦ
στόματός σου κρινὼ σε, πονηρὲ δοῦλε. η Τὸ γὰρ
ἐπαγόμενόν ἐστιν· ‹‹ Οὔ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ
ἐλευθερία. ›) Τὸ δὲ ὃν Πνεῦμα Κυρίου, Κυρίου ἐστὶ
Πνεῦμα, ὅπερ εἷ’ρηται Κύριος. Ὠς γὰρ Υἱὸς Κύριος
ὢν, Κύριός ἐστιν· οὕτως τὸ Πνεῦμα, Κύριος ὃν, Κύ-
ριός ἐστιν.
4. Καὶ πάλιν ἐαυτῷ πρόσωπον ποιησάμενος, ἑαυ-
τὸν ἠρώτα* Οὐδὲ προσκυνητόν ἐστιν; ἔπειτα αὐτὸς
ἐαυτῷ Οὐκ ἔστιν· οὐδὲ γὰρ γέγραπται. Εἶτα πάλιν
λαϐὼν Ὀρθοδὸξου πρόσωπον, λέγει’ Εἴ· ἀνθρώποις
προσεκύνησαν ἄνθρωποι, φὲρε εἰπεῖν, ὡς Ναοαν 6
προφήτης τῷ Δαϐὶδ· γέγραπται γάρ’ ‹‹ Εἰσῆλθε
κατὰ πρόσωπον τοῦ βασιλέως Ναθᾶν 6 προφήτης,
καὶ προσεκύνησεν αὐτὸν ἐπῖ τήν γῆν· ›› διὰ τί μή καὶ
τῷ Πνεῦματι προσκυνήσομεν πρὸ πάντων ἀνθρώπων;
Καὶ αὐτὸς ἐαυτῷ πάλιν ἐπάγει· ι Κυρίῳ τῷ Θεῷ
σου προσκυνήσεις’ ιι μή καὶ τῷ ΙΙνεῦματι; Τὸ
Πνεῦμα Κύριοι, οὐκ ἔστιν· ἀλλ’ οὔτε Θεός· πῶς
οῦν ἔσται προσκυνητὸν, μὴ ὃν ἐν τῷ τῆς προσκυνή-
σεως δρῳ; ‹‹ Οὐδεῖς γὰρ δύναται εἰπεῖν Κύριον
Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεῦματι ἁγίῳ. ›› Δεῖ γὰρ ἀληθῶς
τὸν προσαγόμενον Θεῷ, δι’ ἐτέρου τῷ ἁγίῳ Πνεῦματι
προσάγεσθαι. Εἰ προσκυνήσω λοιπὸν τῷ ἁγίῳ υνειόο
ματι, διὰ τίνος ἢ ἐν τίνι προσκυνήσω προσαχθεὶς
αὖτῷ;Τί οὖν ὑμεῖς πρὸς cauta; Δικάσεταί σε ἐν
ἡμέρᾳ κρίσεως Ναθαν ὁ προφήτης, ὡς νοῦ παρὰ τὸν
νόμον πεποιηκὼς καὶ προσκυνήσας τῷ Δαϐίδ. Πρασ-
ήγαγες γὰρ τὸ ῥητὸν, ὡς ὀφείλων καταδικάσαι αὐτὸν
¹⁹ Psal. cxxxm, 8.
ὀ Psal. LXXXI, 1.
²¹ Exod. χχιι, 28.
xxx, 21. ³⁵ Ill Reg. ι, 24.
³⁸ Matth. ιν, 10.
(16⁶·) Sic Palat. In prius editis quaedam desunt.
‹‹ Ὀ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν, καὶ ἐν μέσῳ δὲ
θεοὺς διακρινεῖ· ›› καὶ, ‹‹ Θεοῦς οὐ κακολογήσεις, ι)
γέγραπται. Κατὰ γοῦν τὴν σὴν σοφέαν, εἷ’ πᾶν εἷ’ τι
Θεὸς, τοῦτο καὶ Πνεῦμα, πάντες οἱ προειρημένοι ἄν-
θρωποι καὶ θεοὶ, Πνεῦματά εἰσιν. Εἰ δὲ Οεὸς Μωσῆς,
καὶ ἕκαστος τῶν προειρημένων, καὶ οὐ Πνεύματα, οὐκ
ἄρα πᾶν ei’ τι Θεὸς, τοῦτο καὶ Πνεῦμα* οὐδέ πᾶν εἷ’
τι Πνεῦμα, τοῦτο καὶ Θεὸς. Καὶ γὰρ τὰ δαιμόνια
ὑμῶν τῶν αἱρετικῶν πνεύματά εἶσι, καὶ οὐκ εἶσὶ
θεοί.
3. Ἔτι πρόσωπον εἰσαγαγὼν Ὀρθοδόξου, Δῶμεν,
φησὶν, ὡς οὐ θεολογεῖται τὸ Πνεῦμα, ὅμως κυριολο-
γεῖται· γέγραπται γάρ· ‹‹ Ὀ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά
ἐστιν. n Ἔτι φησίνο Εἰπὲ αὐτὸς τὸ ἐπαγόμενον ·
(ι Οὗ ’δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία. υ Περὶ
τοῦ Κυρίου λέγει, φησὶν,ὅτι 6 Κύριος τὸ Πνεῦμά
ἐστιν. Ἡμεῖς δὲ πρὸς αὐτόν’ Ἀληθῶς τὸ, ‹‹ Φάσκον-
τες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, ›› περὶ ὑμῶν εἷ’ρηται.
Τοῦ γὰρ ἐπαγομένου φανερῶς δεικνύντος, ὅτι τὸ
Πνεῦμα ἐστιν,(16“”’)οὗ εἴρηται, ‹‹ Ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦ-
μα ἐστιν, ι) ἠπάτησας αὐτὸς ἑαυτὸν, ’ἕνα ἐκ τοῦ στόμα-
τός σου ἔλεγχος προέλθῃ, καὶ ἀκούσῃς, ὅτι (ι Ἐκ τοῦ
στόματός σου κρινὼ σε, πονηρὲ δοῦλε. η Τὸ γὰρ
ἐπαγόμενόν ἐστιν· ‹‹ Οὔ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ
ἐλευθερία. ›) Τὸ δὲ ὃν Πνεῦμα Κυρίου, Κυρίου ἐστὶ
Πνεῦμα, ὅπερ εἷ’ρηται Κύριος. Ὠς γὰρ Υἱὸς Κύριος
ὢν, Κύριός ἐστιν· οὕτως τὸ Πνεῦμα, Κύριος ὃν, Κύ-
ριός ἐστιν.
4. Καὶ πάλιν ἐαυτῷ πρόσωπον ποιησάμενος, ἑαυ-
τὸν ἠρώτα* Οὐδὲ προσκυνητόν ἐστιν; ἔπειτα αὐτὸς
ἐαυτῷ Οὐκ ἔστιν· οὐδὲ γὰρ γέγραπται. Εἶτα πάλιν
λαϐὼν Ὀρθοδὸξου πρόσωπον, λέγει’ Εἴ· ἀνθρώποις
προσεκύνησαν ἄνθρωποι, φὲρε εἰπεῖν, ὡς Ναοαν 6
προφήτης τῷ Δαϐὶδ· γέγραπται γάρ’ ‹‹ Εἰσῆλθε
κατὰ πρόσωπον τοῦ βασιλέως Ναθᾶν 6 προφήτης,
καὶ προσεκύνησεν αὐτὸν ἐπῖ τήν γῆν· ›› διὰ τί μή καὶ
τῷ Πνεῦματι προσκυνήσομεν πρὸ πάντων ἀνθρώπων;
Καὶ αὐτὸς ἐαυτῷ πάλιν ἐπάγει· ι Κυρίῳ τῷ Θεῷ
σου προσκυνήσεις’ ιι μή καὶ τῷ ΙΙνεῦματι; Τὸ
Πνεῦμα Κύριοι, οὐκ ἔστιν· ἀλλ’ οὔτε Θεός· πῶς
οῦν ἔσται προσκυνητὸν, μὴ ὃν ἐν τῷ τῆς προσκυνή-
σεως δρῳ; ‹‹ Οὐδεῖς γὰρ δύναται εἰπεῖν Κύριον
Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεῦματι ἁγίῳ. ›› Δεῖ γὰρ ἀληθῶς
τὸν προσαγόμενον Θεῷ, δι’ ἐτέρου τῷ ἁγίῳ Πνεῦματι
προσάγεσθαι. Εἰ προσκυνήσω λοιπὸν τῷ ἁγίῳ υνειόο
ματι, διὰ τίνος ἢ ἐν τίνι προσκυνήσω προσαχθεὶς
αὖτῷ;Τί οὖν ὑμεῖς πρὸς cauta; Δικάσεταί σε ἐν
ἡμέρᾳ κρίσεως Ναθαν ὁ προφήτης, ὡς νοῦ παρὰ τὸν
νόμον πεποιηκὼς καὶ προσκυνήσας τῷ Δαϐίδ. Πρασ-
ήγαγες γὰρ τὸ ῥητὸν, ὡς ὀφείλων καταδικάσαι αὐτὸν
¹⁹ Psal. cxxxm, 8.
ὀ Psal. LXXXI, 1.
²¹ Exod. χχιι, 28.
xxx, 21. ³⁵ Ill Reg. ι, 24.
³⁸ Matth. ιν, 10.
(16⁶·) Sic Palat. In prius editis quaedam desunt.