PG 28, col. 1517
ϐάλλει τῇ ψυχῇ ἄτακτον κίνησιν· μεγεθῦνει γὰρ αὖ-
τὴν ἀπρεπῶς κατὰ τῶν ἀδελφῶν ἐπαίρεσθαι. Βαρὺ
καὶ όλὲθριον τοῦτο τοῦ Ξχθροῦ τὸ δη λητάριονΠολλους
ἀθρόως ἐν τούτῳ σκοτίσας κατέϐαλεν . Ὑποόάλλει
γάρ τῇ ψυχῇ ἔννοιαν νόθον καὶ θανατηφόρον. Κατει-
ληιρέναι γάρ αὺτὸν 1ραντάζει τά παρὰ τοῖς πολλοῖς
ἀγνοούμενα,καὶ ὅτι ὲν νηστείαις ὑπερϐάλλει · καὶ πλῆ-
θος αὐτῷ ἀνδραγαθημάτων προστίθησι· πάντων δὲ
ὧν ἥμαρτεν εἰς λήθην αὐτὸν φὲρει, πρὸς τὸ κατὰ τῶν
συνόντων ἐπαίρεσθαι. Ὑποκλὲπτει γὰρ αὐτοῦ ἐκ τοῦ
νου τά πλημμελήματα· οὐ πρὸς ὠφέλειαν δὲ αὐτοῦ
τοῦτο ποιεῖ, ἀλλᾶ πρὸς τὸ μὴ δυνηθῆναι αὐτὸν εἰπεῖν
τὴν ἱατρικὴν ἐκείνην φωνὴν, τὸ, Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον. Β
ἐλέησόν με . Οὔτε μην συγχωρήσει αὐτῷ λέγειν,
Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου.
Ἀλλ’ ὥσπερ αὐτὸς κατὰ διάνοιαν εἶπε τό· Ἀναϐή-
σομαι, καὶ θήσομαι τὸν θρόνον μου· οὕτως καὶ
τοῦτον φαντάζει εἷς ἀρχάς τε καὶ πρωτοκαθεδρίας,
ἔτι δὲ διδασκαλίας, καὶ ἱαμάτων ἐκδόσεις. ’11 οὖν
οὕτως ἀπατωμὲνη ψυχή φθείρεται καὶ ἀπόλλυται,
δυσιάτῳ ἕλκει πληγεῖσα.
50. Τί οὖν δεῖ ποιεῖν, τῶν τοιούτων λογισμῶν παρ-
όντων ; ’Δδιαλείπτως μελετᾷν τὸ θεῖον ἐκεῖνο λόγιον,
ὅπερ 6 μακάριος Δαϐὶδ ἐϐόα, λέγων τό· Ἐγὼ δέ εἶμι
σκώληξ, καὶ οὐκ ἄνθρωπος. Καὶ ἐν ἑτέρῳ φησίν.
Ἐγὼ δέ εἶμι γῆ καὶ σποδός. ’Έτι γε μὴν καὶ τὸ τοῦ
ε Ἰ ..ο ( υ ἢ Ι
Ησαίου ακουὲτω ρημα τὸ λέγον, ως Πασα δικαιοσυνη
ἀνθρώπου ὡς ῥάκος ἀποκαθημενης. Καὶ εἰ μὶν ἀνα-
χωροῦσῃ καθ’ ἑαυτήν οἱ λογισμοὶ οὗτοι παρεισέλθωσιν,
ἰν κοινοϐίῳ εἶσερχὲσθω· ἀναγκαζὲσθω δὲ καὶ δεύτερον
ἰσθίειν τῆς ἡμέρας, εἶ’ γε δι’ ὑπερϐολὴν ἀσκήσεως
τούτῳ ἑάλω τῷ πάθει· καὶ παρά τῶν συνηλέκων δὲ
ἐπιτιμάσθω, καὶ ὀνειδιζέσθω, καὶ ἐπιτιμάσθω σφο-
δρῶς, ὡς μηδὲν μέγα πράττουσαν πᾶσαν δὲ ὑπηρεσίαν
ποιείσθω. Προσαγὲσθωσαν δὲ καὶ βίοι ἁγίων ἐξοχώτα-
τοι εἶς ἐξήγησιν· πειράσθωσαν δὲ αἱ συνελθοῦσαι ἐπι-
τείνειν ὲαυτῶν τοὺς πόνους πρὸς ἄσκησιν τὰς ὀλίγας
ἡμέρας, πρὸς τὸ ἐκείνην, θεασαμένην τὸ μέγεθος τῶν
ἀρετῶν, ἐλάττονα καὶ ἑαυτὴν ἡγεῖσθαι.
51. [Ιροηγεῖται δὶ τῆς νόσου ταύτης ἕτερον κακόν,
ἡ παρακοή· ὅθεν διὸ. τοῦ ἰναντίου τῆς ὑπακοῆς, δυνα-
τὸν τήν σηπεδονώδη νομὴν τῆς ψυχῆς περικαθᾶραιο
Ὑπακοή γὰρ, φησὶν, ὑπὲρ θυσίαν.
52. Δεῖ οὖν καθαιρεῖν ὄγκον δόξης ὲν καιρῷ, και
ἐπαινεῖν δὲ πάλιν καὶ θαυμάζειν ἐν καιρῷ. Ei γὰρ
ἀμελὴς καὶ νωθρὰ εὐρεθῇὴ ψυχὴ, ἔτι γε μὴν καὶ
ὑποναρκοῦσα είς τὴν τοῦ καλοῦ προκοπὴν, ἐπαινεῖν
ταύτην προσήκει· καί εἷ’ μικρὸν ποιήσει τι χρηστὸν,
θαυμάζειν καὶ μεγεθοποιεῖν δέον αὐτήν Καί τὰ
σφοδρᾶ καὶ ἀπάνθρωπα πλημμελήματα ὡς ἐλάχιστα
καὶ οὐδαμινὰ λεκτέοι· 6 γὰρ διάϐολος, βουλόμενος
πάντα διαστρέφειν , ἐπὶ μὲν τῶν σπουδαίων καὶ
ἀσκητικῶν κρύπτειν πειρᾶται τὰ προγεγονότα ἆμαρ-
⁸ Psal. cx. 1.
'Psal. vr. 3;
ix, 14.
¹ Psal. ι.. 3.
⁸ ῐ Reg. xv, 22.
⁷ lea. LXIV, 6.
τὴν ἀπρεπῶς κατὰ τῶν ἀδελφῶν ἐπαίρεσθαι. Βαρὺ
καὶ όλὲθριον τοῦτο τοῦ Ξχθροῦ τὸ δη λητάριονΠολλους
ἀθρόως ἐν τούτῳ σκοτίσας κατέϐαλεν . Ὑποόάλλει
γάρ τῇ ψυχῇ ἔννοιαν νόθον καὶ θανατηφόρον. Κατει-
ληιρέναι γάρ αὺτὸν 1ραντάζει τά παρὰ τοῖς πολλοῖς
ἀγνοούμενα,καὶ ὅτι ὲν νηστείαις ὑπερϐάλλει · καὶ πλῆ-
θος αὐτῷ ἀνδραγαθημάτων προστίθησι· πάντων δὲ
ὧν ἥμαρτεν εἰς λήθην αὐτὸν φὲρει, πρὸς τὸ κατὰ τῶν
συνόντων ἐπαίρεσθαι. Ὑποκλὲπτει γὰρ αὐτοῦ ἐκ τοῦ
νου τά πλημμελήματα· οὐ πρὸς ὠφέλειαν δὲ αὐτοῦ
τοῦτο ποιεῖ, ἀλλᾶ πρὸς τὸ μὴ δυνηθῆναι αὐτὸν εἰπεῖν
τὴν ἱατρικὴν ἐκείνην φωνὴν, τὸ, Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον. Β
ἐλέησόν με . Οὔτε μην συγχωρήσει αὐτῷ λέγειν,
Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου.
Ἀλλ’ ὥσπερ αὐτὸς κατὰ διάνοιαν εἶπε τό· Ἀναϐή-
σομαι, καὶ θήσομαι τὸν θρόνον μου· οὕτως καὶ
τοῦτον φαντάζει εἷς ἀρχάς τε καὶ πρωτοκαθεδρίας,
ἔτι δὲ διδασκαλίας, καὶ ἱαμάτων ἐκδόσεις. ’11 οὖν
οὕτως ἀπατωμὲνη ψυχή φθείρεται καὶ ἀπόλλυται,
δυσιάτῳ ἕλκει πληγεῖσα.
50. Τί οὖν δεῖ ποιεῖν, τῶν τοιούτων λογισμῶν παρ-
όντων ; ’Δδιαλείπτως μελετᾷν τὸ θεῖον ἐκεῖνο λόγιον,
ὅπερ 6 μακάριος Δαϐὶδ ἐϐόα, λέγων τό· Ἐγὼ δέ εἶμι
σκώληξ, καὶ οὐκ ἄνθρωπος. Καὶ ἐν ἑτέρῳ φησίν.
Ἐγὼ δέ εἶμι γῆ καὶ σποδός. ’Έτι γε μὴν καὶ τὸ τοῦ
ε Ἰ ..ο ( υ ἢ Ι
Ησαίου ακουὲτω ρημα τὸ λέγον, ως Πασα δικαιοσυνη
ἀνθρώπου ὡς ῥάκος ἀποκαθημενης. Καὶ εἰ μὶν ἀνα-
χωροῦσῃ καθ’ ἑαυτήν οἱ λογισμοὶ οὗτοι παρεισέλθωσιν,
ἰν κοινοϐίῳ εἶσερχὲσθω· ἀναγκαζὲσθω δὲ καὶ δεύτερον
ἰσθίειν τῆς ἡμέρας, εἶ’ γε δι’ ὑπερϐολὴν ἀσκήσεως
τούτῳ ἑάλω τῷ πάθει· καὶ παρά τῶν συνηλέκων δὲ
ἐπιτιμάσθω, καὶ ὀνειδιζέσθω, καὶ ἐπιτιμάσθω σφο-
δρῶς, ὡς μηδὲν μέγα πράττουσαν πᾶσαν δὲ ὑπηρεσίαν
ποιείσθω. Προσαγὲσθωσαν δὲ καὶ βίοι ἁγίων ἐξοχώτα-
τοι εἶς ἐξήγησιν· πειράσθωσαν δὲ αἱ συνελθοῦσαι ἐπι-
τείνειν ὲαυτῶν τοὺς πόνους πρὸς ἄσκησιν τὰς ὀλίγας
ἡμέρας, πρὸς τὸ ἐκείνην, θεασαμένην τὸ μέγεθος τῶν
ἀρετῶν, ἐλάττονα καὶ ἑαυτὴν ἡγεῖσθαι.
51. [Ιροηγεῖται δὶ τῆς νόσου ταύτης ἕτερον κακόν,
ἡ παρακοή· ὅθεν διὸ. τοῦ ἰναντίου τῆς ὑπακοῆς, δυνα-
τὸν τήν σηπεδονώδη νομὴν τῆς ψυχῆς περικαθᾶραιο
Ὑπακοή γὰρ, φησὶν, ὑπὲρ θυσίαν.
52. Δεῖ οὖν καθαιρεῖν ὄγκον δόξης ὲν καιρῷ, και
ἐπαινεῖν δὲ πάλιν καὶ θαυμάζειν ἐν καιρῷ. Ei γὰρ
ἀμελὴς καὶ νωθρὰ εὐρεθῇὴ ψυχὴ, ἔτι γε μὴν καὶ
ὑποναρκοῦσα είς τὴν τοῦ καλοῦ προκοπὴν, ἐπαινεῖν
ταύτην προσήκει· καί εἷ’ μικρὸν ποιήσει τι χρηστὸν,
θαυμάζειν καὶ μεγεθοποιεῖν δέον αὐτήν Καί τὰ
σφοδρᾶ καὶ ἀπάνθρωπα πλημμελήματα ὡς ἐλάχιστα
καὶ οὐδαμινὰ λεκτέοι· 6 γὰρ διάϐολος, βουλόμενος
πάντα διαστρέφειν , ἐπὶ μὲν τῶν σπουδαίων καὶ
ἀσκητικῶν κρύπτειν πειρᾶται τὰ προγεγονότα ἆμαρ-
⁸ Psal. cx. 1.
'Psal. vr. 3;
ix, 14.
¹ Psal. ι.. 3.
⁸ ῐ Reg. xv, 22.
⁷ lea. LXIV, 6.