PG 28, col. 85
Athanasii doctrina consentit. His adde styli varietatem sane conspicuam; Athanasianus enim planus
apertusque, hujus vero scriptoris intricatissimus est, ita ut, sub finem potissimum, vix sit intelligen-
dus. Praater haec, indignum Athanasio orthodoxas piasque sententias, argutiis atque cavillis impugnare,
quod unum agit scriptor iste. Nec omittendum, non reperiri hoc opusculum in antiquioribus Athanasii
operum collectionibus, abesseque a Regio et Segueriano codice, qui ambo omnia Athanasii opera iisdem
adhibitis numeris complectuntur. Quare dubium saltem valdeque suspectum videtur. Antiquum tamen
esse patet, atque paulo post missam a Meletio, Eusebio aliisque ad Jovianum epistolam editum. Quare
illud in annum circiter 364 conferimus.
ΤΟΥ EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ἔλεγχος τῆς (41) ὑποκρίσεως τῶν περὲΜαλὲτὶον, καὶ Εὐσέϐιον τὸν Σαμοσατὲα κατὰ τοῦ
nocua ου.
S. P. N. ATHANASII
Ite/utalia hypocrisis Maletz‘i et Eusebii Samosatensis, adversus Consubstantialitatem.
’Ἄνθρωποςκαεν ὁμοίωσιν Θεοῦ γέγονε, καὶ ἔστιν
οὗ Θεὸς 6 ἅνθρωπος, τὸ γὰρ ὅμοιόν τινι οὐκ ἔστιν
αὐτὸ ἰκεῖνο, ᾧ ὁμοιοῦται. Ὠς καὶ τὸ, ὁμοία ἐστιν ὴ
βασιλεία τῶν οὐρανῶν (42) σαγήνῃ καὶ σπέρματι,
καὶ οὐδὲν τούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· καὶ,
ὅμοιος ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ 6 μαθητευθεὶς τῇ βα-
σιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ οὐκ οἰκοδεσπότης οὗτος·
καὶ ἕτερα τοιαῦτα πολλά. Ὅμοια δὲ καί ἐν τοῖς σώ-
μασι, λύκος κυνὶ, ἀλλ’ οὔ κύων ἐστι (43)· καὶ κασσί-
τιρος ἀργύρῳ, ἀλλ’ οὐκ ἄργυρος· χαλκὸς χρυσῳ,
ἀλλ’ νο χρυσός· καὶ κόκκινον αἵματι, ἀλλ’ οὐχ αἷμα·
καῖ γύψος χιόνι (44), ἀλλ’ οὗ ’χιών καὶ ἄλλα διά-
φορα τοιαῦτα θεωριῖται. Θεῷ οὖν οὐχ ὅμοιος 6 Υἱὸς,
Θεὸς ὢν, ἀλλ’ ἓν καὶ τοῦτο· ὡς γιγραπται· (ι Ἐγὼ
καὶ 6 Πατὴρ ἓν ἐσμιν. ‹‹ Καὶ ϐιότητα ἡρμήνευσε
τήν ἑνότηταο ϐιότητα δὲ οὐχ οἵαν τῶν θεοποιηθὲν- Β
υ δῖ 3 Λ \ 1 ι \ 1 1 Ι ν
των· ἅτε δὴ ἀντιτιθεὶς αὐτὴν πρὸς ἐκείνην, ὡς ἔχει
τὸ λόγιον τοῦ Κυρίου⁹ Θεὸς γάρ ἐστιν, οὐχ ὡς ἄν·
θρωπος 6 καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ γενόμινος (45)· καὶ
Θεὸς ὀνομαζόμενος τῇ ὁμοιώσει, οὗ τῇ φύσει’ ὁμοιως
μένην ἔχων Θεῷ τὴν οὐσίαν· καὶ δὴ καὶ προκόπτων
ἂν τῇ ὁμοιότητι· καθ’ ἣν ἤδη φύσιν (46), ‹‹ Τὲκνα
Θεοῦ ἐσμεν, ›› καὶ ‹‹ Ἐὰν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὖτῳ ἒσὸ-
Η Ἰ ἳ ν ξ \ 9
μεθα. ›› Οπου δὲ ουσία ἡ αυτ-ἠ, ου προκοπτει ου-
σία εἷς τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον, ἀλλὰ ἄνθρωπος μὲν
οτ Joan. ι, 30. 9⁸ Rom. νιιι, 16. ⁹⁹ Ι Joan. ιιι, 2.
(41)ίΤῆς deest in Basil. 1 et in codice eminen-
tissimi cardinalis Ottoboni, quemgsic notamus,
Ottobon. Mox, edit. Commelin.‘ Μελέτον, mendose.
Mox particula, καί, quen_legebatur in editis ante,
τὸν Σαμοσατὲα, deest'in 0tt6b0n., Basiliensi primo,
τον ια οσατεα, uses: 1n uuonon., basilicum primo,
secundi) et _Felcl;. 2, et recte quidem. Anglic., περὶ
Μελὲτιον καὶ Παῦλον τὸν-Σαμοσοὶτέα, quam lectibnein
perperam secutus est Nannius, ut diximus in Mo-
nito.“ibidem, editi, post Σαμοσατὲα, habent τῶν
κακοδόξων, quae verba cum desint 'in, Ottobon.,
Basiliensi 1, 2, Anglic. et Felckm. 2, omissa sunt.
Mox iidem, κατὰ ίτοῦ Ὀμοουσίου. Editi, περὶ τοῦ
Ὃμοουσίου.
(42) Ottobon. Basiliensis 1, Anglican. et Felc. 2,
apertusque, hujus vero scriptoris intricatissimus est, ita ut, sub finem potissimum, vix sit intelligen-
dus. Praater haec, indignum Athanasio orthodoxas piasque sententias, argutiis atque cavillis impugnare,
quod unum agit scriptor iste. Nec omittendum, non reperiri hoc opusculum in antiquioribus Athanasii
operum collectionibus, abesseque a Regio et Segueriano codice, qui ambo omnia Athanasii opera iisdem
adhibitis numeris complectuntur. Quare dubium saltem valdeque suspectum videtur. Antiquum tamen
esse patet, atque paulo post missam a Meletio, Eusebio aliisque ad Jovianum epistolam editum. Quare
illud in annum circiter 364 conferimus.
ΤΟΥ EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ἔλεγχος τῆς (41) ὑποκρίσεως τῶν περὲΜαλὲτὶον, καὶ Εὐσέϐιον τὸν Σαμοσατὲα κατὰ τοῦ
nocua ου.
S. P. N. ATHANASII
Ite/utalia hypocrisis Maletz‘i et Eusebii Samosatensis, adversus Consubstantialitatem.
’Ἄνθρωποςκαεν ὁμοίωσιν Θεοῦ γέγονε, καὶ ἔστιν
οὗ Θεὸς 6 ἅνθρωπος, τὸ γὰρ ὅμοιόν τινι οὐκ ἔστιν
αὐτὸ ἰκεῖνο, ᾧ ὁμοιοῦται. Ὠς καὶ τὸ, ὁμοία ἐστιν ὴ
βασιλεία τῶν οὐρανῶν (42) σαγήνῃ καὶ σπέρματι,
καὶ οὐδὲν τούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· καὶ,
ὅμοιος ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ 6 μαθητευθεὶς τῇ βα-
σιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ οὐκ οἰκοδεσπότης οὗτος·
καὶ ἕτερα τοιαῦτα πολλά. Ὅμοια δὲ καί ἐν τοῖς σώ-
μασι, λύκος κυνὶ, ἀλλ’ οὔ κύων ἐστι (43)· καὶ κασσί-
τιρος ἀργύρῳ, ἀλλ’ οὐκ ἄργυρος· χαλκὸς χρυσῳ,
ἀλλ’ νο χρυσός· καὶ κόκκινον αἵματι, ἀλλ’ οὐχ αἷμα·
καῖ γύψος χιόνι (44), ἀλλ’ οὗ ’χιών καὶ ἄλλα διά-
φορα τοιαῦτα θεωριῖται. Θεῷ οὖν οὐχ ὅμοιος 6 Υἱὸς,
Θεὸς ὢν, ἀλλ’ ἓν καὶ τοῦτο· ὡς γιγραπται· (ι Ἐγὼ
καὶ 6 Πατὴρ ἓν ἐσμιν. ‹‹ Καὶ ϐιότητα ἡρμήνευσε
τήν ἑνότηταο ϐιότητα δὲ οὐχ οἵαν τῶν θεοποιηθὲν- Β
υ δῖ 3 Λ \ 1 ι \ 1 1 Ι ν
των· ἅτε δὴ ἀντιτιθεὶς αὐτὴν πρὸς ἐκείνην, ὡς ἔχει
τὸ λόγιον τοῦ Κυρίου⁹ Θεὸς γάρ ἐστιν, οὐχ ὡς ἄν·
θρωπος 6 καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ γενόμινος (45)· καὶ
Θεὸς ὀνομαζόμενος τῇ ὁμοιώσει, οὗ τῇ φύσει’ ὁμοιως
μένην ἔχων Θεῷ τὴν οὐσίαν· καὶ δὴ καὶ προκόπτων
ἂν τῇ ὁμοιότητι· καθ’ ἣν ἤδη φύσιν (46), ‹‹ Τὲκνα
Θεοῦ ἐσμεν, ›› καὶ ‹‹ Ἐὰν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὖτῳ ἒσὸ-
Η Ἰ ἳ ν ξ \ 9
μεθα. ›› Οπου δὲ ουσία ἡ αυτ-ἠ, ου προκοπτει ου-
σία εἷς τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον, ἀλλὰ ἄνθρωπος μὲν
οτ Joan. ι, 30. 9⁸ Rom. νιιι, 16. ⁹⁹ Ι Joan. ιιι, 2.
(41)ίΤῆς deest in Basil. 1 et in codice eminen-
tissimi cardinalis Ottoboni, quemgsic notamus,
Ottobon. Mox, edit. Commelin.‘ Μελέτον, mendose.
Mox particula, καί, quen_legebatur in editis ante,
τὸν Σαμοσατὲα, deest'in 0tt6b0n., Basiliensi primo,
τον ια οσατεα, uses: 1n uuonon., basilicum primo,
secundi) et _Felcl;. 2, et recte quidem. Anglic., περὶ
Μελὲτιον καὶ Παῦλον τὸν-Σαμοσοὶτέα, quam lectibnein
perperam secutus est Nannius, ut diximus in Mo-
nito.“ibidem, editi, post Σαμοσατὲα, habent τῶν
κακοδόξων, quae verba cum desint 'in, Ottobon.,
Basiliensi 1, 2, Anglic. et Felckm. 2, omissa sunt.
Mox iidem, κατὰ ίτοῦ Ὀμοουσίου. Editi, περὶ τοῦ
Ὃμοουσίου.
(42) Ottobon. Basiliensis 1, Anglican. et Felc. 2,