PG 29, col. 236
βορϐόρῳ τοῖς πάθεσι τῆς σαρκὸς ἐγκεχύλιαται ” ἢν
καὶ καταπαθῶν δ ἐχθρὸς ἰπὶ πλέον ἐκμοΑύνειν καὶ
οἱονεὶ καταχωννύειν φιλονεικεῖ, ἐπιϐαίνων τῷ πεπτῶ-
κότι, καὶ τοῖς ἑαυτοῦ ποσὶ καταπατῶν εἷς γῆν, τουτ-
έστιν, εὶς τὸ σῶμα τὴν ζωὴν τοῦ ολισθήσαντος, Καὶ
τὴν δόξαν Ϊμου εἰς χοῦν κατασκηνώσαι. Τῶν μὲν
ἁγίων τὸ πολίτευμα ἐχόντων ἑν οὒρανοῖς, καὶ θησαυ-
ριζόντων ὲαιηοῖς ἐν τοῖς αἰωνίοις θησαυροῖς τὰ ἀγα-
θὰ, ἡ δόξα ἐστὶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς · τῶν δὲ χοϊιῶν καὶ
κατὰ σάρκα ζώντων, ὴ δόξα αὐτῶν κατασκηνοῦν εἷς
τὸν ’(οὖν λέγεται. ’0 γὰρ ἐπὶ τῷ χοϊκῷ πλούτῳ δοξα-
ζόμενος, καὶ ὁ τὴν ὀλιγοχρόνιον τιμὴν τῶν ἀνθρώπων
περιέπων, καὶὸ ἐπὶ τοῖς σωματικοῖς πλεονεκτήμασι
πεποιθὼς, ’δόξαν ἑαυτῷ ἔχει, οὒκ ἆνανεύουσαν εἰς
οὖρανὸν, ἀλλ’ εἷς τὸν χοῦν ἐναπομένουσαν,
Ἀνάοθητι, Κύριε, ὲν ὀργῇ σου” ὑψώθη-ει (58)
ἒν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν μου. Τὸ μυστήριον τῆς
ἀναστάσεως ἤδη ἐνεργεῖσθαι εὔχεται ὁ Προφήτης εἰς
ἀθέτησιν τῆς ἁμαρτίας αυτῶν · ἢ τὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ
ὕψωσιν, ἥτις γενήσεσθαι ἔμελλε μετὰ τὸ εἰς τὸν ἔσχα-
τον ἔρον τὴν κακίαν τῶν ἐχθρῶν ὑψωθῆναι, ’Ἢ καὶ
τὸ, Ὑψώθητι ἐν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν μου,
τοιοῦτόν τινα ὑποὸάΛλει νοῦν ο ὅτι ὅσον ἂν κορυφωθῂ ἡ
κακία, καὶ προέλθῃ ἐπὶ τὸ ἄμετρον καὶ ὰπεριόριστον
χυθεῖσα, τῇ περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως δύνασαι (59),
ilic-nep ίέιγαθδς ἰατρὸς προκαταλαϐὼν τῆς νομῆς τὰ
πέρατα, στῆσαι τὴν νόσον νεμομένην καὶ ἕρπουσαν,
καὶ διακόψαι αὐτῆς τὴν συνέχειαν ταῖς παιδευτικαῖς
σου πληγαῖς.
4. Καὶ ἐξεγέρθητι, Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν προσ-
τάγματι ᾧ ἐνετείλω, Δύναται μὲν καὶ ἐπὶ τὸ μυστῆ-
ριον τῆς ἀναστάσεως ὁ λόγος ἀναφέρεσθαι, παρακα-
λοῦντος τοῦ Προφῆτου ἐξεγερθῆναι τὸν κριτήν εἷς ἐκ-
δίκησιν παντὸς ἁμαρτήματος, καὶ τὰς προδιατετα-
γμένας ἡμῖν ἐντολὰς τελεσθῆναι · δύναται δὲ καὶ ἐπὶ
τήν τότε κατάστασιν τῶν πραγμάτων τοῦ Προφήτου
λαμϐάνεσθαι, παρακαλοῦντος ἐξεγερθῆναι τὸν θεὸν
εἰς ἐκδίκησιν τοῦ προστάγματος οὗ ἐνετείλατο, Πρόσ-
ταγμα δὲ ἦν, Τίμα τὸν run-ipa σω καὶ τήν μητέ..
Px (60), παρὰ Θεοῦ δεδομένον, ὅπερ παρέϐη ὁ υἱὸς
αὐτοῦ, ’Διὸ ’παρακαλεῖ εἰς αὐτοῦ τε ἐκείνου ἐπανόρ-
θωσιν καὶ σωφρονισμὸν τῶν πολλῶν μὴ μακροθυμεῖν
τὶν, Θεὸν, ἀλλ’ ἐγερθῆναι ἐν ὀργῇ⁷ καὶ διαναστάντα
ἐκδικῆσαι τὴν ἰδίαν ἐντολήν. Οὐ γὰρ ἐμὲ, φησὶν, ἐκ-
ἂιήσεις, ἀλλὰ λὸ πρόσταγμα τὸ σὸν καταφρονηθὲν,
ὃ αὐτὸς ἐνετείλω, Καὶ συναγωγὴ λαῶν κυκλώσει
σε. Δῆλον δὲ ὅτι, ἑνὸς ἀδίκου σωφρονισθέντος, πολλο
derii male interpungitur. Nam. illa, δυνάμεως et
δύνασαι, virgula. a se invicem disjunguntur: qua;
tamen sine ulla; virgula inter se conjuncta oppr—
tuerat. Collocanda fuerat Virgula post verbum χυ-
θετσι. interpunctio mala, quo fit, malam interpre-
tationem peperit.
(60) Colb. quartus μητέρα σου.
καὶ καταπαθῶν δ ἐχθρὸς ἰπὶ πλέον ἐκμοΑύνειν καὶ
οἱονεὶ καταχωννύειν φιλονεικεῖ, ἐπιϐαίνων τῷ πεπτῶ-
κότι, καὶ τοῖς ἑαυτοῦ ποσὶ καταπατῶν εἷς γῆν, τουτ-
έστιν, εὶς τὸ σῶμα τὴν ζωὴν τοῦ ολισθήσαντος, Καὶ
τὴν δόξαν Ϊμου εἰς χοῦν κατασκηνώσαι. Τῶν μὲν
ἁγίων τὸ πολίτευμα ἐχόντων ἑν οὒρανοῖς, καὶ θησαυ-
ριζόντων ὲαιηοῖς ἐν τοῖς αἰωνίοις θησαυροῖς τὰ ἀγα-
θὰ, ἡ δόξα ἐστὶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς · τῶν δὲ χοϊιῶν καὶ
κατὰ σάρκα ζώντων, ὴ δόξα αὐτῶν κατασκηνοῦν εἷς
τὸν ’(οὖν λέγεται. ’0 γὰρ ἐπὶ τῷ χοϊκῷ πλούτῳ δοξα-
ζόμενος, καὶ ὁ τὴν ὀλιγοχρόνιον τιμὴν τῶν ἀνθρώπων
περιέπων, καὶὸ ἐπὶ τοῖς σωματικοῖς πλεονεκτήμασι
πεποιθὼς, ’δόξαν ἑαυτῷ ἔχει, οὒκ ἆνανεύουσαν εἰς
οὖρανὸν, ἀλλ’ εἷς τὸν χοῦν ἐναπομένουσαν,
Ἀνάοθητι, Κύριε, ὲν ὀργῇ σου” ὑψώθη-ει (58)
ἒν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν μου. Τὸ μυστήριον τῆς
ἀναστάσεως ἤδη ἐνεργεῖσθαι εὔχεται ὁ Προφήτης εἰς
ἀθέτησιν τῆς ἁμαρτίας αυτῶν · ἢ τὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ
ὕψωσιν, ἥτις γενήσεσθαι ἔμελλε μετὰ τὸ εἰς τὸν ἔσχα-
τον ἔρον τὴν κακίαν τῶν ἐχθρῶν ὑψωθῆναι, ’Ἢ καὶ
τὸ, Ὑψώθητι ἐν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν μου,
τοιοῦτόν τινα ὑποὸάΛλει νοῦν ο ὅτι ὅσον ἂν κορυφωθῂ ἡ
κακία, καὶ προέλθῃ ἐπὶ τὸ ἄμετρον καὶ ὰπεριόριστον
χυθεῖσα, τῇ περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως δύνασαι (59),
ilic-nep ίέιγαθδς ἰατρὸς προκαταλαϐὼν τῆς νομῆς τὰ
πέρατα, στῆσαι τὴν νόσον νεμομένην καὶ ἕρπουσαν,
καὶ διακόψαι αὐτῆς τὴν συνέχειαν ταῖς παιδευτικαῖς
σου πληγαῖς.
4. Καὶ ἐξεγέρθητι, Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν προσ-
τάγματι ᾧ ἐνετείλω, Δύναται μὲν καὶ ἐπὶ τὸ μυστῆ-
ριον τῆς ἀναστάσεως ὁ λόγος ἀναφέρεσθαι, παρακα-
λοῦντος τοῦ Προφῆτου ἐξεγερθῆναι τὸν κριτήν εἷς ἐκ-
δίκησιν παντὸς ἁμαρτήματος, καὶ τὰς προδιατετα-
γμένας ἡμῖν ἐντολὰς τελεσθῆναι · δύναται δὲ καὶ ἐπὶ
τήν τότε κατάστασιν τῶν πραγμάτων τοῦ Προφήτου
λαμϐάνεσθαι, παρακαλοῦντος ἐξεγερθῆναι τὸν θεὸν
εἰς ἐκδίκησιν τοῦ προστάγματος οὗ ἐνετείλατο, Πρόσ-
ταγμα δὲ ἦν, Τίμα τὸν run-ipa σω καὶ τήν μητέ..
Px (60), παρὰ Θεοῦ δεδομένον, ὅπερ παρέϐη ὁ υἱὸς
αὐτοῦ, ’Διὸ ’παρακαλεῖ εἰς αὐτοῦ τε ἐκείνου ἐπανόρ-
θωσιν καὶ σωφρονισμὸν τῶν πολλῶν μὴ μακροθυμεῖν
τὶν, Θεὸν, ἀλλ’ ἐγερθῆναι ἐν ὀργῇ⁷ καὶ διαναστάντα
ἐκδικῆσαι τὴν ἰδίαν ἐντολήν. Οὐ γὰρ ἐμὲ, φησὶν, ἐκ-
ἂιήσεις, ἀλλὰ λὸ πρόσταγμα τὸ σὸν καταφρονηθὲν,
ὃ αὐτὸς ἐνετείλω, Καὶ συναγωγὴ λαῶν κυκλώσει
σε. Δῆλον δὲ ὅτι, ἑνὸς ἀδίκου σωφρονισθέντος, πολλο
derii male interpungitur. Nam. illa, δυνάμεως et
δύνασαι, virgula. a se invicem disjunguntur: qua;
tamen sine ulla; virgula inter se conjuncta oppr—
tuerat. Collocanda fuerat Virgula post verbum χυ-
θετσι. interpunctio mala, quo fit, malam interpre-
tationem peperit.
(60) Colb. quartus μητέρα σου.