PG 29, col. 510
digna quae gerit, ea evangelicae vitae capita sunt;
conjectare sinit,qualem se in reliquis praclare ge-
stis haberi conveniat. thuidem haec quibus totus
illius animus quasi ex pri mitur,multis silentio prze‘
teritis,abunde memorata sunt; ut per ea quae men-
titus estpatrem mendacii in eo locutum cognosca-
mus56,discamusque ex ejus arrogantia,quocum sit
condemnatus; cum aperte dicat Apostolus 57,fastu
tumidum iu diabolijudicium incidereJam tandem
ad redarguendam impietatem accedamus.
4.Fidem proponit primum ex simplicibus ac va.
gis vocibus compositam, qua quidam ex Patribus
usi sunt,ad propositas quaestiones non attenti,serl
simpliciter sic a seipsis in simplicitate cordis dis-
serentes. Quanquam autem Arius, ut aiunt, hanc
Alexandro obtulit, ipsum 212 decipiens (nam et
hoc dicunt), nihilominus tamen eamdem tanquam
sua: ipsiussententize consentaneam profert propter
duas causas : primum quidem,ut inuovandi effu-
giat suspicionem. cum Patrum fidem tanquam re-
ctam suscipiat: alteram, ut omnes,verborum ho-
rum simplicitati adhibita fide, incaute in sophis-
matum ipsius laqueos incidant.Simul autem etiam
illud intellexit, se et suam ipsius sententiam spe-
ciosa quadam ratione obiter inducturum, si videli-
cet dicta Patrum exponeret, et maximeimpietatem
occulturum.Quod si forte deprehenderetur,putavit
fore, ut extra culpam esse videretur, quod non e
suo,neque a se quidquam diceret,sed alienae sen-
tentice esset interpres.Qua in re admisisse se quid-
dam risu dignissimum non animadvertit.Postquam
enim multis ac summis laudibus extulit fidem Pa—
trum,eam probris foedissimis afiicit.Sed,ut clarius
fiat quod dico, librum in partes divisum expen-
dam. Et primum quidem quam proponit fidem,
ipsis itlius verbis appositis, consideremus.
EUN. At. inquit,traditionem piam quae ab initio
apud Patres obtinuit, velut amussim ac regulam
quamdam prremittentes, hac accurata judicandi
ratione utamur, ut de iis qua; referentur senten-
tiam feramus.
(84) Editi εἰ δὲ καί. Libri veteres εἴτε καί. Atha-
nasius lib. De syn. refert quazndam Arii ad Ale-
xantlrum epistolam,in qua impius ille fidei profes-
sionelniedideratLege Epiph.’haar. inx,u. Ἷ et 8.
(85) Heg. tertius vézeTvo συνιδεῖν,
(86) Αὺτνήν, hoc est, πίστιν τῶν Πατέρων, fidem
Patrum, de qua aliquanto ante.
(δῖ) Reg. tertius cum Golb. πίστιν ἣν ἒκτίθεται,
fidem quam exponit.
(88) Editi χρησόμεθα. At mss. plerique omnes
χρησώμ seu.
conjectare sinit,qualem se in reliquis praclare ge-
stis haberi conveniat. thuidem haec quibus totus
illius animus quasi ex pri mitur,multis silentio prze‘
teritis,abunde memorata sunt; ut per ea quae men-
titus estpatrem mendacii in eo locutum cognosca-
mus56,discamusque ex ejus arrogantia,quocum sit
condemnatus; cum aperte dicat Apostolus 57,fastu
tumidum iu diabolijudicium incidereJam tandem
ad redarguendam impietatem accedamus.
4.Fidem proponit primum ex simplicibus ac va.
gis vocibus compositam, qua quidam ex Patribus
usi sunt,ad propositas quaestiones non attenti,serl
simpliciter sic a seipsis in simplicitate cordis dis-
serentes. Quanquam autem Arius, ut aiunt, hanc
Alexandro obtulit, ipsum 212 decipiens (nam et
hoc dicunt), nihilominus tamen eamdem tanquam
sua: ipsiussententize consentaneam profert propter
duas causas : primum quidem,ut inuovandi effu-
giat suspicionem. cum Patrum fidem tanquam re-
ctam suscipiat: alteram, ut omnes,verborum ho-
rum simplicitati adhibita fide, incaute in sophis-
matum ipsius laqueos incidant.Simul autem etiam
illud intellexit, se et suam ipsius sententiam spe-
ciosa quadam ratione obiter inducturum, si videli-
cet dicta Patrum exponeret, et maximeimpietatem
occulturum.Quod si forte deprehenderetur,putavit
fore, ut extra culpam esse videretur, quod non e
suo,neque a se quidquam diceret,sed alienae sen-
tentice esset interpres.Qua in re admisisse se quid-
dam risu dignissimum non animadvertit.Postquam
enim multis ac summis laudibus extulit fidem Pa—
trum,eam probris foedissimis afiicit.Sed,ut clarius
fiat quod dico, librum in partes divisum expen-
dam. Et primum quidem quam proponit fidem,
ipsis itlius verbis appositis, consideremus.
EUN. At. inquit,traditionem piam quae ab initio
apud Patres obtinuit, velut amussim ac regulam
quamdam prremittentes, hac accurata judicandi
ratione utamur, ut de iis qua; referentur senten-
tiam feramus.
(84) Editi εἰ δὲ καί. Libri veteres εἴτε καί. Atha-
nasius lib. De syn. refert quazndam Arii ad Ale-
xantlrum epistolam,in qua impius ille fidei profes-
sionelniedideratLege Epiph.’haar. inx,u. Ἷ et 8.
(85) Heg. tertius vézeTvo συνιδεῖν,
(86) Αὺτνήν, hoc est, πίστιν τῶν Πατέρων, fidem
Patrum, de qua aliquanto ante.
(δῖ) Reg. tertius cum Golb. πίστιν ἣν ἒκτίθεται,
fidem quam exponit.
(88) Editi χρησόμεθα. At mss. plerique omnes
χρησώμ seu.