PG 29, col. 525
οὖσίῖι Διὶ ἀπλῆ καὶ itam/0510:, ἄλλοτε ἄλλως ἑαυτὸν ὀνο-
μάζει, ταῦς ἓπινοίιις διαφερούσας ἀλλήλων τὰς προσ-
ηγορίας μεθαρμοζόμενος. Κατὰ γαρ τὴν τῶν ἐνεργειῶν
διαφορὰν, καὶ την πρὸς τὰ εὗεργετοῦμενα σχέσιν,
διάοορπι ἑαυτῷ καὶ τὰ ὀνόματι τίθεται, Φῶς μέν γὰρ
iri-Juv τοῦ κύπμου λέγει, τὸ τε απρόσιτον τῆς ἐν τῇ
ϐεότητι δόξης τῷ ὀνόματι τούτῳ διασημαίνων, καὶ ὡς
τῇ λαμπρότητι τῆς γνώσεως τοὺς κεκαθαρμένιυς τὸ
ὔμμι τῆξ ψυχῆς κκτκυγάζων· ἄμπελον δὲ, ὡς τοὺς
ἓν αὖτῴ uti τὴν πίστιν ἑῤῥιζωμ.ἐνους ἐπ’ ἔργων
ἀγκθῶνκαρποφορῖαις ἐκτρὲφωψ ἅδον δὲ, ὡς οἰκειο-
ritu τροφὴ λογικοῦ τυγχάνων, τῷ διακρατεῖν τὴκ
σύπτεισιν τῆς ψυχῆς, καὶ τὸ ἶὸίωαα aut?“ διασώζειν,
ἀναπληρῶν (38) ἀεὶ παρ’ ἑαυτοῦ τὸ ἐνδέον, iui πρὸς
τὴν ἐξ ἀλογίας ἐγγινομένην ὰῤῥωπίειν οὒκ ἐῶν
ὕποφέρεσθιιι Καὶ οῧτφς ἅν ἰις τῶν ὖνομάτων
Exin-too ἐφοδεύων ποικίΛας εὖροι τὰς ἐπινοίας ἑνὸς
ἐλάττου τοῦ κιτὰ τὴν οὒσίαν τοῖς nam ὑποκειμέ-
νου. Τίς οὖν οὕτω τὴν γλῶσσαν πρὸς βλασφημὶχν
ἠκόνητιι, ὥστε τολμῆσαι εἰπεῖν τπτς φωναῖς τὰς
afluat“; τηιύτας συνδιαλύεσοαιι; Τέ οὖν ἄτοπον οὕτω
καὶ ἐπὶ τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλην λιμϐάνεσοαιί τινα κατ’
ἒπίνοιαν, καὶ αὖτο τοῦτο πρῶτον (40)⁷ περὶ οὗ ὁ
edin-:1; ἡμ“ν κεκίνητπιι Myos; Εὖρήσομεν γάρ οὐδα-
μεῦς ἑτέρως λεγόμενον τὸ ἀγέννητον, ”Αφθχρτον γὰρ
(Μ) xuii ἀγέννητον εἶναι νὺν Θεὸν τῶν ὅλων λέγομεν,
κιτᾶ διχφόρους ἐπιϐολὰς τοῖς ὀνόμασι τούτοις προπ-
C
αγορεύοντες. ’Ὁτι-ιν μέν γὰρ εἰς τοὺς κατόπιν αἰῶνας
ἁποὲλεψωμεν, ὑπερεκπίπτουσειν πάσης ἀρχῆς εὑρί-
σκοντες τὴν ζωὴν τοῦ Θεοῦ ἀγέννητον αὒτον λεγο-
μεν* ὅταν δὲ τοῖς ἐπερχομένοις ximat τὸν νοῦν ἐπεκ-
τείνωμεν, τὸν ἀόριστον (Η) καὶ ἄπειρον) καὶ ο-ὒδενὶ
τέλει κχταληπτὸν προσιγορεύομεν ἅφγκρτον, ’δὶς
οὖν τὸ ἀτελεύτητον τῆς ζωῆς (43) ἄφοχρτον, οὕτω
τὸ ἄναρχον αὖτῆς ἀγέννητον ὠνομάσθη, τῇ ἐπινοίᾳ
θεωρούντων ἡμῶν ἑκάτερα. Τίς οὗν ἂντερεῖ λόγος καὶ
ἕπινοεῖςθιι τῶν ὀνομάτων τούτων ἑκάτερον, καὶ ὁμο-
λογίαν sim τοῦ κατ’ ἀλήθειαν τῷ Θεώ προτόντος ;
Ὀ δὲ ὡς μαχόμενοι ταῦτι καὶ istiisti“: παντελῶς (44)
ἀπ’ ἀλλήλων διίστησι⁶ τὸ, τὶ κατ’ ἐπίνοιαν τὶ λὲγε-
σῦιι, καὶ τὸ ἀποπληροῦν τῷ Θεώ τὴν τοῦ sint ὅ
ἐστιν ὁμολογῖχν,
dirimit ε ἰηῐὶεὶειῑιιι· videlicet, et aliquid dici juxta animi perceptionem, et per hoc ipsum Deo persolvi
ejus quod est confessionem.
(38) Veteres aliquot libri mi ἂνιπληρων,
(39) Editi cum Coll). et reg. quinto ἀποφέρε-
σοι’, Alii quinque mss. ὒπυφέρεσθκι. Mox editi
ἐνὸς irino). Voi ἑκάστου deest in multis mss.
(40') Edill et Reg. secundus mi οὔτὸΔ τοῦτο τὸ
ἀγέννητον πρῶτον. illud, τὸ ἀγέννητον, delevimus,
aliorum sex codicum et editionis Ven. auctori-
tatem secuti.
(Μ) illa, ’Ἄφθλρτον vastato, refert ί Gregorius
Nyssenus, tomoflli, pag 8‘24. eaque adversus ca-
lumnias Eunomiifidocte etcopiose defendit.
(42) Editi et Reg. quintus τὸν ἀόριστον. Alii
μάζει, ταῦς ἓπινοίιις διαφερούσας ἀλλήλων τὰς προσ-
ηγορίας μεθαρμοζόμενος. Κατὰ γαρ τὴν τῶν ἐνεργειῶν
διαφορὰν, καὶ την πρὸς τὰ εὗεργετοῦμενα σχέσιν,
διάοορπι ἑαυτῷ καὶ τὰ ὀνόματι τίθεται, Φῶς μέν γὰρ
iri-Juv τοῦ κύπμου λέγει, τὸ τε απρόσιτον τῆς ἐν τῇ
ϐεότητι δόξης τῷ ὀνόματι τούτῳ διασημαίνων, καὶ ὡς
τῇ λαμπρότητι τῆς γνώσεως τοὺς κεκαθαρμένιυς τὸ
ὔμμι τῆξ ψυχῆς κκτκυγάζων· ἄμπελον δὲ, ὡς τοὺς
ἓν αὖτῴ uti τὴν πίστιν ἑῤῥιζωμ.ἐνους ἐπ’ ἔργων
ἀγκθῶνκαρποφορῖαις ἐκτρὲφωψ ἅδον δὲ, ὡς οἰκειο-
ritu τροφὴ λογικοῦ τυγχάνων, τῷ διακρατεῖν τὴκ
σύπτεισιν τῆς ψυχῆς, καὶ τὸ ἶὸίωαα aut?“ διασώζειν,
ἀναπληρῶν (38) ἀεὶ παρ’ ἑαυτοῦ τὸ ἐνδέον, iui πρὸς
τὴν ἐξ ἀλογίας ἐγγινομένην ὰῤῥωπίειν οὒκ ἐῶν
ὕποφέρεσθιιι Καὶ οῧτφς ἅν ἰις τῶν ὖνομάτων
Exin-too ἐφοδεύων ποικίΛας εὖροι τὰς ἐπινοίας ἑνὸς
ἐλάττου τοῦ κιτὰ τὴν οὒσίαν τοῖς nam ὑποκειμέ-
νου. Τίς οὖν οὕτω τὴν γλῶσσαν πρὸς βλασφημὶχν
ἠκόνητιι, ὥστε τολμῆσαι εἰπεῖν τπτς φωναῖς τὰς
afluat“; τηιύτας συνδιαλύεσοαιι; Τέ οὖν ἄτοπον οὕτω
καὶ ἐπὶ τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλην λιμϐάνεσοαιί τινα κατ’
ἒπίνοιαν, καὶ αὖτο τοῦτο πρῶτον (40)⁷ περὶ οὗ ὁ
edin-:1; ἡμ“ν κεκίνητπιι Myos; Εὖρήσομεν γάρ οὐδα-
μεῦς ἑτέρως λεγόμενον τὸ ἀγέννητον, ”Αφθχρτον γὰρ
(Μ) xuii ἀγέννητον εἶναι νὺν Θεὸν τῶν ὅλων λέγομεν,
κιτᾶ διχφόρους ἐπιϐολὰς τοῖς ὀνόμασι τούτοις προπ-
C
αγορεύοντες. ’Ὁτι-ιν μέν γὰρ εἰς τοὺς κατόπιν αἰῶνας
ἁποὲλεψωμεν, ὑπερεκπίπτουσειν πάσης ἀρχῆς εὑρί-
σκοντες τὴν ζωὴν τοῦ Θεοῦ ἀγέννητον αὒτον λεγο-
μεν* ὅταν δὲ τοῖς ἐπερχομένοις ximat τὸν νοῦν ἐπεκ-
τείνωμεν, τὸν ἀόριστον (Η) καὶ ἄπειρον) καὶ ο-ὒδενὶ
τέλει κχταληπτὸν προσιγορεύομεν ἅφγκρτον, ’δὶς
οὖν τὸ ἀτελεύτητον τῆς ζωῆς (43) ἄφοχρτον, οὕτω
τὸ ἄναρχον αὖτῆς ἀγέννητον ὠνομάσθη, τῇ ἐπινοίᾳ
θεωρούντων ἡμῶν ἑκάτερα. Τίς οὗν ἂντερεῖ λόγος καὶ
ἕπινοεῖςθιι τῶν ὀνομάτων τούτων ἑκάτερον, καὶ ὁμο-
λογίαν sim τοῦ κατ’ ἀλήθειαν τῷ Θεώ προτόντος ;
Ὀ δὲ ὡς μαχόμενοι ταῦτι καὶ istiisti“: παντελῶς (44)
ἀπ’ ἀλλήλων διίστησι⁶ τὸ, τὶ κατ’ ἐπίνοιαν τὶ λὲγε-
σῦιι, καὶ τὸ ἀποπληροῦν τῷ Θεώ τὴν τοῦ sint ὅ
ἐστιν ὁμολογῖχν,
dirimit ε ἰηῐὶεὶειῑιιι· videlicet, et aliquid dici juxta animi perceptionem, et per hoc ipsum Deo persolvi
ejus quod est confessionem.
(38) Veteres aliquot libri mi ἂνιπληρων,
(39) Editi cum Coll). et reg. quinto ἀποφέρε-
σοι’, Alii quinque mss. ὒπυφέρεσθκι. Mox editi
ἐνὸς irino). Voi ἑκάστου deest in multis mss.
(40') Edill et Reg. secundus mi οὔτὸΔ τοῦτο τὸ
ἀγέννητον πρῶτον. illud, τὸ ἀγέννητον, delevimus,
aliorum sex codicum et editionis Ven. auctori-
tatem secuti.
(Μ) illa, ’Ἄφθλρτον vastato, refert ί Gregorius
Nyssenus, tomoflli, pag 8‘24. eaque adversus ca-
lumnias Eunomiifidocte etcopiose defendit.
(42) Editi et Reg. quintus τὸν ἀόριστον. Alii