PG 3, col. 377
ἱεριρχῖα, δεομένη τῶν αἰσθητῶν εἷς τὴν ἐξ αὐτῶν ἓ
τὰ νοητὰ Θειοτὲρπιν ἡμῶν ἀναγωγὴν. Ἀνικεκπιλυι
μένοι δὲ ὅμως εἰσὶν οἱ τῶν συμϐόλων λόγοι τοῖς θείς
ispotelectz’q, οὒς οὗ θεμιτὸν ἐξάγειν εἷς τοὺςὲ
τελειουμένους 91, εἰδότας ὡς οἱ τῶν ἱερῶν Θεοπκρ
δότως 9'2 νομοθέται⁷ ταῖς τῶν διακόσμων εὖστχθὲσι >
éd")p:p'3pt0t; τάξεσι, καὶ ταῖς τοῦ ἑκάστῳ κατ’ ἀεὶ
προσήκοντος ἁναλόγοις καὶ ἱεραῖς ἀπονεμήσεσι, τ
ἱερπρχίαν διετίξιντο, Διὸ καὶ ταῖς σαῖς ἱεραῖς ὁμολ
γῖαις πεισθεὶς (ἀναμνῆσαι γὰρ αὐτῶν εὒχγὲς), ὡ
ἁπάσης μὲν ὑπερκειμένης ἱερκρχικῆς ἱερολογίκς,
μεταδώσεις ἑτέρῳ, παρὰ τοὺς δμοτκγεῖς σοι θεοειδε
ιεροτελεστας· αὐτούς τε πείσεις ὁμολογῆσαι tu
θεσμὸν ἱεροιρχικὸν, καθκρῶν μὲν καθαρῶς ὶφάπτ
σθαι, κοινωνεῖν δὲ μόνοις τῶν Θεοοργικῶν τοῖς θεῖοι
καὶτῶν τελείων τελειωτικοῐς, ἁγίοις τε τῶν “trav:
γεστάτων, ἄλλων τέ ἱεραρχιιιῶν 95 σοι καὶ τούτον μ
ταδὲδωκεκ τοῦ ἐνθέου δώρου.
municare : nam praeter alia sacrorum ordinum munera, hoc quoque divinum tibi munus demanda-
mus.
158 ADN OTATION ES CORDERII.
§ I._N_ota primo, sublimes illas loquendi formulas, quibus bierarchiam seu sacrum ordinem nostrum,
describit § ι, dicens illum esse τῆς ἔνθὲου, id es
ιχῇς, et dei/ioca (quia per sacramenta, quae functiones sunt ordinis, divinae natura: consortes efficimur, me-
ικῐις, σι uer/ww \qma per sacramenta, qua: tuuur
diante gratia sanctificante quam conferunt) ἐπιστ-
vertendum quam operationis, quoniam sacri ordines per insufilationem et Spiritus sancti donationem
conferuntur} hinc'kvspyoepevoi vocantur, qui spiritu aliquo amati sunt, sive'bono, ut fit in ordinibus
cum accipiturJSpiritus sanctus, qui tanquam agens praecipuus per sacerdotes sacramenta conferentes
operatur sanctificationem ; sive malo, ut 'flt in obsessis, qui a daemone exagitantur, et in quibus daemon
potius agit quam ipsi) καὶ τελειώσεως, et perfectionis sive consecrationis esse, etc.‘ Vide supra in gene-
ralibus obaervationibus primam, secundam et tertiam.
Nota secundo etiam—quam divina sublimiaqut
νοῦς, καὶ ὑπερούσιος, Jesus divinitate transcendam, seu divinissimaet superessentiaiis seu supefnalurait's
mens ; quippe qui omnis divinitatis ac substantias seu naturae a nobis conceptibilis dignitatem longe su-
perat: πάσης λεραρχίικς, (querela; τε καὶ Oenunia: agr/tit, ’καὶ οὐσία) πιειῖΔ (ρεαρχιικῶτάςτη δύο
ante, universm ordinationis sactae santimOniwque ac divine functionis principium et essentia, virtusque
diversam. Chiistus enim qua Deus homo, est auctor et caput Ecclesiae, et institutor sacramentorum;
uibus vim sanctificandi indidit, et in quibus ut principalis operans, eadem ips imet operatur, ut docent
theologi cum D. Thoma parte tu, quaest. δι, art. 2. sacramentorum enim institutio pertinet ad munus
Sacerdotii Christi, qui et ut Deus et ut homo operatur interiorem eiicctum sacramenti ; ut Deus quidem,
potestate auctoritatis; ut homo vero,pot-astateexcellentis ministerii. Potestas autem auctoritatis est illa quas
omnino independens est, et soli Deo convenit : potestas, vero excellentiae consistit in eo, quod nimirum
Christus primo pomerit sacramenta instituere ;’ secundo quod suis meritis omnem iis vim contulerit ;
tertio, quod in ejus nomine ronsecrentur et dieantur sacramenta Christi, e_t_minis_trl tantum ejus vicem
gerant ξ quarto 'quod etiam absque sacramentis poterat gratiam conferre. Vide plura θμιά divum Tho-
mam sunra citatum art. .
mam ευοτθ citatum art. 3.
ἶΐῐὲιξῑῗιὲξῗὶιῗλῗιὲιθῗι amcitia virtutem sacramenti ordinis describat, dicens : Quin et intento in eunt amori
nostra frequentes admiscet varietates, Graece ἑτερότητκς id est alteritates seu adversitates: non enim psim-
plici ratione sant-tineamur ut angeli, sed per diversas caeremonias et ritus sacramentorum, quae sub signis
et symbolis conteruntur. Α lditque. praiter gratiam sanctificantem,_sacerdotibus virtutem quamdam ha-
bitualem sacramenti ordinis propriam conferri, qua disponuntur ad sacramenta sancte administranda.
ilinc confirmatur sententia theologorum in parte ut, q. 62,_art. 2, docentium. praetergratiam habitun-
lem e_t virtutes et dona, singula sacramenta'ccnlerre quoddam auxilium spetiale, ordinatum ad. conse-
quendum proprium illius sacramenti linem._ita ut ν. g'. baptismus, praeter dona babituaiia gratiae. con-
fieret etiam speciale auxilium ad conservandum novam vitam, et ad alia sacramenta rite suscipienda,
confirmatio ad [idem profitendam, eucharistia ad crescendum in charitato,,ordg ad sacramenta con-
ficienda, vel iunctionés ordinis cujusque rite obeundas. et sic de cieteris_.__Cum_ enim sacramenta
ordinentur ad varios effectuset funciion'es, conferunt etiam diversa auxilia ad illoseffectus.‘
§ 2. Nota, ex eo quo dicit: Onytes unum appetuntejus tamenquod unum est _non_tmimod_e parti-
cipes existunt, liquere', omnem differentiam pirticipatio'num ex diderentia participantium exiStere et
VARUE LECTIONES.
οι τιλουμίνους, D. P. θ’ θεοπαραδότων, Ch. 93 ἱεραρχικῶςι θ’
τὰ νοητὰ Θειοτὲρπιν ἡμῶν ἀναγωγὴν. Ἀνικεκπιλυι
μένοι δὲ ὅμως εἰσὶν οἱ τῶν συμϐόλων λόγοι τοῖς θείς
ispotelectz’q, οὒς οὗ θεμιτὸν ἐξάγειν εἷς τοὺςὲ
τελειουμένους 91, εἰδότας ὡς οἱ τῶν ἱερῶν Θεοπκρ
δότως 9'2 νομοθέται⁷ ταῖς τῶν διακόσμων εὖστχθὲσι >
éd")p:p'3pt0t; τάξεσι, καὶ ταῖς τοῦ ἑκάστῳ κατ’ ἀεὶ
προσήκοντος ἁναλόγοις καὶ ἱεραῖς ἀπονεμήσεσι, τ
ἱερπρχίαν διετίξιντο, Διὸ καὶ ταῖς σαῖς ἱεραῖς ὁμολ
γῖαις πεισθεὶς (ἀναμνῆσαι γὰρ αὐτῶν εὒχγὲς), ὡ
ἁπάσης μὲν ὑπερκειμένης ἱερκρχικῆς ἱερολογίκς,
μεταδώσεις ἑτέρῳ, παρὰ τοὺς δμοτκγεῖς σοι θεοειδε
ιεροτελεστας· αὐτούς τε πείσεις ὁμολογῆσαι tu
θεσμὸν ἱεροιρχικὸν, καθκρῶν μὲν καθαρῶς ὶφάπτ
σθαι, κοινωνεῖν δὲ μόνοις τῶν Θεοοργικῶν τοῖς θεῖοι
καὶτῶν τελείων τελειωτικοῐς, ἁγίοις τε τῶν “trav:
γεστάτων, ἄλλων τέ ἱεραρχιιιῶν 95 σοι καὶ τούτον μ
ταδὲδωκεκ τοῦ ἐνθέου δώρου.
municare : nam praeter alia sacrorum ordinum munera, hoc quoque divinum tibi munus demanda-
mus.
158 ADN OTATION ES CORDERII.
§ I._N_ota primo, sublimes illas loquendi formulas, quibus bierarchiam seu sacrum ordinem nostrum,
describit § ι, dicens illum esse τῆς ἔνθὲου, id es
ιχῇς, et dei/ioca (quia per sacramenta, quae functiones sunt ordinis, divinae natura: consortes efficimur, me-
ικῐις, σι uer/ww \qma per sacramenta, qua: tuuur
diante gratia sanctificante quam conferunt) ἐπιστ-
vertendum quam operationis, quoniam sacri ordines per insufilationem et Spiritus sancti donationem
conferuntur} hinc'kvspyoepevoi vocantur, qui spiritu aliquo amati sunt, sive'bono, ut fit in ordinibus
cum accipiturJSpiritus sanctus, qui tanquam agens praecipuus per sacerdotes sacramenta conferentes
operatur sanctificationem ; sive malo, ut 'flt in obsessis, qui a daemone exagitantur, et in quibus daemon
potius agit quam ipsi) καὶ τελειώσεως, et perfectionis sive consecrationis esse, etc.‘ Vide supra in gene-
ralibus obaervationibus primam, secundam et tertiam.
Nota secundo etiam—quam divina sublimiaqut
νοῦς, καὶ ὑπερούσιος, Jesus divinitate transcendam, seu divinissimaet superessentiaiis seu supefnalurait's
mens ; quippe qui omnis divinitatis ac substantias seu naturae a nobis conceptibilis dignitatem longe su-
perat: πάσης λεραρχίικς, (querela; τε καὶ Oenunia: agr/tit, ’καὶ οὐσία) πιειῖΔ (ρεαρχιικῶτάςτη δύο
ante, universm ordinationis sactae santimOniwque ac divine functionis principium et essentia, virtusque
diversam. Chiistus enim qua Deus homo, est auctor et caput Ecclesiae, et institutor sacramentorum;
uibus vim sanctificandi indidit, et in quibus ut principalis operans, eadem ips imet operatur, ut docent
theologi cum D. Thoma parte tu, quaest. δι, art. 2. sacramentorum enim institutio pertinet ad munus
Sacerdotii Christi, qui et ut Deus et ut homo operatur interiorem eiicctum sacramenti ; ut Deus quidem,
potestate auctoritatis; ut homo vero,pot-astateexcellentis ministerii. Potestas autem auctoritatis est illa quas
omnino independens est, et soli Deo convenit : potestas, vero excellentiae consistit in eo, quod nimirum
Christus primo pomerit sacramenta instituere ;’ secundo quod suis meritis omnem iis vim contulerit ;
tertio, quod in ejus nomine ronsecrentur et dieantur sacramenta Christi, e_t_minis_trl tantum ejus vicem
gerant ξ quarto 'quod etiam absque sacramentis poterat gratiam conferre. Vide plura θμιά divum Tho-
mam sunra citatum art. .
mam ευοτθ citatum art. 3.
ἶΐῐὲιξῑῗιὲξῗὶιῗλῗιὲιθῗι amcitia virtutem sacramenti ordinis describat, dicens : Quin et intento in eunt amori
nostra frequentes admiscet varietates, Graece ἑτερότητκς id est alteritates seu adversitates: non enim psim-
plici ratione sant-tineamur ut angeli, sed per diversas caeremonias et ritus sacramentorum, quae sub signis
et symbolis conteruntur. Α lditque. praiter gratiam sanctificantem,_sacerdotibus virtutem quamdam ha-
bitualem sacramenti ordinis propriam conferri, qua disponuntur ad sacramenta sancte administranda.
ilinc confirmatur sententia theologorum in parte ut, q. 62,_art. 2, docentium. praetergratiam habitun-
lem e_t virtutes et dona, singula sacramenta'ccnlerre quoddam auxilium spetiale, ordinatum ad. conse-
quendum proprium illius sacramenti linem._ita ut ν. g'. baptismus, praeter dona babituaiia gratiae. con-
fieret etiam speciale auxilium ad conservandum novam vitam, et ad alia sacramenta rite suscipienda,
confirmatio ad [idem profitendam, eucharistia ad crescendum in charitato,,ordg ad sacramenta con-
ficienda, vel iunctionés ordinis cujusque rite obeundas. et sic de cieteris_.__Cum_ enim sacramenta
ordinentur ad varios effectuset funciion'es, conferunt etiam diversa auxilia ad illoseffectus.‘
§ 2. Nota, ex eo quo dicit: Onytes unum appetuntejus tamenquod unum est _non_tmimod_e parti-
cipes existunt, liquere', omnem differentiam pirticipatio'num ex diderentia participantium exiStere et
VARUE LECTIONES.
οι τιλουμίνους, D. P. θ’ θεοπαραδότων, Ch. 93 ἱεραρχικῶςι θ’