PG 31, col. 168
σία. Εἰ ἐνήστευσεν ἀπὸ τοῦ ξύλου ἠ Εὔα, οὐκ ἄν
ταύτης νῦν ἐδεόμεθα (10) τῆς νηστείας. Οὐ γὰρ
χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κα-
κῶς ἔχοντες. Ἐκακώθημεν κιὰ τῆς ἁμαρτίας⁸ ἰαθῶ
μεν διὰ τῆς μετανοίας· μετάνοια δι χωρὶς νηστείας
ξφγή. Ἐπικατάρατος· ἠ γῆ, ἠκάνθαςνκαὶ τριϐό-
λους ἀνατελιεί σοι. Στυγνάζειν προσετάχθης (Η),
μὴ γὰρ τρυφᾷν. Διὰ νηστείας ἀπολόγησαι τῷ Θεῷ.
Ἀλλὰ καὶ ἠ ἐν παραδείσῳ διαγωγὴ νηστείας ἔστιν
εἰκὼν, οὐ μόνον καθότι τοῖς ἀγγέλοις ὁμοδίαιτος ῶν ὁ
ἄνθρωπος, διὰ τῆς ὀλιγαρχίας πρὸς ’ αὐτοὺς ὁμοίω-
σιν κατώρθου, ἀλλ’ ότι καὶ ὅσα ὓστερον ἠ ἐπίνοια τῶν
ἀνθρώπων (12) ἐξεῦρεν, οὔπω τοῖς τῷ παραδείσῳ
διαιτωμένοις ἑπενενόητο· οὔπω οἰνοποσίαι, οὔπω ζωο-
θυσίαι, οὐχ ὅσα τόν νοῦν έπιθολοῖ τόν ἀνθρώπινον.
ξ. Ἐπειδὴ οὐκ (13) ένηστεύσαμεν, έξεπέσομεν τοῦ πα-
ραδείσου· νηστεύσωμεν τοίνυν, ἶνα πρὸς αὐτὸν έπανρλ-
θωμεν. Οὐχ όρᾷς τὸν Λάζαρον, πῶς διὰ νηστείας εἰσ-
ἢλθεν εἰς τὸν παράδεισον; Μὴ μιμήσῃ τῆς Εὔας
τὴν παρακοήν, μὴ πάλιν σύμϐουλον παραδέξῃ τὸν
ὅφιν (14) ; φειδοῖ τῆς σαρκὸς τὴν βρῶσιν ὑποτιθέμε-
νον. Μὴ προφασίξου ἀρρωστίαν σώματος καὶ ἀδυνα-
μίαν. Οὐ γὰρ ἐμοὶ τὰς προφάσεις, ἀλλὰ τῷ (15) εἰδότι
λέγεις. Νηστεύειν οὐ δύνασαι (εἰπέ μοι); κορέννυσθαι
didit} βίου, καὶ συντρίϐειν τὸ σῶμα τῷ βάρει τῶν
ἐσθιομένων δύνασαι; Καὶ μὴν τοῖς ἀσθενοῦσιν οὐχὶ
βρωμάτων ποικιλίαν, ἀλλ’ ἀσιτίαν καὶ ἔνδειαν οἶδα
τοῦς ἰατροὺς ἐπιτάσσοντας. Ηῶς οὖν ό ταῦτα δυνά-
μενος, ἐκεῖνα προφασὶζῃ μη δύνασθαι; Τί εὐκοπώ-
τερον τῇ γαστρίς λιτότητι διαίτης παρενεγκεῖν τὴν
νύκτα, ἦ δαψιλείᾳ βρωμάτων βεϐαρημένην κεῖσθαι;
μᾶλλον δε μηδε κεῖσθαι, ἀλλὰ πυκνά μεταστρέφεσθαι
διαρρηγνυμένην καὶ στένουσαν; εἰ μὴ καὶ τοὺς κυ-
- Α - . _ . . ρ. ,ι
ϐερνήτας φήσεις βαρυνομένην τοῖς ἁγωγίμοις ὁλκάδα
εὐκολώτερον σώζειν τῆς εὐσταλεστέρας καὶ κούφης.
Τὴν μὶν γὰρ πεπιεσμένην τῷ πλήθει βραχεῖα κύμα-
τος ἐπανάστασις κατεϐάπτισεν. ἡ δι συμμέτρως τῶν
ἀγωγίμων ἔχουσα ῥᾳδίως ὑπεραίρει τοῦ κλύδωνος,
οὐδενὸς έμποδίζοντος αὐτὴν ὑψηλοτέραν γενέσθαι.
Καὶ τοίνυν τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα, συνεχεῖ μεν
τῷ κόρῳ καταϐαρυνόμενα, εὐκόλως ὑποϐρύχια ταῖς
ἀρρωστίαις γίνεται· εὐσταλεί δε καὶ κούφη τῇ τροφῇ
κεχρημένα, καὶ τὸ προσδοκώμενον έκ νόσου κακὸν
- Mi Reg. primus ita habet in contextu μῂ. . ,παρα-
14) Reg. primus ita nanetin contexru μη. .. παρα-
δέἓη τὸν ἐχθρόν, cape inimicum adhibensrqm‘ consi-
liii-ni at in'ora libr, scriptum invenitur τὸν ξφα...
Π (t 5) illud loquendi genus, ἐἰδότι λέγεις, εσίεηξε
net—v'irrrdoctissimus Ducaaus. Ejus eruditissimum
ἱ veteres liri- notam studiosi legere poterunt.
ταύτης νῦν ἐδεόμεθα (10) τῆς νηστείας. Οὐ γὰρ
χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κα-
κῶς ἔχοντες. Ἐκακώθημεν κιὰ τῆς ἁμαρτίας⁸ ἰαθῶ
μεν διὰ τῆς μετανοίας· μετάνοια δι χωρὶς νηστείας
ξφγή. Ἐπικατάρατος· ἠ γῆ, ἠκάνθαςνκαὶ τριϐό-
λους ἀνατελιεί σοι. Στυγνάζειν προσετάχθης (Η),
μὴ γὰρ τρυφᾷν. Διὰ νηστείας ἀπολόγησαι τῷ Θεῷ.
Ἀλλὰ καὶ ἠ ἐν παραδείσῳ διαγωγὴ νηστείας ἔστιν
εἰκὼν, οὐ μόνον καθότι τοῖς ἀγγέλοις ὁμοδίαιτος ῶν ὁ
ἄνθρωπος, διὰ τῆς ὀλιγαρχίας πρὸς ’ αὐτοὺς ὁμοίω-
σιν κατώρθου, ἀλλ’ ότι καὶ ὅσα ὓστερον ἠ ἐπίνοια τῶν
ἀνθρώπων (12) ἐξεῦρεν, οὔπω τοῖς τῷ παραδείσῳ
διαιτωμένοις ἑπενενόητο· οὔπω οἰνοποσίαι, οὔπω ζωο-
θυσίαι, οὐχ ὅσα τόν νοῦν έπιθολοῖ τόν ἀνθρώπινον.
ξ. Ἐπειδὴ οὐκ (13) ένηστεύσαμεν, έξεπέσομεν τοῦ πα-
ραδείσου· νηστεύσωμεν τοίνυν, ἶνα πρὸς αὐτὸν έπανρλ-
θωμεν. Οὐχ όρᾷς τὸν Λάζαρον, πῶς διὰ νηστείας εἰσ-
ἢλθεν εἰς τὸν παράδεισον; Μὴ μιμήσῃ τῆς Εὔας
τὴν παρακοήν, μὴ πάλιν σύμϐουλον παραδέξῃ τὸν
ὅφιν (14) ; φειδοῖ τῆς σαρκὸς τὴν βρῶσιν ὑποτιθέμε-
νον. Μὴ προφασίξου ἀρρωστίαν σώματος καὶ ἀδυνα-
μίαν. Οὐ γὰρ ἐμοὶ τὰς προφάσεις, ἀλλὰ τῷ (15) εἰδότι
λέγεις. Νηστεύειν οὐ δύνασαι (εἰπέ μοι); κορέννυσθαι
didit} βίου, καὶ συντρίϐειν τὸ σῶμα τῷ βάρει τῶν
ἐσθιομένων δύνασαι; Καὶ μὴν τοῖς ἀσθενοῦσιν οὐχὶ
βρωμάτων ποικιλίαν, ἀλλ’ ἀσιτίαν καὶ ἔνδειαν οἶδα
τοῦς ἰατροὺς ἐπιτάσσοντας. Ηῶς οὖν ό ταῦτα δυνά-
μενος, ἐκεῖνα προφασὶζῃ μη δύνασθαι; Τί εὐκοπώ-
τερον τῇ γαστρίς λιτότητι διαίτης παρενεγκεῖν τὴν
νύκτα, ἦ δαψιλείᾳ βρωμάτων βεϐαρημένην κεῖσθαι;
μᾶλλον δε μηδε κεῖσθαι, ἀλλὰ πυκνά μεταστρέφεσθαι
διαρρηγνυμένην καὶ στένουσαν; εἰ μὴ καὶ τοὺς κυ-
- Α - . _ . . ρ. ,ι
ϐερνήτας φήσεις βαρυνομένην τοῖς ἁγωγίμοις ὁλκάδα
εὐκολώτερον σώζειν τῆς εὐσταλεστέρας καὶ κούφης.
Τὴν μὶν γὰρ πεπιεσμένην τῷ πλήθει βραχεῖα κύμα-
τος ἐπανάστασις κατεϐάπτισεν. ἡ δι συμμέτρως τῶν
ἀγωγίμων ἔχουσα ῥᾳδίως ὑπεραίρει τοῦ κλύδωνος,
οὐδενὸς έμποδίζοντος αὐτὴν ὑψηλοτέραν γενέσθαι.
Καὶ τοίνυν τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα, συνεχεῖ μεν
τῷ κόρῳ καταϐαρυνόμενα, εὐκόλως ὑποϐρύχια ταῖς
ἀρρωστίαις γίνεται· εὐσταλεί δε καὶ κούφη τῇ τροφῇ
κεχρημένα, καὶ τὸ προσδοκώμενον έκ νόσου κακὸν
- Mi Reg. primus ita habet in contextu μῂ. . ,παρα-
14) Reg. primus ita nanetin contexru μη. .. παρα-
δέἓη τὸν ἐχθρόν, cape inimicum adhibensrqm‘ consi-
liii-ni at in'ora libr, scriptum invenitur τὸν ξφα...
Π (t 5) illud loquendi genus, ἐἰδότι λέγεις, εσίεηξε
net—v'irrrdoctissimus Ducaaus. Ejus eruditissimum
ἱ veteres liri- notam studiosi legere poterunt.