PG 31, col. 577
ὃς, τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαϐὼν,
θαυμαστόν τι (56) οἷον τὸ κάλλος παρέχειν παρτυ-
ρουμένας, οὐδε προσιδεῖν ἠξίωσεν· αἰσχρὸν εἶναι
κρίνων, τὸν ἄνδρας ἑλόντα, γυναικῶν ἡττηθῆναι.
Τουτὶ γὰρ εἰς ταύτόν ἐκείνῳ φέρει, ὃτι ο taeta-ta;
πρὸς ἡδονὴν γυναικὶ, κᾶν μὴ τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν
ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παρα-
δέξασθαι ούκ ἀφίεται τού ἐγκλήματος. Τὸ δὶ τοῦ
Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρού γνωρίμων ένὸς, χαλεπὸν
πιστεῦσαι ἀπὸ ταύτομάτου συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις,
ἀλλ’ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ.Τί δε ἧνὸ ἐποίησεν
hcivo;;‘l-1§6v δι’ ὅρκου τριῶν ταλάντων ζημίαν ἀπο-
φυγεῖν, ό δε ἀπέτισε μᾶλλον ἦ ὤμοσε, καὶ ταῦτα
εὐορκεῖν μέλλων · ἀκούσας, ἐμοὶ δοκεῖν, τού προσ·-
τάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ’Λλλ’, ὅπερ
ἕξ ἀρχῆς ἔλεγον, πάλιν είς ταύτὸν έπανίωμεν ο ού
πάντα ἑξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ’ ὅσα χρήσιμα.
. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μεν σιτίων τὰ βλαϐερὰ δι-
ωθεῖσθαι, τῶν δε μαθημάτων, ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέ-
φει, μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλλ’ ὥσπερ χειμάρρουν
παρασύροντας ἅπαν τὸ προστυχὸν έμϐάλλεσθαι. Καί-
τοι τίνα ἔχει λόγον κυϐερνήτην μὶν οὐκ εἰκῆ τοῖς
πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ
σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὶν
δὴ καὶ χαλκευτικὸν τινα ἣ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ
τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους ο ἡμᾶς δι καὶ τῶν τοιού-
των δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ συνορᾷν
δύνασθαι τὰ imit-spat; Οὐ γὰρ δὴ τῶν μεν χειρω-
νακτῶν ἔστι τι (57) πέρας τῆς έργασίας, τοῦ δὶ
ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς ούκ ἔστι, πρὸς, ὅν ἀφορῶντα
πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν γε μὴ τοῖς ἀλόγοις
παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα. Ἦ οὕτως ἄν
εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ imminit-tcta,
οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων καθ·-
εζομένου, εἰκῆ κατὰ τόν βίον ἄνω καὶ κάτω περιφε-
ρόμενοι ⁸ ἀλλ’ ὧσπερ έν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ
δε βούλει, τῆς μουσικῆς, έκείνων εἰσὶ τῶν ἀγώνων
sti μελέται, ὦνπερ οἱ στέφανοι πρόκεινται, καὶ οὐ.
δεῖς (58) γε πάλην ἀσκῶν ἦ παγκράτιον, εἶτα κιθα-
ρίζειν ἣ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ό Πολυδάμας γε,
ἀλλ’ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ
ἅρματα ἰστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν ἰτχύν
ἐκράτυνε. Καὶ ὃ γε Μίλων ἀπὸ τῆς ἀληλιμμένης
ἀσπίδος όύκ έξωθεῖτο, ἀλλ’ ἀντεῖχεν ὠθούμενος οὐχ
ἧττον ἦ οἰ ἀνδριάντες οἱ τῷ μολύϐδῳ συνδεδεμένοι.
Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν
ἄθλων ἦσαν. Εἰ δε τὰ Μαρσύου (59) ἣ τὰ Ὀλύμπου
’Μαικία ’ib. 28. ’ibid.33.
(δε) Ita libri antiqui. Vocula τι in editis deside.
“($713. Illud τι e priscis libris additum est. Ali-
quanto post_quatuor aut quinque mss. παντάπασι
προσεοικέναι. Vox prior in fulga'tis deerat.
θαυμαστόν τι (56) οἷον τὸ κάλλος παρέχειν παρτυ-
ρουμένας, οὐδε προσιδεῖν ἠξίωσεν· αἰσχρὸν εἶναι
κρίνων, τὸν ἄνδρας ἑλόντα, γυναικῶν ἡττηθῆναι.
Τουτὶ γὰρ εἰς ταύτόν ἐκείνῳ φέρει, ὃτι ο taeta-ta;
πρὸς ἡδονὴν γυναικὶ, κᾶν μὴ τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν
ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παρα-
δέξασθαι ούκ ἀφίεται τού ἐγκλήματος. Τὸ δὶ τοῦ
Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρού γνωρίμων ένὸς, χαλεπὸν
πιστεῦσαι ἀπὸ ταύτομάτου συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις,
ἀλλ’ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ.Τί δε ἧνὸ ἐποίησεν
hcivo;;‘l-1§6v δι’ ὅρκου τριῶν ταλάντων ζημίαν ἀπο-
φυγεῖν, ό δε ἀπέτισε μᾶλλον ἦ ὤμοσε, καὶ ταῦτα
εὐορκεῖν μέλλων · ἀκούσας, ἐμοὶ δοκεῖν, τού προσ·-
τάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ’Λλλ’, ὅπερ
ἕξ ἀρχῆς ἔλεγον, πάλιν είς ταύτὸν έπανίωμεν ο ού
πάντα ἑξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ’ ὅσα χρήσιμα.
. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μεν σιτίων τὰ βλαϐερὰ δι-
ωθεῖσθαι, τῶν δε μαθημάτων, ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέ-
φει, μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλλ’ ὥσπερ χειμάρρουν
παρασύροντας ἅπαν τὸ προστυχὸν έμϐάλλεσθαι. Καί-
τοι τίνα ἔχει λόγον κυϐερνήτην μὶν οὐκ εἰκῆ τοῖς
πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ
σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὶν
δὴ καὶ χαλκευτικὸν τινα ἣ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ
τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους ο ἡμᾶς δι καὶ τῶν τοιού-
των δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ συνορᾷν
δύνασθαι τὰ imit-spat; Οὐ γὰρ δὴ τῶν μεν χειρω-
νακτῶν ἔστι τι (57) πέρας τῆς έργασίας, τοῦ δὶ
ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς ούκ ἔστι, πρὸς, ὅν ἀφορῶντα
πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν γε μὴ τοῖς ἀλόγοις
παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα. Ἦ οὕτως ἄν
εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ imminit-tcta,
οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων καθ·-
εζομένου, εἰκῆ κατὰ τόν βίον ἄνω καὶ κάτω περιφε-
ρόμενοι ⁸ ἀλλ’ ὧσπερ έν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ
δε βούλει, τῆς μουσικῆς, έκείνων εἰσὶ τῶν ἀγώνων
sti μελέται, ὦνπερ οἱ στέφανοι πρόκεινται, καὶ οὐ.
δεῖς (58) γε πάλην ἀσκῶν ἦ παγκράτιον, εἶτα κιθα-
ρίζειν ἣ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ό Πολυδάμας γε,
ἀλλ’ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ
ἅρματα ἰστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν ἰτχύν
ἐκράτυνε. Καὶ ὃ γε Μίλων ἀπὸ τῆς ἀληλιμμένης
ἀσπίδος όύκ έξωθεῖτο, ἀλλ’ ἀντεῖχεν ὠθούμενος οὐχ
ἧττον ἦ οἰ ἀνδριάντες οἱ τῷ μολύϐδῳ συνδεδεμένοι.
Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν
ἄθλων ἦσαν. Εἰ δε τὰ Μαρσύου (59) ἣ τὰ Ὀλύμπου
’Μαικία ’ib. 28. ’ibid.33.
(δε) Ita libri antiqui. Vocula τι in editis deside.
“($713. Illud τι e priscis libris additum est. Ali-
quanto post_quatuor aut quinque mss. παντάπασι
προσεοικέναι. Vox prior in fulga'tis deerat.