PG 31, col. 581
ἀνάγκηο ἀλλά τῇ ψυχῇ τὰ βελτιστα ποριστέον,
ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη
κοινωνίας (66) αὐτὴν ὃιά φιλοσοφίας λύοντας, οἶμα
δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομέ-
νονς. Γαστρὶ μέν γε τα ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας,
οὐχὶ τὰ ἥδιστα προσῆκει, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς
τινας καὶ μαγείρους περινοοῡντες, καὶ πᾶσαν διερευ-
νώμενοι γῆν τε καὶ θάλασσαν, οἷον τινι χαλεπῷ δε-
σπότῃ φόροτς ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν
ἓν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον,
ἀτεχνῶς εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ κοσκίνῳ φέροντες
ὕδωρ, καὶ εὶς τετρημένον (67) ἀντλοῦντες πίθον, Β
οὐδὲν πέρας τῶν πόνων ἔχοντες ’κουρὰς δέ καὶ ἀμ-
πεχόνας ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι ἣ δυσ-
τυχούντων ἐστὶ, κατὰ τὸν Διογένους λόγον, ἦ ἁδι-
κούντων. ’Ὥστε καλλωπιστήν εἶνπι καί ὀνομάζεσθαι
ὁμοίως αἰσχρὸν ἡγεῖσθαι φημι δεῖν τοὺς τοιούτους,
ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἦ ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιϐουλεύειν. Τί
γὰρ ἂν διαφέροι τῷ γε νοῦν ἔχοντι ξυστίδα ἀναϐεϐλῆ-
σθαι, ἤ τι τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν (68)
μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος
ἀλεξητήριον; Καὶ τᾶλλα δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ
περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περι-
έπειν τὸ σῶμα πλέον ἡ ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧτ-
τον γὰρ ὤιειὸος ἀνδρὶ, τῷ γε ὡς ἀληθῶς τῆς προσ-
ηγορίας ταύτης ἀξίῷ, καλλωπιστήν καὶ φιλοσώματον
εἶναι, ἦ πρὸς ἄλλο τι τῶν παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. c
Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι, ὅπως ὡς
κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι, οὐ ὃωγινώσκοντὸς (69)
ἕστιν ἑαυτὸν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγελ-
ματος, ὅτι οὗ τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά
τινος δεῖται περιττοτέρας σοφίας, δι’ ἧς ἕκαστος
ἡμῶν, ὅστις ποτέ ἐστιν, ἑαυτὸν ἐπιφνώσεται. Τοῦτο
δὲ με καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἦ ληιρ
μῶντι πρὸς τὸν ἣλιον ἀναϐλέψαι. Κάθαρσίς δὲ ψυχῆς,
ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν
αἰσθήσεων ἡδονὰς ὰτιμάζιινο μὴ ὀγθαλμοὺς ίστιᾷν
ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἡ σωμά-
των θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν
ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν καταχεῖν.
Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητοςῖκγονα πάθη
ἐκ τοῦ τοιούτουὸε τῆς μουσικῆς εῖὸους ἐγγίνεσθαιη
πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν
ἀμείνω τε καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν, καὶ Δαϐὶὸ χρώ-
μενος,ὁ ποιητὴς των ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς μανίας,
ὥς φασι, τὸν βασιλέα καθίστη· Λέγεται δὲ καὶ Πυθα-
γόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι
(85) Antiqui duo libri ἄγοντες.
(66) ῼοιὸῖ tertius πρὸς-τὸ σῶμα κοινωνίας. Nec
ita multo post Regii' primus et secundus cum
Colb. tertio’ ἣδιστα προσῆκεν. Vox ultima deest in
aliis mss.atque in vulgatis.
(67) Εᾴἱῐὶᾰ et Colb_. tertiu εὶς- τετριμμένον, in
dolium fractum. At Regii secundus alt—tertius εἰς
τετρημένον, in dolium pertusum :quam scripturam
veram esse et genuinam quotidianus loquendi
ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη
κοινωνίας (66) αὐτὴν ὃιά φιλοσοφίας λύοντας, οἶμα
δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομέ-
νονς. Γαστρὶ μέν γε τα ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας,
οὐχὶ τὰ ἥδιστα προσῆκει, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς
τινας καὶ μαγείρους περινοοῡντες, καὶ πᾶσαν διερευ-
νώμενοι γῆν τε καὶ θάλασσαν, οἷον τινι χαλεπῷ δε-
σπότῃ φόροτς ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν
ἓν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον,
ἀτεχνῶς εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ κοσκίνῳ φέροντες
ὕδωρ, καὶ εὶς τετρημένον (67) ἀντλοῦντες πίθον, Β
οὐδὲν πέρας τῶν πόνων ἔχοντες ’κουρὰς δέ καὶ ἀμ-
πεχόνας ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι ἣ δυσ-
τυχούντων ἐστὶ, κατὰ τὸν Διογένους λόγον, ἦ ἁδι-
κούντων. ’Ὥστε καλλωπιστήν εἶνπι καί ὀνομάζεσθαι
ὁμοίως αἰσχρὸν ἡγεῖσθαι φημι δεῖν τοὺς τοιούτους,
ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἦ ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιϐουλεύειν. Τί
γὰρ ἂν διαφέροι τῷ γε νοῦν ἔχοντι ξυστίδα ἀναϐεϐλῆ-
σθαι, ἤ τι τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν (68)
μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος
ἀλεξητήριον; Καὶ τᾶλλα δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ
περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περι-
έπειν τὸ σῶμα πλέον ἡ ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧτ-
τον γὰρ ὤιειὸος ἀνδρὶ, τῷ γε ὡς ἀληθῶς τῆς προσ-
ηγορίας ταύτης ἀξίῷ, καλλωπιστήν καὶ φιλοσώματον
εἶναι, ἦ πρὸς ἄλλο τι τῶν παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. c
Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι, ὅπως ὡς
κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι, οὐ ὃωγινώσκοντὸς (69)
ἕστιν ἑαυτὸν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγελ-
ματος, ὅτι οὗ τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά
τινος δεῖται περιττοτέρας σοφίας, δι’ ἧς ἕκαστος
ἡμῶν, ὅστις ποτέ ἐστιν, ἑαυτὸν ἐπιφνώσεται. Τοῦτο
δὲ με καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἦ ληιρ
μῶντι πρὸς τὸν ἣλιον ἀναϐλέψαι. Κάθαρσίς δὲ ψυχῆς,
ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν
αἰσθήσεων ἡδονὰς ὰτιμάζιινο μὴ ὀγθαλμοὺς ίστιᾷν
ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἡ σωμά-
των θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν
ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν καταχεῖν.
Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητοςῖκγονα πάθη
ἐκ τοῦ τοιούτουὸε τῆς μουσικῆς εῖὸους ἐγγίνεσθαιη
πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν
ἀμείνω τε καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν, καὶ Δαϐὶὸ χρώ-
μενος,ὁ ποιητὴς των ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς μανίας,
ὥς φασι, τὸν βασιλέα καθίστη· Λέγεται δὲ καὶ Πυθα-
γόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι
(85) Antiqui duo libri ἄγοντες.
(66) ῼοιὸῖ tertius πρὸς-τὸ σῶμα κοινωνίας. Nec
ita multo post Regii' primus et secundus cum
Colb. tertio’ ἣδιστα προσῆκεν. Vox ultima deest in
aliis mss.atque in vulgatis.
(67) Εᾴἱῐὶᾰ et Colb_. tertiu εὶς- τετριμμένον, in
dolium fractum. At Regii secundus alt—tertius εἰς
τετρημένον, in dolium pertusum :quam scripturam
veram esse et genuinam quotidianus loquendi