PG 32, col. 556
In inglese: The Letters 127
εσχόμην ἐγγίσαι τοῖς κατά Κολώνειαν τόποις, μὴ εἰρηα
νευθείη μοι (76) ἠ ζωή. Εἰρήνην μέντοι τὴν ἀληθινὴν
τὴν ὑπ’ αὑτοῦ τοῦ Κυρίου καταλειφθεῖσαν ἡμῖν ἐπι·
ζητῶ· καὶ ὃ παρεκάλεσά (77) μοι εἰς πληροφορίαν
ὑπάρξαι, οὐκ ἀλλο τι ἐπιθυμοῦντός ἰστιν ἦ τῆς ἄλη-
θινῆς εἰρήνης, κᾶν ἄλλως τινες διαστρέφοντες τήν
ἀληθειαν ἐξηγῶνται. Ἐκεῖνοι μὶν οὖν κεχρῆσθωσαν
ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐφ’ οἱ βούλονται· πάντως γὰρ
αὐτοῖς ποτε τῶν ῥημάτων τούτων μεταμελήσει.
2. Τὴν δί σὴν ὁσιότητα παρακαλῶ μεμνῆσθαι τῶν
ἐξ ἀρχῆς προτάσεων, καὶ μη παράγεσθαι ἄλλας ἀπο.
κρίσεις ἀντ’ ἄλλων ἐρωτημάτων δεχόμενον (78), μηδὲ
ποιεῖν ἐνεργά τὰ σοφίσματα τῶν ἄνευ τῆς περὶ τὸ
λέγειν δυνάμεως ἀπ’ αὐτῆς μόνης τῆς γνώμης δεινό-
τατα πάντων τὴν ἀλήθειαν κακουργούντων. Προο
ἐτεινα γὰρ ἀπλᾶ καὶ σαφῆ καὶ εὐμνημόνευτα ῥήματα·
εἰ τοὺς μὴ (79) δεχομένους τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν
παραιτούμεθα εἰς κοινωνίαν, καὶ εἰ μετά τῶν κτί-
σμα λέγειν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀποτολμώντων τὸ
μέρος ἔχειν οὐκ ἀνεχόμεθα. Ὀ δὲ, ἀντὶ τοῦ πρὸς
ἔπος ταῖς ἱρωτήσεσιν ἀποκρίνασθαι, ἐκεῖνα ἡμῖν
ἐρραψῴδησεν ἅπερ ἀπέστειλας (80) - καὶ τοῦτο οὐκ
ὠφελείᾳ γνώμης, ὡς ἄν τῳ δόξαι (81), οὐδὲ τῷ μὴ
δύνασθαι συνορᾷν τὸ ἀκόλουθον. Ἀλλ’ ἐκεῖνο ληί-
ζεται, ὅτι, ἀρνούμενος ἡμῶν τὴν πρότασιν, τοῖς
λαοῖς ἑαυτὸν κατάδηλον ποιήσει ο συντιθέμενος δε
ἡμῖν, τῆς μεσότητος ἀποστήσεται, ἧς οὐδὲν αὐτῷ
μέχρι τοῦ νῦν γέγονε προτιμότερον. Μὴ τοίνυν ἡμᾶς
κατασοφιζέσθω, μηδὲ μετά τῶν ἄλλων καὶ τὴνσέν
παρακρουὼθω φρόνησιν · ἀλλά σύντομον ἡμῖν λόγον
ἀποστειλάτω πρὸς τό ἐρώτημα, ἣ ὁμολογῶν τήν κοί·
νωνίαν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστεως, ᾖ ἀρνούμε-
νος. Ἐὰν ταῦτα συμπείσῃς αὐτὸν, καὶ πέμψῃς μοι
ὀρθὰς, καὶ οἵας εὔχομαι, τὰς ἀποκρίσεις· ἐγὼ εἰμι
ὁ τά κατόπιν πάντα ἡμαρτηκὼς· ἐγὼ δέχομαι πᾶσαν
τὴν αἰτίαν ἐκείνην ἐπ’ ἑμαυτόν· τότε με ἀπαίτει
ταπεινοφροσύνης ἐπίδειξιν. Ἕως δ’ ἂν μηδὲν 7M-
ται τούτων, σόγγνωθι, θεοφιλέστατε Πάτερ, μὴ δυνα·
μένῳ μετά ὑποκρίσεως θυσιαστηρίῳ Θεοῦ παρεστά-
ναι (82)° El γὰρ μὴ τοῦτο ἐφοϐούμην, τίνος ἕνεκα
ἐμαυτόν ἓχωριζον Εὐίππίου, τοιούτου μεν τά περὶ
λόγους, τοσοῦτον δε χρόνῳ (83) προήκοντος, τοσαῦτα
δὲ τῆς πρὸς ἡμᾶς φιλίας δίκαια* κεκτημένου ; Εἰ δε
(δωέᾊπερ ἀπέστειλα ςε Quamvis haec scriptura solt)
COisliniano primo nitatur, nec statuere possm!
an in aliis occurrat, eam tamen non dubito p'rtfi'
ferendam esse vulgatae ἔπεισε-ἣλοις, qua: scripsisti.
(81) Ὠς ἄν τῳ δόξαι. lta Ποῖ-1., Μεά., glarom.
et alii a Comb'efisio citati. Editi'o’o; αύτῷ δόξαιο
(82) Παρεστάναι. ίιῐο Coisl. primus et Harl. cpit}
duobus aliis. Epditi παριστάνετε. Regius secundus
et Coisl. secundus παρίστασθαι.
(δέ) ή-ΧρΫό-νῷίξῖὧίήῐτεε vetustissimi codices, melius
(δά) λ ονῳ. Ιῐᾶ tres vetusussunl coalces, meum
quam ecfiti χρόνον. Ibidem editi τῆς περὶ ἡμᾶς. MSS.
sex ut in textu.
νευθείη μοι (76) ἠ ζωή. Εἰρήνην μέντοι τὴν ἀληθινὴν
τὴν ὑπ’ αὑτοῦ τοῦ Κυρίου καταλειφθεῖσαν ἡμῖν ἐπι·
ζητῶ· καὶ ὃ παρεκάλεσά (77) μοι εἰς πληροφορίαν
ὑπάρξαι, οὐκ ἀλλο τι ἐπιθυμοῦντός ἰστιν ἦ τῆς ἄλη-
θινῆς εἰρήνης, κᾶν ἄλλως τινες διαστρέφοντες τήν
ἀληθειαν ἐξηγῶνται. Ἐκεῖνοι μὶν οὖν κεχρῆσθωσαν
ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐφ’ οἱ βούλονται· πάντως γὰρ
αὐτοῖς ποτε τῶν ῥημάτων τούτων μεταμελήσει.
2. Τὴν δί σὴν ὁσιότητα παρακαλῶ μεμνῆσθαι τῶν
ἐξ ἀρχῆς προτάσεων, καὶ μη παράγεσθαι ἄλλας ἀπο.
κρίσεις ἀντ’ ἄλλων ἐρωτημάτων δεχόμενον (78), μηδὲ
ποιεῖν ἐνεργά τὰ σοφίσματα τῶν ἄνευ τῆς περὶ τὸ
λέγειν δυνάμεως ἀπ’ αὐτῆς μόνης τῆς γνώμης δεινό-
τατα πάντων τὴν ἀλήθειαν κακουργούντων. Προο
ἐτεινα γὰρ ἀπλᾶ καὶ σαφῆ καὶ εὐμνημόνευτα ῥήματα·
εἰ τοὺς μὴ (79) δεχομένους τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν
παραιτούμεθα εἰς κοινωνίαν, καὶ εἰ μετά τῶν κτί-
σμα λέγειν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀποτολμώντων τὸ
μέρος ἔχειν οὐκ ἀνεχόμεθα. Ὀ δὲ, ἀντὶ τοῦ πρὸς
ἔπος ταῖς ἱρωτήσεσιν ἀποκρίνασθαι, ἐκεῖνα ἡμῖν
ἐρραψῴδησεν ἅπερ ἀπέστειλας (80) - καὶ τοῦτο οὐκ
ὠφελείᾳ γνώμης, ὡς ἄν τῳ δόξαι (81), οὐδὲ τῷ μὴ
δύνασθαι συνορᾷν τὸ ἀκόλουθον. Ἀλλ’ ἐκεῖνο ληί-
ζεται, ὅτι, ἀρνούμενος ἡμῶν τὴν πρότασιν, τοῖς
λαοῖς ἑαυτὸν κατάδηλον ποιήσει ο συντιθέμενος δε
ἡμῖν, τῆς μεσότητος ἀποστήσεται, ἧς οὐδὲν αὐτῷ
μέχρι τοῦ νῦν γέγονε προτιμότερον. Μὴ τοίνυν ἡμᾶς
κατασοφιζέσθω, μηδὲ μετά τῶν ἄλλων καὶ τὴνσέν
παρακρουὼθω φρόνησιν · ἀλλά σύντομον ἡμῖν λόγον
ἀποστειλάτω πρὸς τό ἐρώτημα, ἣ ὁμολογῶν τήν κοί·
νωνίαν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστεως, ᾖ ἀρνούμε-
νος. Ἐὰν ταῦτα συμπείσῃς αὐτὸν, καὶ πέμψῃς μοι
ὀρθὰς, καὶ οἵας εὔχομαι, τὰς ἀποκρίσεις· ἐγὼ εἰμι
ὁ τά κατόπιν πάντα ἡμαρτηκὼς· ἐγὼ δέχομαι πᾶσαν
τὴν αἰτίαν ἐκείνην ἐπ’ ἑμαυτόν· τότε με ἀπαίτει
ταπεινοφροσύνης ἐπίδειξιν. Ἕως δ’ ἂν μηδὲν 7M-
ται τούτων, σόγγνωθι, θεοφιλέστατε Πάτερ, μὴ δυνα·
μένῳ μετά ὑποκρίσεως θυσιαστηρίῳ Θεοῦ παρεστά-
ναι (82)° El γὰρ μὴ τοῦτο ἐφοϐούμην, τίνος ἕνεκα
ἐμαυτόν ἓχωριζον Εὐίππίου, τοιούτου μεν τά περὶ
λόγους, τοσοῦτον δε χρόνῳ (83) προήκοντος, τοσαῦτα
δὲ τῆς πρὸς ἡμᾶς φιλίας δίκαια* κεκτημένου ; Εἰ δε
(δωέᾊπερ ἀπέστειλα ςε Quamvis haec scriptura solt)
COisliniano primo nitatur, nec statuere possm!
an in aliis occurrat, eam tamen non dubito p'rtfi'
ferendam esse vulgatae ἔπεισε-ἣλοις, qua: scripsisti.
(81) Ὠς ἄν τῳ δόξαι. lta Ποῖ-1., Μεά., glarom.
et alii a Comb'efisio citati. Editi'o’o; αύτῷ δόξαιο
(82) Παρεστάναι. ίιῐο Coisl. primus et Harl. cpit}
duobus aliis. Epditi παριστάνετε. Regius secundus
et Coisl. secundus παρίστασθαι.
(δέ) ή-ΧρΫό-νῷίξῖὧίήῐτεε vetustissimi codices, melius
(δά) λ ονῳ. Ιῐᾶ tres vetusussunl coalces, meum
quam ecfiti χρόνον. Ibidem editi τῆς περὶ ἡμᾶς. MSS.
sex ut in textu.