PG 33, col. 46
num in eadem causa cum Athanasio conjunctum,
Catholicorum favore et gratia sustentatum, eorum
conciliis iterum ac semel absolutum, cum Euse-
bianorum conciliis damnatus esset. Atqui Marcel-
lum Orientales in gravissimis erroribus deprehen-
disse se non dubitabant: eumque Cyrillus pro certo
et indubitate haaretico habuit, Sabellismi et pejoris
etiam erroris reo, cat. 15, n. 27. Haec porro Mar-
celli defensio Catholicorum apud Orientales existi-
mationi dudum nocuit, ut intelligimus ex epist.
Basil. 10, qua prmsidium illud haeresis Marcellianm
puum fuit Philippopolitanorum, cur Sardicenses
Sabellismi accusarentfundamentum,apud Hil.frag.
3,n. 23. Praeterea, licet consubstantialis defensores
nihil vulgo nisi catholicam doctrinam tuerentur,
suspiciosa nihilominus Orientalibus vox erat, sive
propter perversum ejus olim in ore Pauli Samo-
satensis usum, quaprOpter in concilio Antiocheno
damnata ferebatur; sive propter nonnullos, quos
Hilarius de synodis num. 67, confitebatur ea voce
ita uti, ut homousion impie magis quam pie prae-
dicare viderentur. Accedebat tandem trium hyposta—
seon dissidium. Qui cum Athanasio conjuncti erant
episcopi,unam vulgo hypostasim et tres personas
admittebant; quod quidem Orientales passim nihil
a Sabelliana confusione differre criminabantur.
Quanquam autem Athanasius diu posthaec tempora
in concilio Alexandrino an. 362 auditis utrorum-
que rationibus et fidei expositione, hanc verbi con-
troversiam esse deprehendisset et notasset; dudum
tamen mansit altercatio cum animorum fervore
conjuncta: Basiliusque tantus vir, non hanc nomi-
nis et vocabuli, sed nullatenus contemnendam, et
ad pietatis scopum pertinentem disputationem ar-
bitrabatur, quae schismati Antiocheno occasionem
ministrasset. epist. 349, p. 345. Unius hypostasis
assertione Sabellismum instaurari censebat epist.
64, pag. 100, unam hypostasim a Sabellio dictam
aiebat epist. 349, p. 345, et a Marcello Ancyrano
epist. 74, p. 126. Quapropter epist. 325, pag. 320,
laudat Epiphanium quod scripsisset necessarium
venia datur, quanto aequius Cyrillo debetur, qui
longe ante scripsit? quanquam ipse trium hyposta-
seon pronuntiatione abstinuit, Arianismum forte in
hac professione suspectans. Si post Sardicense con-
cilium catecheses dixit, videre potuerat expositio-
nem fidei, quas ad calcem synodicaa hujus concilii
epistolae cum ea continenter habetur apud Theodo-
retum lib. ιι, Ηίεε.. cap. 8, et ab nonnullis concilii
Patribus. reclamantibus caeteris, profecta existima-
tur. In ea post vehementem trium separatarum
hypostaseon [XV] refutationemhanc se catholicam
fidem ac traditionem accepisse aiunt, unam esse
Catholicorum favore et gratia sustentatum, eorum
conciliis iterum ac semel absolutum, cum Euse-
bianorum conciliis damnatus esset. Atqui Marcel-
lum Orientales in gravissimis erroribus deprehen-
disse se non dubitabant: eumque Cyrillus pro certo
et indubitate haaretico habuit, Sabellismi et pejoris
etiam erroris reo, cat. 15, n. 27. Haec porro Mar-
celli defensio Catholicorum apud Orientales existi-
mationi dudum nocuit, ut intelligimus ex epist.
Basil. 10, qua prmsidium illud haeresis Marcellianm
puum fuit Philippopolitanorum, cur Sardicenses
Sabellismi accusarentfundamentum,apud Hil.frag.
3,n. 23. Praeterea, licet consubstantialis defensores
nihil vulgo nisi catholicam doctrinam tuerentur,
suspiciosa nihilominus Orientalibus vox erat, sive
propter perversum ejus olim in ore Pauli Samo-
satensis usum, quaprOpter in concilio Antiocheno
damnata ferebatur; sive propter nonnullos, quos
Hilarius de synodis num. 67, confitebatur ea voce
ita uti, ut homousion impie magis quam pie prae-
dicare viderentur. Accedebat tandem trium hyposta—
seon dissidium. Qui cum Athanasio conjuncti erant
episcopi,unam vulgo hypostasim et tres personas
admittebant; quod quidem Orientales passim nihil
a Sabelliana confusione differre criminabantur.
Quanquam autem Athanasius diu posthaec tempora
in concilio Alexandrino an. 362 auditis utrorum-
que rationibus et fidei expositione, hanc verbi con-
troversiam esse deprehendisset et notasset; dudum
tamen mansit altercatio cum animorum fervore
conjuncta: Basiliusque tantus vir, non hanc nomi-
nis et vocabuli, sed nullatenus contemnendam, et
ad pietatis scopum pertinentem disputationem ar-
bitrabatur, quae schismati Antiocheno occasionem
ministrasset. epist. 349, p. 345. Unius hypostasis
assertione Sabellismum instaurari censebat epist.
64, pag. 100, unam hypostasim a Sabellio dictam
aiebat epist. 349, p. 345, et a Marcello Ancyrano
epist. 74, p. 126. Quapropter epist. 325, pag. 320,
laudat Epiphanium quod scripsisset necessarium
venia datur, quanto aequius Cyrillo debetur, qui
longe ante scripsit? quanquam ipse trium hyposta-
seon pronuntiatione abstinuit, Arianismum forte in
hac professione suspectans. Si post Sardicense con-
cilium catecheses dixit, videre potuerat expositio-
nem fidei, quas ad calcem synodicaa hujus concilii
epistolae cum ea continenter habetur apud Theodo-
retum lib. ιι, Ηίεε.. cap. 8, et ab nonnullis concilii
Patribus. reclamantibus caeteris, profecta existima-
tur. In ea post vehementem trium separatarum
hypostaseon [XV] refutationemhanc se catholicam
fidem ac traditionem accepisse aiunt, unam esse