PG 33, col. 922
In inglese: The Catechetical Lectures of S. Cyril 16.0
comprehenditur. Unigenitus enim Dei Filius apos-
tolis dixit diserte: « Euntes docete omnes gentes,
« baptizantes eos in nomen Patris, et Filii, et sancti
ιι Spiritus ³⁷. ›› Spes nostra est in Patrem, et Fi-
lium,et sanctum Spiritum. 38Non tres deos annuntia-
mus; conticescant enim Marcionistae ; verum cum
sancto 245 Spiritu, per unum Filium, unum Deum
praedicamus. Indivisa est fides, inseparabilis pie-
tas. ³⁹Ν eque separamus sanctam Trinitatem (4),velut
nonnulli faciunt;neque confusionem juxta Sabel-
lium facimus. Sed cum pietate novimus unum Pa-
trem, qui nobis Salvatorem misit, Filium: novi-
mus unum Filium, qui se pollicitus est missurum a
cat. 17, n. 17. ⁴³ Vid. cat. 6, n. 13 et 24, et cat'
lib. xc ; in Rom., cap. vn, pag. 651 ; in Matthaeum,
Huet, edit. pag. 242. Alii quoque de eodem errore
commemorant, ut Epiph-, hazr, xxx, num. 4 et 5.
Is error erat omnium qui alium Veteris Testamenti
alium Novi Deum admittebant ; sed praecipue Mar-
cionitarum et Manichworum de quibus diximus ad
catech. 4, num. 33 ; catecli. 7, num. 6.1renzeus ad-
versum Gnosticos omnes, et prmcipue adversum
Marcionem pugnans, lib. ιν, cap. 9,7num. 2,,dum
probat unum eSse Deum Patrem, et unum Christum
Veteris et Novi Testamenti, additetiam neque alium
esse Spiritum sanctum. Rhodon, apud Eusebium,
lib. v, cap. 13, refert Apellem, quamvis Marcioni-
tarum e grege, in diversam ab eis abiisse senten-
tiam. cum unum fateretur principium contra ac
versario Spiritu, ἐξ ἀντικειμένου Πνεῦματος, profe-
ctas diceret. Manetis haeresim Turbo sic refert apud
Archelaum, Dip. cum Man., num. 10, et apud Epig
phan., haeres. vai, num. 439 « De prophetis quiapud
ξι vos sunt haec dicit, Spiritus esse ’(lege ea: Graecis
α Epiphanii Spiritum, sing. num'), impietatis sive
‹‹ iniquitatis tenebrarum illarum quae ab initio as-_
‹‹ cenderunt_;a quibus (Epiph. δι’ ob id) decepti
α non sunt locuti in veritate. ι
(4) Neque separamus sanctam Trinitatem. Separa-
bant Trinitatem Ariani Filium in creaturarum nu-
merum referentes, cat. 11, num. 17, Spiritumque
sanctum tanto inferiorem Filio, quanto Filium Patri
docebant. Eorum opinionem refcrtAthanasius, orat,
Cant. Arian, uuln. 7: Μεμερισμὲναι τῇ ρήσει, καὶ
ἀπεξενωμὲναι, καὶ ιΞιεξτεσχοιειίισμὲναι,Δ καί ἀλλότριαι,
καὶ αμέτοχοί εἰσιν αλλήλων αἱ οὐσίαι τοῦΔ Πατρὸς,
καὶ τοῦ Υῖοῦ, καὶ τοῦ. ἁγίου Πνεύματος, καὶλῴςξαύε
τὸς [ ’Ἄρειος ] ἐμφθμὲγᾲξατοηάνόμοιοίι πάμλπαν ἀλλήλων
ταῖξ οὐσίαις irai. δόξαις εἷ’σὶνέῗς ἂπειρον· Natura se-
parata: abalienata’, sejunctas, alienzr, et nulla com-
munione secum invicem conjunctae sunt Patris, et
Filii, et Spiritus sancti subStantizB ; et. ut ipse ait
[prius], penitus inter se substantia ctyloria infinite
dissimiles.Voces Arii refert ex Thalia desumptas,
De Synodz, num. 16} "Hvouv‘Tptdc ἐστι, δὸγξαιξ 0ρχ
ὁμοίαις· ἀνεπίμικτοι ἑαυταῖς εἰσίν αἱ ὑποστάσεις αόῖ
τῶν· μία τῆς ίμιᾶς ἐνδοξοτέρα δόξαις εἰς ἄπειρον·
Nimirum Trinitas es_t_ non simili singulorum gloria ;
eorum hypostascs nullagsocietate perniistaz ; altera cst
altera glariosior, gloriisvin infinitum diversis. Con—
trarius erat error Sabellii, quem hoc saeculo reno—
vaverat Marcellus Ancyram—us, cujus dogma pec
propriam Spiritui sancto hypostasim tribui patie-
batur. Βξιβίιξ.Δ epist. 74, Ροςῖ’126, οὔτε τὸν i133?-
κλητον idle); ᾧφρστηκὲναί συγχωροῦνεμειῐιο agilia:
nem credo idcircotantoperE'a'Cyrillo oppugnari
tolis dixit diserte: « Euntes docete omnes gentes,
« baptizantes eos in nomen Patris, et Filii, et sancti
ιι Spiritus ³⁷. ›› Spes nostra est in Patrem, et Fi-
lium,et sanctum Spiritum. 38Non tres deos annuntia-
mus; conticescant enim Marcionistae ; verum cum
sancto 245 Spiritu, per unum Filium, unum Deum
praedicamus. Indivisa est fides, inseparabilis pie-
tas. ³⁹Ν eque separamus sanctam Trinitatem (4),velut
nonnulli faciunt;neque confusionem juxta Sabel-
lium facimus. Sed cum pietate novimus unum Pa-
trem, qui nobis Salvatorem misit, Filium: novi-
mus unum Filium, qui se pollicitus est missurum a
cat. 17, n. 17. ⁴³ Vid. cat. 6, n. 13 et 24, et cat'
lib. xc ; in Rom., cap. vn, pag. 651 ; in Matthaeum,
Huet, edit. pag. 242. Alii quoque de eodem errore
commemorant, ut Epiph-, hazr, xxx, num. 4 et 5.
Is error erat omnium qui alium Veteris Testamenti
alium Novi Deum admittebant ; sed praecipue Mar-
cionitarum et Manichworum de quibus diximus ad
catech. 4, num. 33 ; catecli. 7, num. 6.1renzeus ad-
versum Gnosticos omnes, et prmcipue adversum
Marcionem pugnans, lib. ιν, cap. 9,7num. 2,,dum
probat unum eSse Deum Patrem, et unum Christum
Veteris et Novi Testamenti, additetiam neque alium
esse Spiritum sanctum. Rhodon, apud Eusebium,
lib. v, cap. 13, refert Apellem, quamvis Marcioni-
tarum e grege, in diversam ab eis abiisse senten-
tiam. cum unum fateretur principium contra ac
versario Spiritu, ἐξ ἀντικειμένου Πνεῦματος, profe-
ctas diceret. Manetis haeresim Turbo sic refert apud
Archelaum, Dip. cum Man., num. 10, et apud Epig
phan., haeres. vai, num. 439 « De prophetis quiapud
ξι vos sunt haec dicit, Spiritus esse ’(lege ea: Graecis
α Epiphanii Spiritum, sing. num'), impietatis sive
‹‹ iniquitatis tenebrarum illarum quae ab initio as-_
‹‹ cenderunt_;a quibus (Epiph. δι’ ob id) decepti
α non sunt locuti in veritate. ι
(4) Neque separamus sanctam Trinitatem. Separa-
bant Trinitatem Ariani Filium in creaturarum nu-
merum referentes, cat. 11, num. 17, Spiritumque
sanctum tanto inferiorem Filio, quanto Filium Patri
docebant. Eorum opinionem refcrtAthanasius, orat,
Cant. Arian, uuln. 7: Μεμερισμὲναι τῇ ρήσει, καὶ
ἀπεξενωμὲναι, καὶ ιΞιεξτεσχοιειίισμὲναι,Δ καί ἀλλότριαι,
καὶ αμέτοχοί εἰσιν αλλήλων αἱ οὐσίαι τοῦΔ Πατρὸς,
καὶ τοῦ Υῖοῦ, καὶ τοῦ. ἁγίου Πνεύματος, καὶλῴςξαύε
τὸς [ ’Ἄρειος ] ἐμφθμὲγᾲξατοηάνόμοιοίι πάμλπαν ἀλλήλων
ταῖξ οὐσίαις irai. δόξαις εἷ’σὶνέῗς ἂπειρον· Natura se-
parata: abalienata’, sejunctas, alienzr, et nulla com-
munione secum invicem conjunctae sunt Patris, et
Filii, et Spiritus sancti subStantizB ; et. ut ipse ait
[prius], penitus inter se substantia ctyloria infinite
dissimiles.Voces Arii refert ex Thalia desumptas,
De Synodz, num. 16} "Hvouv‘Tptdc ἐστι, δὸγξαιξ 0ρχ
ὁμοίαις· ἀνεπίμικτοι ἑαυταῖς εἰσίν αἱ ὑποστάσεις αόῖ
τῶν· μία τῆς ίμιᾶς ἐνδοξοτέρα δόξαις εἰς ἄπειρον·
Nimirum Trinitas es_t_ non simili singulorum gloria ;
eorum hypostascs nullagsocietate perniistaz ; altera cst
altera glariosior, gloriisvin infinitum diversis. Con—
trarius erat error Sabellii, quem hoc saeculo reno—
vaverat Marcellus Ancyram—us, cujus dogma pec
propriam Spiritui sancto hypostasim tribui patie-
batur. Βξιβίιξ.Δ epist. 74, Ροςῖ’126, οὔτε τὸν i133?-
κλητον idle); ᾧφρστηκὲναί συγχωροῦνεμειῐιο agilia:
nem credo idcircotantoperE'a'Cyrillo oppugnari